De eerste dagen, van dag tot dag...
Hoi allemaal!
Hier het eerste berichtje vanuit Rhodos, Griekenland!
Waar moet ik beginnen, er is zoveel te vertellen!
Misschien dan maar bij het begin beginnen…
Donderdag
Naja het afscheid is niet echt iets om over naar huis te schrijven, dat blijft niet leuk en iedere keer vraag ik mezelf af: WAAROM WIL IK DIT??? Tevens denk ik: ik beloof het, dit is de laatste keer…
Maar goed, eenmaal geland in Rhodos kreeg ik wel een beetje de kriebels en had ik zin om dit eiland goed te leren kennen!
Ik werd op het vliegveld opgevangen door mijn collega’s en kon meteen bij de gasten de bus in. Mijn collega’s vonden trouwens allemaal dat ik weinig bagage bij me had en vroegen mij of ik wist dat ik 20kg extra mocht meenemen als werknemer van TUI. Dat wist ik, maar ik had geen zin om met twee koffers te slepen en voor mijn gevoel had ik al enorm veel bij me. Maar goed, ik dwaal een beetje af.
Eenmaal in de bus werden alle gasten afgezet bij hun hotel en die zagen er stuk voor stuk ontzettend mooi uit! Ondanks dat het al donker was, kon je er niet omheen, wow!
Met de auto werd ik vervolgens naar mijn stekkie gebracht en ik kan je vertellen; het is geweldig en zoveel beter dan ik had gedacht! Ik zit in een studio, waar ik dus een groot balkon, eigen badkamer (met bad!), klein keukentje, grote kast en 2 bedden tot mijn beschikking heb! Dit heb ik nog nooit gehad, dus ik vind het wel gaaf! Naast me en boven mij zitten nog 3 collega’s.
Er zit ergens een internetcafé in de buurt, maar als ik mijn tafel in het midden van de kamer zet, kan ik ook een netwerk ontvangen. Een ander netwerk kan ik ontvangen als ik op het toilet zit, heb ik al ontdekt, maar dat zit niet zo comfortabel dus zet ik mijn tafel maar af en toe in het midden van de kamer hihi!
Dus hier zit ik dan ineens, in mijn studio in een voor mij nog vreemd land. Mijn oriëntatievermogen ben ik helemaal kwijt dus ik heb geen flauw idee waar op Rhodos ik mij bevind. Ook ruik ik allemaal geuren die nog onbekend zijn voor mij, maar die ik ongetwijfeld binnen een paar dagen al niet meer bewust ruik.
Vrijdag
Vandaag ben ik met Niels op pad gegaan. Ik heb 5 collega’s en aangezien hij nu een paar hotels onder zijn hoede heeft die ik straks krijg, liep ik een dagje met hem mee.
’s Ochtends gaf hij in twee hotels informatiebijeenkomsten waarbij ik geluisterd en veel geschreven heb; bovendien moet ik dit over een kleine twee weken zelf doen! De informatie die gegeven word is vooral over Rhodos. Was wel raar om informatie op te schrijven over Rhodos terwijl ik er zelf nog zo weinig van weet…
’s Middags gingen we een paar uurtjes naar het TUI kantoor hier op Rhodos. Hier werken wij dus, maar ook de Duitse tak van TUI en er werken ook ‘gewone’ Grieken die zich bezighouden met de reserveringen van de hotels en de excursies.
Daar hoorde ik van mijn chief dat ik volgende week 2x meega op excursie zodat ik Rhodos beter leer kennen, ben heel benieuwd!
Verder heb ik deze middag besteed aan het schrijven van de welkomstenveloppen die elke gast krijgt; hier moest het vluchtnummer, naam, accommodatie etc. op komen te staan. En als je je indenkt hoeveel mensen er in één vliegtuig kunnen is het heel veel werk!
Ook hoorde ik dat ik zondag mee ga met de transfers van de gasten; dus de gasten verwelkomen op het vliegveld, zorgen dat ze in de juiste bus komen en zelf één bus begeleiden die mensen bij hun hotels af zet waarbij je tussendoor ook informatie en huishoudelijke mededelingen geeft over Rhodos.
Verder moeten er uiteraard ook mensen weer terug naar de luchthaven, dus die pik je bij hun hotel op en begeleid je bij het inchecken.
Voor ik het vergeet: ik heb al één Grieks woordje geleerd: Jamas! Dat betekend ‘proost’.
Wel, dit komt vanavond goed van pas aangezien TUI een feest heeft hier vanavond. Dus alle Grieken, Duitsers en Nederlanders komen, ik ben benieuwd!
Zaterdag
Wat een avond, gisteravond! Eerst hadden we het bedrijfsfeest, waar een buffet was met fingerfood; allemaal kleine hapjes. Erg lekker! Nadat we ons buikje vol hadden gingen we naar de uitgaansstraat van Rhodos. Ik ben nog nooit naar een soort van Party-Island geweest, dus dit was helemaal nieuw voor mij. Niet dat Rhodos zo’n Party-Island is zoals bijvoorbeeld Ibiza, maar er stonden overal proppers om ons naar binnen te lokken en de ene club zag er nog sjieker uit dan de andere. Maar wij lieten ons niet inpalmen; we gingen naar een club toe waar een openingsfeest was. Omdat wij van TUI NL waren, kregen wij allemaal een papiertje waarmee we de hele avond gratis konden drinken! Niet alleen dat maakte de avond leuk, want er trad een enorm gave band op waar ze drie zangeressen hadden en een zanger, die om de beurt een liedje zongen. En dat konden ze, echt geweldig! Dus al met al een hele leuke avond gehad…
Vandaag was het wel moeilijk om op te staan want de wekker liep om half 8 op, terwijl we om half 4 in ons nest lagen…
Ook deze dag ben ik weer met Niels mee gegaan en zo heb ik nog meer hotels gezien. Ook heb ik tijdens het bezoekuur bij een hotel al een aantal gasten kunnen helpen. Dat ging eigenlijk vanzelf; Niels zat achter een tafel waar de mensen hem op konden zoeken en bij gebrek aan stoelen stond ik achter een soort van balie, waardoor ik al gasten kon helpen als Niels met andere gasten bezig was. En dat vond ik errrrg leuk! Ik weet wel dat ik nog heel erg veel moet leren want ze kunnen met 1001 verschillende vragen naar je toe komen en daar moet je wel een passende oplossing voor vinden. Maar, al doende leert men, toch!
’s Middags zijn we weer op kantoor geweest en toen we daar al het werk af hadden kreeg ik scooter les, jawel! Ongeveer één uur duurt deze les waarop ik leerde draaien, sturen, etc. Van te voren dacht ik; oooh dat doe ik wel even! Maar zo makkelijk is het niet…
Meteen na die scooterles kon ik met de scooter terug naar mijn appartement, best spannend hoor; de Grieken rijden niet zoals we in Nederland gewend zijn, ze rijden wat wilder. Maar ik ben goed thuis gekomen en zelfs zonder verkeerd te rijden! Dat vind ik een enorme prestatie van mezelf: in New York kon ik me heel goed oriënteren, maar hier bak ik er helemaal niets van! Maar dat zal ook wel weer goed komen!
Zondag
vanochtend liep om kwart voor 6 al de wekker af; zondag is transfer dag! Op deze dag komen en vertrekken de vliegtuigen. Samen met Katja ging ik naar een hotel toe, waar de route van de bus zou beginnen. Uiteraard op mijn scooter!
Helaas had de bus een uur vertraging, waardoor eigenlijk meteen de hele route in de soep liep, maar gelukkig hadden we wel genoeg tijd. Op het vliegveld aangekomen hielpen we nog mensen met inchecken en erna konden we meteen door naar de aankomsthal om de arriverende mensen op te wachten.
Ofja, ik keek eigenlijk alleen maar mee. Ik heb mijn TUI uniform nog niet, dus kan ik ook niet het visitekaartje zijn van TUI. Maar ik heb wel nog anderhalve week dat ik ingewerkt word en veel leer!
Sjonge, het lijkt alsof ik hier al weken ben terwijl het maar een paar dagen zijn. Ik moet echt eerst alles wat ik hierboven heb geschreven nog eens doorlezen, anders weet ik echt niet wat ik allemaal gedaan heb, zoveel doen we hier!
Vanmiddag waren we al om half twee klaar op kantoor, dus zijn we bij een hotel gaan lunchen, gratis! Blijkbaar kan dat bij sommige hotels voor ons, super! Vervolgens zijn we naar een barretje bij de zee gegaan en hebben we daar koffie gedronken. Toen we dat gedaan hadden zijn we een berg op gegaan met de auto; daar staat een enorm kruis waar je via een wenteltrapje in kan gaan en een schitterend uitzicht hebt over Rhodos. Je kunt zelfs Turkije zien liggen! Het is wel wat heiig op het moment, maar dat mistige uitzicht wat je daardoor krijgt geeft wel een mysterieus uitzicht!
Vervolgens wist Niels nog een bunker te liggen. Een heel bijzonder plaatsje omdat het niet toeristisch is. Je zit er heerlijk rustig en hebt ook daar een mooi uitzicht over Rhodos! Bovendien was het ook een leuke gelegenheid om mijn collega’s wat beter te leren kennen.
Het waait hier trouwens best hard. Ik weet niet of dat altijd zo is, denk het niet. Maar daardoor loop ik zowat continu met een coupe wind rond! Ook op de scooter had ik eens harde tegenwind! Sjee mijn helm ging door die harde wind een beetje naar achteren!
Deze avond ben ik ook weer naar het vliegveld geweest, deze keer met Mariska. We waren met z’n tweeën, dus ik kon lekker helpen! Mariska ging achter de balie staan zodat de gasten bij haar hun welkomstenvelop op konden halen en vervolgens naar hun bus konden gaan. Ik stond een paar meter verder bij de schuifdeuren waar de gasten uit komen nadat ze hun koffers gehaald hadden. Dus een map waar het logo van Holland International en Arke op stond, hield ik in de lucht waarna de mensen vanzelf naar mij toe kwamen en ik ze vervolgens kon doorverwijzen.
Echt zo leuk om te doen, het lijkt iets heel simpels, maar het is wel gezellig! Je zorgt er altijd voor dat je uiteraard ruim op tijd op het vliegveld komt, waardoor je vaak tijd over hebt en nog wat kunt buurten met de collega’s van andere touroperators. Ook zie je mensen aan komen van andere vluchten en kunnen er soms All you need is Love/ Hello, Goodbye achtige taferelen voor je neus gebeuren!
Zo een hele lap tekst getypt alweer!!! Maar jullie lezen het wel: ik vermaak me tot nu toe heel goed hier. Het eiland is erg groot en heel erg mooi. Ook met de collega’s is het erg gezellig….
Zo, tot zover mijn eerste update vanuit het zonnige Rhodos.
Tot de volgende keer!!!
Xxx
P.s. voor foto's kun je naar mijn hyves gaan:
www.mot87.hyves.nl
Carrière-switch!
En zo is het ook. Ik heb denk ik eerst een hoop uit te leggen voordat ik kan vertellen waar ik nu weer naartoe ga.
Maar om die hele hoop in een notendop te vertellen: afgelopen week had ik een training zodat ik in de zomer als een volleerde kids-entertainer zou gaan werken. Helaas kwam ik er tijdens die training achter dat Kids wel iets voor mij is, maar de bijbehorende entertainment toch niet mijn ding is...Met alle respect voor de mensen die het wel doen! Het was erg leuk om de andere kidsentertainers in de dop te zien, zij deden het echt super leuk!
Maar voor mij is dit toch niet weg gelegd, zo moesten we onder andere mini-disco oefenen en het meeleeftheater.
Ik ben geen actrice en vind het lastig om mezelf anders voor te doen dan ik ben, dus om een helemaal over de top über blij typetje na te gaan doen, lukte dan ook helemaal niet bij mij.
En dan nog die mini-disco. Verschillende keren heb ik het op deze site al gehad over mijn danscapaciteiten, of eerder; het ontbreken daarvan...Ledematen die alle kanten op zwengelen, behalve de juiste kant op, etc...
Maar, -gelukkig is er een maar!- na even overlegd te hebben met een oud-reisleidster van TUI die toevallig ook op de training was, kon ik vanmiddag even langskomen op het TUI kantoor in Rijswijk...zo gezegd en zo gedaan! Hier had ik een sollicitatiegesprek voor de functie van reisleidster! En om het nog gekker te maken; ik ben meteen aangenomen en ik ga aanstaande donderdag voor +- 5 maanden naar Rhodos; Griekenland!
En voor de mensen die zich afvragen wat het werk in houdt en wat ik daar ga doen etc:
De eerste twee weken word ik ingewerkt omdat ik natuurlijk geen ervaring heb met dit vak. De werkzaamheden die ik uiteindelijk zal uitvoeren zijn o.a.: Gasten van het vliegveld halen en naar het hotel brengen, maar ze ook op het eind van hun vakantie weer terug brengen, informatie-bijeenkomsten geven, excursies aanbieden, de gasten helpen met klachten/problemen....en ongetwijfeld nog 1001 andere taken!
Wat mijn onderdak zal worden weet ik niet, dit kan een hotelkamer of appartement zijn, ik zie het wel!
Dus, dit word de Sirtaki dansen en Griekse salade met een glas ouzo als avondeten!
Tot schrijfs vanuit Rhodos!!!!
Xxx Maud
P.s. het is vrijwel zeker dat ik in de winter weer naar Zwitserland ga. Jippie!!!
Nog 2 dagen Disentis!
Hey allen!
Op de valreep nog een laatste update vanuit Zwitserland, wat is het snel gegaan!!!
Tijd is zo'n nietszeggend iets, mijn tijd hier lijkt aan de ene kant eeuwen geduurd te hebben en aan de andere kant lijkt het alsof het pas gister was dat ik in mijn kasteeltje aan kwam. En nu moeten er koffers gepakt worden! Morgen heb ik vrij dus dan kan ik nog een wasje draaien en alle zooi bij elkaar zoeken. Zo gek om afscheid te moeten nemen; ik heb alleen aan het feit gedacht dat ik weer naar huis zou gaan en iedereen weer zal zien, maar ik heb er niet zo bij stil gestaan dat ik hier afscheid moet nemen van alles. Het was woensdag toen ik ineens besefte; oei, dit is de laatste woensdag! Dus ik heb mijn laatste maandag en dinsdag ook al gehad. Was me er helemaal doorheen geschoten. Dus het is een hele rare week geweest!
En het is zo raar om dingen te moeten plannen, heb ik 3 maanden niet gedaan! Nu moet er ineens weer een afspraak bij de kapper gepland worden, een trainings-midweekje van TUI, afspraken met vriendinnen, eventuele feestjes etc etc etc. Terwijl hier niet verder gekeken word dan het einde van de week, waarop schoon schip gemaakt kan worden: alle gasten gaan op zaterdag en de nieuwe gasten komen op zaterdag. Dat is ook nog iets; met het einde van de week bedoel ik zaterdag. De weken lopen hier van zondag tot zaterdag.
Hier word niet ver vooruit gekeken, waarom zou je ook. Dus als iemand zin heeft om het café in te gaan, word rondgevraagd wie zin heeft mee te gaan; er wordt niet gevraagd, joh heb je zin om over 3 weken uit te gaan?!
Maar aan de andere kant is dat logisch. De collega's zijn de mensen waarmee je het moet doen. De collega's, zijn net zoals je zelf, 24/7 hier dus is er altijd wel iemand te porren om iets leuks te gaan doen. Privé en werk gescheiden houden is iets wat totaal onmogelijk is. Ik woon in het kasteel, tevens de plaats waar ik werk. De mensen waar ik privé mee om ga, zijn ook mijn collega's. Niet erg, maar wel wennen! Zo ben ik dan ook vaak als ik 's middags even vrij had van 14-16 uur of als ik 's ochtends eens vroeg mijn nest uit kwam, een rondje gaan lopen. Anders word je echt gek als je 24/7 in dezelfde omgeving bent!
En straks heb ik dus ook weer een weekend gevoel! De keren dat ik 2 dagen in de week vrij had, laat staan achter elkaar, zijn op één hand te tellen (als ik het goed heb is dat 2x voorgekomen). En het is sinds januari niet meer gebeurd dat ik een hele dag echt helemaal vrij had...wow dat kan ik straks allemaal uitgebreid inhalen, dus mij hoor je niet klagen!
Jaa ik ga het missen, ik heb enorm leuke mensen leren kennen! Van sommige weet ik dat ik ze volgend jaar weer zie en van andere is het nog niet duidelijk.
Oh en nog iets, we hebben een nieuwe kelner en die woont ook in het kasteel, bij de kok en mij. Maar het is een beetje een vreemde vogel moet ik zeggen. Het is zo een die maar blijjjjft praten over vanalles en nog wat wat mij niet interesseert; zijn geel/blauwe lievelingstrui die iemand bij ‘m gestolen heeft, zijn vriendin, zijn vele tripjes in Europa etc. Dus terwijl hij aan het praten is, hmm ik maar wat en ben ik met mijn gedachten mijlenver weg.
Het is ook niet mogelijk er een stok tussen te krijgen want hij gaat zonder adem te halen van het ene onderwerp naar het andere; rolt zo goed over naar een ander onderwerp dat het nieuws op tv hier nog jaloers op zou zijn
Afgelopen week had ik trouwens weer hele leuke kinderen.
Weet je, elke groep heeft zo zijn eigen ideeën om tijdens de disco te doen. Had ik ene week een groep die constant de lambada wilde dansen en onder zo'n stok door, de andere week had ik een groep die constant YMCA van The Village People wilde horen, deze week was het piramides bouwen, van levende mensen.
Ook had ik wederom een overnachting met 14 kinderen waarvan er uiteindelijk 13 zijn blijven slapen. Volgende dag kreeg ik complimentjes van ouders, dat ik het zo goed gedaan had in mijn eentje.
Ook op het einde van de week kreeg ik van de ouders van 2 lieve zusjes complimenten; blijkbaar zaten die 2 meiden na het skiën al helemaal te stuiteren in de auto omdat ze wisten dat ze weer naar mij konden komen. Ze hebben zelfs de hele week hun ouders, tot ergernis aan toe, aan hun kop gezeurd om nog een week langer te kunnen blijven!
Die complimenten zijn erg fijn om te horen. Niet alleen omdat dat dat -eerlijk is eerlijk- mijn ego iets streelt, maar nog meer omdat ik er soms aan twijfel of ik het wel goed doe; ik heb geen voorbeeld, geen collega waar ik feedback van kan krijgen en geen ervaring. Toen ik hier aan kwam ben ik enorm in het diepe gegooid, er werd gezegd; Hee daar is Maud, onze ‘Haupt Animation'. Welkom! Maak maar een programma en volgende week komen de kids, succes!
Dus ik doe eigenlijk maar wat, zoals ik denk dat het goed is. En om dan te merken dat dat gewaardeerd word, door de ouders en kinderen is echt super om te horen.
Ok, ik heb Anita als collega maar die werkt bij de kleintjes, we werken niet samen; lossen elkaar enkel af en we zijn zo verschillend! Zij is ondanks haar bijna 50+ leeftijd heel extrovert, springerig en heeft o zo veel fantasie. Ik heb aan haar geen voorbeeld omdat ik niet zoals haar kan zijn, snappie?
Ook fijn was het om afgelopen week weer eens goed contact te hebben met ouders. Vaak komen en gaan de kinderen alleen maar vind het zelf wel fijn om de ouders te zien.
Zoals je misschien wel weet heb ik woensdag mijn afscheidsfeest gehad...we gingen naar het café hier in het dorp. Het was erg leuk; veel collega's, ook die niet in het hotel wonen waren gekomen. Aangezien het deze week wat rustiger is in het hotel en iedereen 's avonds rond 21 uur klaar was, verwachtten wij dan ook dat wij 's avonds lekker op tijd konden gaan. Maar natuurlijk liep alles anders die avond en gingen we pas om elf uur. Maar dat maakte verder ook niets uit, het was heel gezellig. Alleen was het jammer dat Ellen er niet was, de enige andere buitenlandse vrouwelijke collega. We hebben ook vrouwen bij de receptie, maar die slapen 's avonds thuis, bij hun man en kids dus daar hebben we verder weinig mee, vandaar.
Dus ik was alweer als enige vrouw daar tussen al die mannen! Om half 3 ging het cafédicht en besloten we nog in de personeelsgang te gaan zitten waar nog een fles wodka boven tafel werd gehaald. Deze besloot ik maar over te slaan want ik had het idee dat ik anders de volgende dag er niet zo lekker aan toe zou zijn, als je begrijpt wat ik bedoel.
Aangezien het ineens al 5 uur was, besloten we te gaan slapen, maar de collega van de receptie moest nog naar huis gebracht worden. Gelukkig woonde zij niet ver weg, aangezien Yves en ik haar naar huis moesten slepen. Ondertussen was ze Yves aan het verleiden en zei ze me steeds dat ik weg moest gaan. Let wel: we brachten haar naar huis waar haar 4 kinderen en man aan het slapen waren. Dus Yves was al lang blij dat ik mee was, zodat zij geen gekke dingen zou doen hahaha! Wat een avond was het, echt geweldig! 06 uur lag ik uiteindelijk in bed, om 20 voor 9 opgestaan want om 9 uur stonden de kindjes al op de stoep. *gaaaaap*
Goed en dan tot slot, nog allemaal kleine dingetjes die ik steeds wilde vertellen maar zo kort waren dat ik er geen verhaal omheen kon breien.
Komen ze:
Om 18.00 uur is het eerste deel van de avond afgelopen en gaan de kinderen eten in het restaurant. Ook ik ga eten en moet daarvoor door het restaurant naar de personeelsruimte. Als er zoveel kinderen zijn zoals afgelopen week, is het erg grappig om door het restaurant te lopen. Overal hoor je kinderen zeggen: Hee daar is Maud! Kijk mama, dat is Maud. Mauhauuud haaaalloooo!!!! Dus loop ik als een soort filmster door het restaurant heen; zwaaiend en lachend naar iedereen.
Ik zal niet meer uitgelachen worden door Martin, de klusjesjongen hier. Hij die eerst om 11 uur aan mijn deur stond te bonken omdat ie gaatjes in de muur moest boren en ik er als een halfgare zombie uit de kamer gestommeld kwam. En de dag erna, toen ik met Yves tot half 7 uitgegaan was en 's middags even lag te slapen...stond ie weer aan mijn deur en kwam ik er weer als het kasteelspook uit gerold. Zoals ik al hierboven ergens zei zijn je collega's ook je tijdelijke familie en is het wereldje erg klein hier. Gebeurd er iets, is het binnen een uur het hotel rond. Dus zo was ook iedereen in no time op de hoogte dat ik een langslaper ben.
Vorige week kon ik eindelijk eens zien welke grond er rondom het hotel ligt. Het was er namelijk nog niet sneeuwvrij geweest. De sneeuw trok zich met de dag meer terug, tot het in de nacht van vrijdag op zaterdag enorm gesneeuwd had!
Ik heb al mijn tijd hier geen TV gekeken en alleen maar op stoelen gezeten. Straks kan ik weer lekker op een bank hangen! Een TV had ik, maar die heb ik aan de kok gegeven, ik keek er nooit naar. Straks dus weer TV kijken met reclames ertussen, dát ben ik niet meer gewend. X-Factor, Wie is de Mol en GTST keek ik altijd via internet terug, dus zonder reclame.
Op de Zwitserse scholen geeft de juf/meester elk kind bij aanvang en einde van de dag een hand. Dit doen ze ook bij mij en vind ik erg beleefd over komen!
Wist je dat ik er stiekem wel van baalde toen Nederland ook een witte kerst had...al 22 jaar ben ik aan het hopen en dreaming of a white christmas. Dat net nu ik eens het land uit was met kerst, er sneeuw viel, vond ik erg zuur! Ik had het ook nog zo voorspeld. Maar, daartegenover ben ik er wel achter dat je dan nog in zo'n kerstachtige omgeving kan zijn zo tussen de bergen met kerst, als je (nog) niet de mensen om je heen hebt waarmee je een leuke kerst kan hebben, dan zit ik toch veel liever in een onbesneeuwd Nederland met de mensen waarmee ik kerst wil vieren.
Het is onvoorstelbaar dat ik nu de hele dag door Duits praat en dat dat mij goed af gaat. Waarom dat onvoorstelbaar is; mede dankzij deze taal heeft Vlissingen me de kop gekost afgelopen jaar...Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik binnen 1 week al meer Duits had geleerd dan in één jaar Vlissingen...
Om het hele verhaal nog grappiger te maken; zoals je weet ga ik in de zomer naar Menorca. Wat word er gesproken? Spaans. Juist, ook deze taal heeft ervoor gezorgd dat ik me niet meer in Vlissingen begeef.
Wie weet hoe goed mijn Spaans zal zijn na Menorca! Met mijn Duits gaat het goed. Het heeft ook mee gespeeld dat mijn chef meteen zei: uuh Maud, we spreken hier Duits, geen Engels, dus dat verwachten we ook van jou. En dat was meteen de eerste avond toen hij me van het station opgehaald had en we aan het eten waren. Dat heeft er ook voor gezorgd dat ik na verloop van tijd niet meer fatsoenlijk Nederlands kon praten tegen de gasten en er geen woord Engels uit mijn strot kwam toen de Zweden hier waren.
Ik zal geen klef brood meer hoeven te eten maar in plaats daarvan heerlijk brood met kaas erop!!! (En dan vooral het Goois Zonnepit brood!)
Het Zwitser-Duits kan ik goed verstaan maar niet terug brabbelen. Vind het een raar taaltje! Bij heel veel Duitse woorden zetten ze er een 'i' achter enzo. Het Reto Romaans kan ik totaal niet verstaan en gelukkig word het alleen met collega's onderling gesproken en heb ik het nog niet veel gehoord.
Hier hebben ze cup-a-soup met knoflooksmaak! Hoe hemels kan soep zijn...enige nadeel is dat je er enoooorm van uit je mond gaat stinken!
Ik heb heel veel geleerd hier, vooral wat betreft de kinder animatie. Eerst vond ik het jammer dat ik bij de kinderen van 6-12 jaar moest werken. Ik had namelijk gesolliciteerd naar een chrèche functie. Maar ik kwam er al snel achter dat ik beter kan werken met de oudere kinderen.
Ik kijk er naar uit dat ik weer op mijn fietsje kan stappen. Waarom wandelen als je een fiets hebt?! Nah aangezien ik hier geen fiets heb en je die ook nergens ziet, moest ik hier wel wandelen...Hier gaat wel een gratis bus, maar dan hap ik toch liever wat frisse lucht dan dat ik in een bus zit. En waarom ook de bus nemen; de reden dat ik er meestal uit ging was dat ik wat frisse lucht kon hebben en bijzaak was dat ik dan wat boodschapjes kon doen.
Disentis kan feesten! Schijn bedriegt enorm hier. Het lijkt een uitgestorven gat hier, nog erger dan Asselt (sorry voor de mensen uit Asselt, maar zo is het!), terwijl het wel groter is dan Asselt. Maar zodra er hier een feest georganiseerd word of zodra er iets te vieren is, is het één groot feest hier. Alle keren dat ik hier uitgegaan ben, ben ik na 5 uur thuis gekomen!
De kou is hier om de een of andere reden anders dan in Nederland. Hier loopt ik bij -10 met een bodywarmer zonder shawl rond en als de thermometer +0 aan geeft, is het warm hier en loop ik zonder jas of bodywarmer. Sowieso zijn de keren dat ik mijn jas aan had, op één hand te tellen.
Moet er wel bijzeggen dat het hier een stuk minder waait, dat scheelt wellicht ook. De koudste temperatuur die ik hier gehad heb was -25 en de warmste +3!
Ik zal geen juffrouw meer genoemd worden. De Nederlandstalige kinderen hadden er een handje van om telkens ‘juf' tegen mij te zeggen. Aaaargh, ik dreigde al meerdere malen dat als ze dat nog één keer zouden zeggen er geen overnachting zou komen -uiteraard met een dikke knipoog- maar pas tegen het einde van de week hadden ze het meestal pas afgeleerd. Waarschijnlijk zeggen ze nu tegen hun juf op school geen juf meer hihi!
Iedereen kent het woord ‘Helleuwschen' wel, toch? Ik had 22 jaar gedacht dat dit woord niet echt bestond maar voor de grap gebruikt werd door Nederlanders. Niets is echter minder waar; de Duitsers die hier rondlopen gebruiken dat woord ook!
Ze hebben hier snuiftabak. Het is wit poeder wat hetzelfde effect heeft als een sigaret. Maar als je het mensen ziet gebruiken, lijkt het net alsof ze aan de drugs zitten. Ik weet nog met kerstmis toen we met alle collega's aan het eten waren en er ineens een klein potje tevoorschijn werdt gehaald en iedereen dit ging snuiven. Ik wist niet wat ik zag! Dacht dat ik ineens in een hele rare wereld terecht was gekomen. Maar het bleek dus maar snuiftabak te zijn.
Toen de stagiaires hier waren en we met z'n allen in de bar zaten, gingen collega's het weer gebruiken. De ogen van de stagiaires werden steeds groter en ze dachten, net als mij die eerste keer, dat ze aan de drugs zaten hahaha!
Met mijn neus gaat het goed! Er zit een litteken, maar voor zover een litteken er goed uit kan zien, ziet deze er goed uit. Toen de hechtingen erin zaten zag het er zo ranzig uit dat ik weinig hoop had dat het er ooit mooi uit zou zijn. Maar ik moet zeggen, de dokter heeft goed werk geleverd, ondanks dat zijn praktijk de naam ‘Praxis' had.
En dan nog een laatste nieuwtje: afgelopen zaterdag kreeg ik nieuws te horen waarvan ik al zoooo lang hoop dat ik het te horen krijg. Vanaf september word ik namelijk aangesproken als Tante! Chantal en Martijn krijgen in september een kindje, hoe mooi is dat!!!
Goed, het is tijd om af te ronden, anders word het wel een héél lang verhaal.
Zondagmiddag ga ik met de trein vanuit Disentis naar Zürich, daar heb ik om 20.40 de nachttrein en om 06 uur kom ik in Düsseldorf aan. Anderhalf uur later zal ik dan in Swalmen aankomen waar mijn ouders me opwachten op het station!!! Tot dan!!!
Rest mij nu alleen nog om jullie wederom te bedanken voor het meeleven tot het meelezen! Van het ongelukje met mijn neus, tot de feestdagen, tot mijn alledaagse bezigheden, reacties waren er altijd. Dat waardeer ik enorm, het is erg fijn om voor langere tijd weg te zijn en te weten dat er nog aan je gedacht word en dat je verhalen gelezen worden.
Zoals gezegd vind ik het heel erg jammer dat ik moet gaan en dit weekend al afscheid moet nemen van de lieve collega's hier waarmee ik onvergetelijke tijden mee heb beleefd en ik volgens mij tussen alleen maar mannen mijn vrouwtje wel heb gestaan.
Maar ik kijk er natuurlijk ook enorm naar uit om iedereen weer te zien; vooral mijn zwangere zus en ik heb zin om weer helemaal doodgeknuffeld en gelebberd te worden door mijn grote vriendin; hond Luna!!! 2010 heeft hele mooie dingen voor mij in petto!
Dus allemaal, bij deze weten jullie dat ik maandag weer in Swalmen city ben. Nogmaals bedank voor het meelezen en hopelijk willen jullie in de toekomst nog meer virtueel met mij mee reizen dmv deze site en de verhalen die ik erop plant. Om te beginnen in mei, als ik naar Menorca ga en wie weet komt er nog een verslag van New York op!
Dus lieve mensen, tot in Nederland allemaal!
Liefs X
Maud
P.s. paar foto's van afscheidsfeest staan erop!
Mooie week gehad!
Hallo mensen!
Zooo wat een week heb ik achter de rug. Ik overdrijf niet als ik zeg dat het de meest vermoeiende maar o zo'n leuke week was! De hut liep flink vol met kinderen en ze bleven terug komen. 20 kinderen bleven er eten op dinsdag en 16 bleven er slapen...Aangezien ik dan in mijn eentje ben, waren er gelukkig wel 2 oudere jongens van elf jaar die mij heel erg goed geholpen hadden met alles, daar was ik erg blij om!
Maar ik heb dus erg genoten...veelal Nederlandse en Zwitserse kinderen en nog een enkele verdwaalde Belg en Duitser die het onderling erg goed konden vinden met elkaar. Nu moet ik zeggen dat ik daar nooit problemen mee heb gehad. Hoeveel kinderen ik ook had, er is nog nooit ruzie geweest! Echt super!
Zondag had ik met de kinderen lotto gespeeld en toen kregen we het voor elkaar dat steeds een en dezelfde jongen als eerste zijn hele kaart vol had. Hij zei tegen mij; ik moet alleen nog nummer 81 en dan heb ik de kaart vol. Waarop ik hem vroeg, zal ik dat nummer pakken? (Niet serieus bedoeld natuurlijk, want dat zou niet eerlijk zijn voor de andere kinderen) en dus pakte ik zo'n bal, zonder te kijken, en jawel hoor. Bal nummero 81!
Zondagavond ging ik met wat collega's de bar in hier in het hotel en nadat we een ‘Disi'-cocktail besteld hadden kwamen er ineens allemaal Nederlandse ouders binnen.
'Zozo, jij bent van de animatie, toch?' zeiden ze.
Hmm in eerste instantie was ik er niet blij mee, want het zou zomaar zo kunnen zijn dat ze op maandag hun kind naar het kasteel zouden brengen. Dat maakt niet echt een goede indruk als ze een van de medewerkers aan een enorme cocktail aan de bar zien hangen. Maar gelukkig gingen zij ook flink aan de cocktails en bier, waardoor het niets meer uit maakte. En, zoals ze bij mijn sollicitatie al zeiden; zolang je niet in een bikini op de bar gaan staan en aan een paal gaat hangen is het goed.
Op een begeven moment kwam ook de chef van het hotel erbij. Iets waaraan ik nog steeds moet wennen, dat hij ook meedrinkt, mee roddelt, mee praat etc. Maar goed. De Nederlanders zagen hem en vroegen aan hem of hij niet toevallig degene was die op zaterdag de clown was is de lobby. Toen ik hun dat hoorde vragen kwam de cocktail er bijna door mijn neus eruit. Ze hadden blijkbaar niet in de gaten dat hij de chef was hahaha. Dus ik lag daar helemaal in een deuk en toen kwam er net een vader aan die informatie wilde over het kasteel. Inmiddels was het al 01.00 uur geweest, had ik de nodige cocktails op en de slappe lach. Probeer dan maar eens heel professioneel en serieus alle informatie te vertellen.
Toen het al 02.00 uur geweest was besloten de Nederlanders toch maar eens hun bedje op te zoeken omdat ze 's ochtends alweer vroeg gingen skiën. Even later kwam een van die Nederlanders ietswat zwalkend de bar ingelopen, ze was haar telefoon kwijt. Behulpzaam als wij zijn, kon ze bellen met onze gsm. Na een paar keer werd de gsm opgenomen. 'Hallo?' klonk een mannenstem. 'Wie is dit?' zei de vrouw (met dubbele tong hihi). 'Ik ben het, je man. Waar ben jij?' Misschien klinkt het zo niet grappig, maar dat was het op dat moment wel haha!
Op maandagavond gingen we verstoppertje doen met de kinderen, toen we nog wat tijd over hadden. Inmiddels ben ik expert geworden in het verstoppen dus zo ging me weer op ‘mijn' plekje verstoppen: op de vensterbank zitten met de gordijnen ervoor. Maar ik zat niet goed en ik voelde mijn voeten weg glijden, waardoor ik even later met een harde bons zo op het podium viel en ik uiteraard als eerste gevonden werd haha!Diezelfde middaghadden we schminken, wat wil zeggen dat ik dus de kinderen ga schminken. We hebben heel veel boeken met voorbeelden, waaruit de kinderen dus wat kunnen kiezen. Maar daar zat ik dus, met 16 kinderen die allemaal geschminkt wilden worden en ik had maar anderhalf uur de tijd. Dat werd dus speed-schminken voor mij en het hielp niet echt mee dat de kinderen die nog aan de beurt moesten komen mij elke minuut zeiden op te moeten schieten omdat zij ook nog geschminkt wilden worden. Maar eind goed al goed, alle zijn geschminkt geworden.
Dinsdag hadden we weer een overnachting! Er bleven 20 kinderen eten en 16 kinderen slapen. Na het eten hadden we een film gekeken in het kasteel waar ik uiteindelijk met 30 kinderen zat! Gelukkig waren er twee jongens van elf jaar die mij supergoed geholpen hadden. (Ik was namelijk de enige begeleider) Was er echt blij mee en vond het zo lief van die jongens, ze gingen zelfs alles voor me poetsen.
Na de film was het tijd om gezellig ons bedje op te zoeken! Maar naarmate het steeds later werd, kregen een paar kinderen toch heimwee. Dus zo stond ik eerst om elf uur naast mijn bed, lag ik bijna weer in dromenland stond de volgende alweer aan mijn bed, om 02.00 uur kon ik weer ouders uit bed bellen en vervolgens om 04.00 uur nog een keer.
Kon me hierdoor een beetje indenken hoe Robert ten Brink zich moet voelen als hij mensen midden in de nacht op haalt.
De rest van de week verliep net zo vlekkeloos, geweldig! Op vrijdag kwam de clown optreden en zat de hele hut vol! We hadden zelfs te weinig stoelen, zoveel mensen heb ik nog niet in het kasteel gehad!
Zaterdag was mijn vrije dag en was ik wat ziekjes, waardoor ik twijfelde om 's avonds het café in te gaan: een collega ging weg en had zijn afscheidsfeest. Maar na ik 's middags wat geslapen had voelde ik me al een stuk beter en besloot ik om mee te gaan. Zo gezegd, zo gedaan...om 21 uur zaten we gezellig in het café en er kwamen steeds meer collega's binnen lopen, erg gezellig! Rond 12 uur gingen de meeste naar huis maar samen met drie collega's besloten we om nog ‘even' naar een feest te gaan in de sporthal. Rond drie uur vonden twee collega's het welletjes geweest en zo waren Yves en ik nog maar met zijn tweeën...Rond half 5 was het feest afgelopen en kwamen we nog op een afterparty bij iemand thuis terecht en rond 6 uur besloten we dat het welletjes was geweest en gingen we naar huis. Aangezien we helemaal aan de andere kant zaten van Disentis waren we uiteindelijk om 07 uur thuis en begon het zelfs al licht te worden! (Naja Disentis is eigelijk nietzo groot, maar gezien onze staat duurde het dus dubbelzo lang om thuis te komen.
Een beter einde van een al hele geslaagde week had ik niet kunnen hebben!
En om maar meteen de nieuwe week fantastisch te beginnen: de baas van het hotel zei vanavond tegen me dat hij het contract voor volgend jaar al klaar heeft liggen voor mij. Wohooow ik mag dus terug komen en ik WIL ook terug komen. Dus, sorry luitjes, alweer geen kerst, NYE en carnaval in Nederland volgend jaar....
Voor die tijd zal ik hier nog iets van me laten horen en nog wat leuke foto's online zetten!
Kusss
Maud
P.s. paar foto's op de site gezet van de disco en geschminkte kids.
Heb ook 2 filmpjes van de disco:
KLIK en
KLIK
P.p.s. Had ik al verteld dat mijn volgende bestemming waarschijnlijk Menorca, Spanje gaat worden?
Lente in Disentis!
Wat een week is het!
Het hele hotel was volgeboekt zodat er in totaal 250 mensen in het hotel zijn.Afgelopen zaterdag kwamen al deze mensen aan in Disentis, dus aangezien de zon scheen ging ik me lekker in de zon zitten om al die bedrijvigheid te bekijken, erg leuk! Naast me lag een stapel tijdschriften die ik voor de tweede keer ging lezen maar dat kon de pret niet drukken! Eindelijk, lekker in de zon!
Van 14.00 tot 16.00 was er een enorme optocht door het dorp dus werd de weg afgesloten, maar dat was vette pech voor gasten die tussen deze tijd bijna in Disentis zouden zijn; er is maar één weg om hier te komen en als die afgesloten word, sta je dus in een hele lange file! Een file die niet rijdt. En als je niet weet dat de weg afgesloten is, blijf je er staan...mensen die het wel weten kunnen dan snel de andere weghelft nemen. Maar ja, wie weet dat...vrijwel niemand, dus zo was het tussen 12 en 14 heel rustig en erna kwam een hele invasie! Veel Zwitserse mensen, Britten, Duitsers, Nederlanders en een enkele Belg. Dus 's avonds had ik ‘Welcome' in het kasteel, voor zo'n 50 mensen! En zo stond ik daar mijn praatje te houden in het Duits, toen het Engels en nog in het Nederlands. Daar stond ik wel even voor aap omdat ik tijdens het praatje niet op het Nederlands woord kon komen voor ‘Informationsblatt', wat gewoon een brochure is.
'Wanneer het kind wil komen moeten jullie een ...uh...-keek collega aan maar aangezien deze Zwitsers is wist zij het Nederlands woord hiervoor ook niet-....uh....hoe heet het nou...informationsblatt invullen en aan de receptie geven...'
Aaargh echt zo stom! Het Duits spreken ging wel goed en als ik niet weet of er der/die/das voor moet zeggen kort ik het gewoon af en zeg ik bijvoorbeeld D' Stuhl, D' Treppe hihi.
Maar daarentegen is het wel leuk om bijvoorbeeld Nederlanders tegen te komen die mij iets willen vragen over de animatie en in het Duits tegen mij beginnen te hakkelen. Hihi, je ziet het zo wie Nederlander is dus laat ik ze eerst hun zin afmaken en zeg dan vrolijk 'misschien is het handiger om in het Nederlands over te gaan?!'
'Oh, jij bent Nederlander!'
Gemeen he?!
Rond half elf die avond gingen we naar de sporthal hier, want er was carnaval! Het was groot en druk maar oh zo gezellig! Het heeft een beetje een Oktoberfest idee met lange tafels waar iedereen aan zit met uiteraard veel bier op tafel. Had me wel voorgenomen niet te veel te drinken want je weet maar nooit wat je er allemaal uit kan floepen als je te veel achter je kiezen hebt. Aangezien mijn baas mee was, had ik geen zin om mezelf voor aap te zetten door hem bijvoorbeeld te zeggen dat ie op op Goofy lijkt of iets anders hihi! Daar hebben we nog een hele gezellige avond gehad en om half 5, terwijl de hut nog vol zat, besloten wij ons nestje op te zoeken...
Na die invasie van Nederlanders verwachte ik een hele hoop Nederlandse kinderen bij mij. Sinds Nieuwjaar heb ik geen Nederlandse kinderen meer gehad! Maar...de hele week heb ik geen enkel Nederlands kind gehad! Alleen vanavond een uurtje bij de disco, waar ik uit automatisme steeds Duits sprak tegen die kinderen.
Ik verheugde me zo op Nederlandse kinderen, maar na de eerste dag maakte mij dat al niets meer uit want ik heb een super week gehad met zo'n leuke kinderen!
Nu moet ik erbij zeggen dat ik eigenlijk nog nooit echt vervelende kinderen heb gehad *afkloppen* en het altijd leuk was, maar deze week heeft het overtroffen! Het was gezellig, de kinderen konden het al meteen goed onderling vinden en hadden zelf enorm leuke ideeën om uit te voeren. En dat is echt kicken als alles zo super goed gaat, dan maakt dat mijn hele dag goed.
Wat wel minder was (met een dikke knipoog!), was dat ik normaal altijd veilig achter die enorme muziekinstallatie sta tijdens de disco. We doen dan altijd spelletjes op muziek; de kinderen moeten dansen en zodra de muziek uit gaat moeten ze snel zitten. Het kind wat als laatste zit is af. Zo'n spellen allemaal. Dus ik zwaai wat met mijn handen heen en weer en verder hoef ik niet echt te dansen ofzo. Maar die snuggere kinderen leek het wel een leuk idee als een van hun op het pauze-knopje zou drukken zodat ik ook mee kon doen. En ik, bescheiden als ik ben, sloeg hun nobele aanbod af. 'Nee joh, ik sta goed hier!'
Neeheee Maud, jij moet ook meedoen zei de ene. En toen begonnen ze allemaal.
Dus hop ik kon geen kant meer op, daar ging ik.
'Ja maar, dat doe ik toch?' Had zelf het gevoel dat ik mijn ledematen alle kanten op zwaaide.
'Meer dansen!'
Het zal je dan ook niet verbazen dat ik al snel weer mijn veilig plekje achter de muziekinstallatie opgezocht had.
De volgende dag stond schminken op het programma. Nu is het zo dat het me een paar keer goed is gelukt om de kinderen mooi te schminken, maar er zijn ook momenten geweest waarop ik het kind maar vroeg; wil je echt zo naar buiten gaan? En het er naar mijn idee echt niet uit zag...Maar deze dag had ik drie kinderen en moest ik een prinses schminken, een spinnenmeisje en een duivel...met de complimenten van de ouders achteraf.
Woensdag hadden we de zogenaamde ‘Schloss-Rally'. Nu denk je misschien aan auto's die door het kasteel scheuren, maar we doen dan eigenlijk een soort van race door het kasteel. Estafette race, spelletjes race, you name it en het word gedaan. Maar ik had maar twee kinderen dus viel er niet veel te racen.
De kinderen vonden het echt leuk en daarom ik ook! Het ging echt goed voor een spel wat ik binnen een half uur in elkaar gezet heb.
Verder had Anita nog een dode muis gesignaleerd in het kasteel. We hebben overal vallen neergezet. Uh nee, ik lieg; zij had overal vallen neergezet. Ik wil daar niets mee te maken hebben hahaha. Ik weet zeker dat zodra ik met zo'n val aan de weer ga dat ik gegarandeerd mijn handen ertussen ga krijgen.
10 minuten later kwam ik weer en toen was de val weg! De muizen gaan ermee aan de haal!
In ieder geval; in al die dagen dat Anita vrij had, heb ik geen ene val durven inspecteren dus toen zij zondag weer in het kasteel was, vertelde ze me dat er een dode muis in een val zat. Maar ze had geen tijd meer om deze eruit te halen dus dat zou ze maandag doen. Zolang ik nergens zou gaan zoeken zou ik deze ook niet vinden, zo verzekerde zij mij. Dus dat heb ik dan ook braaf niet gedaan.
Maar goed, so far so good dus. Het loopt nog allemaal lekker en als het goed is kom ik over een kleine 3 weken alweer terug.
En dan nog een nieuwtje over de zomer: Ierapetra, Kreta gaat het niet worden. Vanmiddag had ik met TUI gebeld en bleek dat de Kidsclub waar ik eigenlijk zou gaan werken, er in de zomer niet meer is. Als ik perse bij een Kidsclub wil werken, zou dat niet het gehele seizoen kunnen gebeuren, wat ik zelf wel graag wil. Maar er is nog een andere mogelijkheid; als allround-entertainer werken. Dus meegaan op excursies en activiteiten verzinnen en uitvoeren voor alle leeftijden (als ik het goed begrepen heb)...Meer informatie moet ik nog per mail krijgen zodat ik er nog over na kan denken, is wel heel iets anders maar een uitdaging! Wat wel is; ik zou dan een training moeten volgen in Lanzerotte (wat een straf hahaha) en die is ergens in april. Zul je net zien dat dat is als ik in New York zit, zou me niets verbazen, dus daar heb ik een beetje de kriebels voor, maar we zullen zien!
Zo tot zover mijn update voor deze keer...
Ciaaoo!
Maud
P.s. zet er vandaag of morgen nog nieuwe foto's op van het kasteel!
Mot in de grote stad!
Mijn ritme wat ik zo fijn in de eerste weken opgebouwd had hier is de afgelopen weken een beetje verdwenen! Schreef ik eerst nog braaf elk weekend een nieuw stukje voor op de site, de afgelopen weken weet ik niet meer welke dag het is, laat staan welke datum. Zo zat ik gister na het werk fijn klaar om GTST te kunnen kijken en was een beetje geïrriteerd dat het nog niet op de site stond. Maar na even nagedacht te hebben kwam ik erachter dat het pas zondag was...Zo gaat dat!
Er is wel het een en ander gebeurd na de laatste update. Zo hadden we die invasie nog van Zweden hier waar wij veel van verwacht hadden. We hadden enorm veel kinderen in het hotel maar er is geen één Zweeds kind naar de Knirpsli-club gekomen(2-5 jaar). Nadat ik wat navraag had gedaan bij de ouders kwam ik erachter dat het in Zweden niet zo vanzelfsprekend is dan in Nederland of Zwitserland om je kind naar een crèche te brengen. Maar desondanks zat ik op zondag te wachten tot de beloofde invasie van Zweedse kinderen naar de Kinderclub (6-12 jaar) zou komen. Maar er kwam niemand! Het werd 16.10, 16.20, 16.30 uur, maar geen kinderen! Dus ik besloot om eens naar het hotel te gaan en daar waren de kinderen. De hele lobby zat vol met kinderen, op de stoelen, op de grond, overal zaten ze met hun &% Nintendo te spelen! 's Avonds kwamen ze gelukkig wel naar mij toe, alhoewel sommige kinderen toen ook liever op hun Nintendo speelden dan naar mee te doen aan het programma. Tijdens de disco miste ik ineens een paar kinderen en bleek dat ze zich verstopt hadden om met hun Nintendo te spelen...aah kom op zeg!!! Maar al met al een hele leuke week gehad. Ook had ik met de kinderen Lotto gespeeld waar ik me net een soort van Lucille Werner voelde.
Ik voelde me trouwens wel een paar keer flink voor aap staan. Engels is de taal die ik naast Nederlands het beste spreek en ik heb me er altijd uitstekend in weten te redden. Dus ik verheugde me op de Zweden zodat ik eindelijk ook weer eens wat Engels kon spreken. Maar ik kreeg er geen Engels uit. Als ik iets wilde zeggen tegen de gasten kreeg ik er alleen Duits gebrabbel uit, terwijl ik wist dat ze dat niet verstonden. Echt heel irritant!!!
Zaterdag keerde de rust weer terug in het hotel en kon ik 's avonds de nieuwe gasten verwelkomen in het kasteel.
Nog steeds denken veel ouders en kinderen dat dit het Globi-kasteel is (je weet wel, die mascotte) en dat Globi hier nog ergens rond loopt. Een moeder vroeg me dan ook; Waar is Globi?
'Globi is er niet meer.'
'Ja maar waar is hij dan?'
'Hij is naar een ander hotel gegaan.' (Ondertussen probeerde ik die moeder met gezichtsuitdrukkingen en gebaren duidelijk te maken dat die Globi gewoon vervlogen was. Kon slechts zeggen dat die Globi-mascotte hier in 3 stukken in de kelder ligt en hij niet meer gebruikt word.
Maar ze begreep me echt niet! Dus vertelde ik haar maar dat Globi, na vele jaren van trouwe dienst ons hotel heeft moeten verlaten om in een ander hotel te gaan werken.
Afgelopen week was verder ook weer een hele rustige week, waar wederom in de Knirpsli-club geen kinderen waren en ik 3 kinderen 's avonds had. Op zaterdag hadden Anita en ik allebei vrij dus nodigde ze me uit om naar Chur te komen. Zij heeft een appartement in Chur en woont doordeweeks bij haar zus hier in Disentis. Aangezien zij vrijdag al vrij had ging ze donderdagavond al naar Chur. Een neefje van haar ging toevallig vrijdagavond ook naar Chur dus zo had ze mij een fijne taxi geregeld; zijn auto was namelijk een Porsche!
Dus toen ik vrijdagavond mijn zooi bij elkaar aan het sprokkelen was en ineens ronkende motoren hoorde in het normaal zo stille Disentis wist ik; mijn taxi is gearriveerd.
En het was echt genieten! Sowieso heb ik sinds ik hier ben nog niet in een auto gezeten en dan zit ik meteen in een Porsche!
En zo onderweg naar Chur reed er een auto voor ons die heel langzaam reed dus die wilde hij inhalen. Man, daar kwamen me toch ineens wat g-krachten vrij bij het optrekken en inhalen van die auto! Vroeg hij me ook nog: Was het een man of vrouw achter het stuur?
Alsof ik dat kon zien, ik voelde me net alsof ik in een vliegtuig zat die op ging stijgen.
Al veel te snel naar mijn zin kwamen we in Chur aan, waarna hij weer verder reed naar zijn huisje en mij ondertussen dropte bij het appertementje van Anita. Inmiddels was het al half 12, een tijd waarop normale mensen gaan slapen maar wij besloten nog haar enorme muziekcollectie uit te spitten. En toen was het ineens al 5 uur en besloten we toch maar ons bedje op te zoeken. Toen maakte ik de fout om haar te zeggen dat ze mij maar wakker moest maken zodra ze op zou staan. (Je kent me, anders slaap ik een gat in de dag
Om half 9 stond ze namelijk al vrolijk op mijn deur te bonzen. Hoe is het mogelijk dat iemand tegelijk een nachtvlinder is en een vroege ochtendvogel? Dus terwijl zij vrolijk kwakelend door het appartement fladderde zat ik er als een halfgare zombie bij en was ik lichamelijk wel aanwezig maar geestelijk bevond ik mij nog ergens in dromenland. Maar een Zwitserse sterke koffie doet wonderen dus we besloten Chur in te gaan.
Was wel even wennen! Sinds ik hier ben in Disentis ben ik het dorp nog niet uitgeweest (alleen naar het nog grotere gat Dieni om te sleeën)en nu was ik ineens in de stad met overal verkeer waardoor ik goed moest uitkijken waar ik liep; op straat lopen is goed te doen in Disentis maar not done in Chur.
Chur is trouwens wel een mooie stad; ligt helemaal omringd door bergen! Na daar wat rondgewandeld te hebben besloten we lekker te gaan eten. Joepieeeee! Het hotel eten mag dan heel lekker zijn voor de gasten, voor het personeel is het eten hier niet om over naar huis te schrijven. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik zelfs in Ghana beter heb gegeten.
Dus ik had groente met frietjes en een kalfslap met knoflooksaus. Hemels! Knoflook, jammie! Las toevallig in een tijdschrift afgelopen week dat er in Rotterdam een soort van knoflook-restaurant zit! Daar moet ik echt eens een bezoekje aan brengen!
Nadat we lekker gegeten hadden, gingen we weer terug naar het appartement en toen was het alweer tijd om terug te gaan (ik moest het Welcome doen 's avonds voor de gasten).
Deze keer niet met een Porsche terug maar met een gewone, degelijke burgerlijke trein.
Was wel lekker om er even uitgeweest te zijn. Even in een hele andere omgeving dan Disentis en het kasteel
Eenmaal aangekomen in het hotel kon ik alweer de nieuwe gasten verwelkomen en tot mijn grote verbazing zaten daar 2 Ghanese kindjes bij. Die in Ghana geboren en opgegroeid zijn en sinds 2 jaar in Zwitserland wonen...dus ik kan er zelfs Ghanees mee spreken, geweldig!
Nadat het welkom voorbij was, vroegen collega's me of ik 's avonds mee wilde gaan naar ‘Fassnacht'. Carnaval word hier een tikkie anders gevierd dan in NL. Elk dorp met een sporthal, geeft daar een enorm feest in. Dat is de carnaval; op één dag dus. Elk dorp geeft dat feest op een andere zaterdag zodat je een paar weken lang elke zaterdag carnaval kunt vieren. Dus we besloten er heen te gaan. Maar het dorpje lag ver weg dus moesten we nog vervoer regelen. Ik zei al dat als er een auto geregeld kon worden, ik me best op wilde offeren om te rijden. Hehe wat een opoffering zou dat zijn voor mij, zou het stiekem juist super vinden om weer eens te kunnen autorijden!
Aangezien de baas van het hotel halflam in de hotelbar zat, maakte mijn collega daar gebruik (misbruik?
Het was er erg gezellig alleen kwamen wij wel akelig fris en nuchter binnen wandelen. Het was namelijk al om 13 uur begonnen en tegen de tijd dat wij er waren was het half één 's nachts, maar desondanks wel heel gezellig. Er stond een enorme ‘joekskepel' op het podium van wel 50 personen die wisten wat muziek maken was, echt geweldig! Ik verheug me enorm op komende zaterdag; dan is Disentis aan de beurt en het schijnt de grooste Fassnacht van de regio te zijn, word een enorm feest dus!
Er kwam zaterdag trouwens wel nog een man naar me toe die zei; jij werkt in het kinderkasteel he?
‘Uuh ja.'
'Jaaa ik herken je aan je neus.'
'Pardon?'
'Heb het verhaal gehoord van mijn vrouw die daar ook werkt.'
Zo gaat dat hier, hij woonde dus ook in Disentis en zoals dat gaat in kleine gaten van dorpen gaat nieuws snel rond en is er een grote sociale controle, net zoals bij de collega's onderling in het hotel.
Zo en verder heb ik weinig nieuws meer. Heb net gehoord dat ik naast zaterdag ook woensdag vrij heb! Wat een geluk! Maar daarvoor heeft Anita wel donderdag, vrijdag & zaterdag vrij waardoor ik dus donderdag en vrijdag van 9-16 in het kasteel moet blijven om te wachten op kinderen die naar de Knirpsli-club komen maar toch niet komen en daarna mijn eigen programma van 16-21 uur moet draaien. En vandaag + morgen werkt zij van 9-12 uur en moet ik de rest van de dag binnen blijven en wachten op kinderen. Wat enorm frustrerend is. Op het moment van schrijven is de lucht helemaal blauw en schijnt de zon volop waar ik niet van kan genieten omdat ik binnen moet blijven. Is echt een scheisse regel wat het hotel heeft gemaakt en heb al ideeën aangedragen om het anders te doen maar zij willen het zo laten...Dus zo komt het ook dat al die boeken en tijdschriften die mijn ouders voor me mee hadden genomen en ik wilde bewaren om deze in de zon te gaan lezen, allemaal al gelezen heb, maar niet in de zon. Grrrr! Eén troost; in Griekenland zal ik geen zon tekort komen. Heb vanmorgen een mail gekregen van TUI dat ik 12,13 en 14 maar een trainingsweekend heb in de buurt van Nijmegen. Dus op woensdag kom terug en ben ik vrijdags weer het weekend gevlogen. Maar...daarna heb ik nog 6 hele weken vrij waarin ik ook nog een paar daagjes met Esther en pap naar New York City ga! Whoehoeew! Gaaf vooruitzicht!
Het lijkt hier trouwens net alsof iemand de bomen afgeborsteld heeft. Je ziet precies op welke bomen de zon schijnt; die hebben geen sneeuw meer erop, ziet er wel grappig uit!
Zo dit was me de update wel weer!
Nog maar 4 weekjes en 2 dagen, de tijd vliegt!
Veel plezier allemaal met 'Vastenloavend'!!!
X Maud
P.s. de laatste weken heb ik weer veel muizen gesignaliseerd in het kasteel, echt niet leuk! Gelukkig zijn er 4 stagiaires die ook in het kasteel slapen, kunnen we samen bang zijn.
Op de helft!
Afgelopen dinsdag was ik op de helft van mijn tijd hier. 10 Maart kom ik namelijk alweer terug, dus nog een kleine 6 weken. De tijd gaat snel! Het lijkt alsof ik hier al maanden ben terwijl het pas 6 weken zijn.
Dus op 12 maart zal ik weer voet zetten op Nederlandse bodem.
Maar zo ver is het nog niet! Er staat nog van alles te gebeuren en er is nog van alles gebeurd.
Vorige week woensdagwaren we gaan schaatsen met collega's en, bezorgd als ze zijn, raadden zij me aan om mezelf in zo'n opblaasbaar sumopak te planten en een motorhelm op mijn hoofd te zetten. Blijkbaar hadden ze na mijn snowboardavontuur, niet veel vertrouwen meer in mijn wintersportcapriolen. Maar ik moet zeggen, voor een derde keer schaatsen ging het me niet slecht af! Alhoewel ik me op glad ijs begaf heeft heeft mijn kont geen één keer het ijs gevoeld; ben met beide benen op het ijs blijven staan! Wat een prestatie.
Na eerst een tijdje bij de rand te blijven, zodat ik me daaraan vast kon houden, kwam ik tot de ontdekking dat ik die rand nog niet zo nodig had. Dus daar ging ik. Wel wild met mijn armen zwaaiend, maar een kniesoor die daar op let, toch?! Voor de nieuwsgierigen: KLIK : Op mijn hyves een filmpje ervan! (als het goed is kun je deze ook zonder hyves-account zien!
Het was trouwens een hele mooie ijsbaan; best groot en in de open lucht! Na elke 20 minuten hadden we even een pauze om ons op te warmen met Glühwein. Toen iedereen uitgeschaatst was gingen we naar Quadrell, een leuk barretje hier in Disentis. Voor een gewone woensdagavond was het er erg druk en ook gezellig, dus we hebben ons goed geamuseerd. Gelukkig had ik donderdag vrij, zodat ik deze vrije dag kon gebruiken om te herstellen van de avond/nacht te voren.
Zaterdag kwamen mijn ouders hierheen dus hebben we ook allemaal leuke dingen gedaan; in de bar gehangen, de piste opgeweest (waar vooral de stoeltjeslift een absoluut hoogtepunt was, toch mam?
Verder weinig nieuws van deze kant. Er zijn wel enorm veel Zweedse kindjes, die bij een groep horen van 80 Zweden, dus 's avonds is het volle bak hier. Om even te ontspannen gingen we dinsdag ‘even' naar een bar. We wilden echt, serieus, één drankje doen. Dat ene drankje werden er twee, drie etc. en toen die bar dicht ging, besloten we naar een ander barretje te gaan waar een feest aan de gang scheen te zijn.
Dat feest was inmiddels ook al uitgeblust maar desondanks was het er erg gezellig. Toen ook deze bar de deuren dicht gooide gingen we maar terug naar het hotel en gingen we in de gang zitten waar het personeel woont...en zo was het ineens half 6. Gelukkig hoefde ik niet zoals een andere collega om 7 uur weer te beginnen maar pas om 12 uur, Lucky me!
Tja en verder geen nieuws vanuit Disentis...wel een ander nieuwtje; mijn volgende bestemming is bekend. Ik ga naar het plaatsje Ierapetra in Griekenland (Kreta!). Eerste optie was Turkije, maar dan zou ik al 1 april moeten gaan, wat zou betekenen dat ik maareen paarweken thuis zou zijn en dan meteen weer weg zou moeten. Heb een paar feestjes op de planning staan waar ik graag heen zou willen, vriendinnen opzoeken, misschien nog even een weekendje weg om ook even vakantie te hebben (geloof me, dat heb ik hier echt niet en zal ik in Griekenland ook niet hebben) dus ik wil dan als ik thuis ben er ook lekker van kunnen genieten en niet meteen al bezig hoeven te zijn met spullen regelen voor Griekenland.
Dus Turkije werd geschrapt en toen kon ik kiezen tussen Bulgarije of Griekenland...na snel contact te hebben gelegd met mijn raadgeefster (He San!) zijn we samen tot de conclusie gekomen dat het Griekenland word. Dus laat die ouzo, sirtaki, olijven, feta en gyros met veel knoflooksaus maar komen!!!
Van 28 april t/m 31 oktober ga ik daar werken. Ben erg benieuwd! Zal daar ook weer met de kinderen bezig zijn, maar ernaast ook een beetje hostess werk doen.
KLIK voor het hotel!
Dit is de link naar het hotel enzo. Dus het word zon, zee, strand en heeeeeel veel warmte voor mij. Woooow, wat een vooruitzicht. En hier in Disentis hebben ze me gevraagd of ik volgend jaar weer kom. Maar dat is mij te ver weg om daar nu al over na te denken.
Zo en dit was het dan voor deze week, een hele korte update voor mijn doen deze keer!
Ciao!
Maud
P.s. met mijn neusje gaat het goed! Toen de hechtingen erin zaten vond ik het echt lelijk en dacht ik dat het niet meer goed zou komen en het lelijk zou worden. Maar zover een litteken er goed uit kan zien, vind ik dat deze er wel mee door kan (zegt ze als een ervaringsdeskundige helaas). Al het blauw is weg en het doet niet meer zo heel veel pijn gelukkig.
P.p.s. vandaag is het 3 jaar geleden dat ik terug kwam uit Ghana. De tijd gaat zo snel!
Neuzen
Op een dag ging ik snowboarden met collega's. Ik haalde mijn neus een beetje op voor collega X, die een beetje kon snowboarden maar niet met ons de blauwe piste op wilden gaan.
Stiekem had ik zelf ook wel mijn twijfels en langs mijn neus weg vertelde ik mijn collega's dat ik er wel pas één keer twee uur op had zitten. Maar mijn collega's wisten mij te overtuigen met het argument: Wij weten zeker dat je er een neus voor hebt. Dus zo zaten wij in de gondel die maar hoger en hoger bleef gaan. Ik dacht dat zij me bij de neus namen en we in de gondel zouden blijven zitten weer richting beneden toe, om zo op een lager gelegen stuk terecht te komen, maar niets was minder waar.
We waren zo druk met kletsen in die gondel en aan het genieten van de mooie piste (wat het neusje van de zalm bleek te zijn, de crème de la crème onder de pistes) dat ik niet verder had gekeken dan mijn neus lang was en zag dat de rest van de collega's ons al op stond te wachten.
Maar al snel op die verrekte piste werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik kon niet meekomen met mijn ervaren collega's die er al vele snowboard-uren op hadden zitten. (nogmaals: ik had er 2 uren op zitten)
Daar midden op de piste waar ik moest kiezen tussen:
1. Mijn neus achterna lopen en op de een of andere manier van die hoge steile piste af komen zonder brokken te maken of;
2. Omhoog klauteren en met de gondel omlaag komen.
Toen ik er achter kwam dat zonder brokken beneden komen voor mij geen optie zou zijn, stond ik wel even lelijk op mijn neus te kijken.
Maar goed, ik wilde, zoals altijd, het onderste uit de kan hebben. Wat krijgt men dan? Juist; de deksel op de neus.
Nadat ik omhoog geklauterd was en met de gondel in het restaurant aangekomen was, probeerde ik mijn collega X nog over te halen met ons mee te komen, maar als antwoord kreeg ik dat ik niet overal mijn neus in moest steken.
Zijn irritant gedrag begon mij de neus uit te komen, dus wreef ik hem nog even onder zijn neus dat hij niet wist wat hij zou missen als hij hier in het restaurant zou blijven zitten. Hierop vertelde hij mij dat een oude blessure begon op te spelen waardoor hij daar bleef zitten.
Nah nu zeg ik je, dan kon ik aan zijn neus toch niet zien?
Ok, goed dan. Na het eten gingen wij weer verder met een frisse neus te halen en liepen we naar de zogenaamde ‘ponylift'. Ook wel bekend als een ‘paddenstoelenlift' of een ‘sleeplift'.
Ik dacht daar wel even aan te gaan hangen, maar ik had niet verder gekeken dan mijn neus lang was. En zo kwam het dat ik meer met mijn neus in de (boter) sneeuw viel dan ik aan die kabelbaan hing. Nadat ik zo'n paddenstoel tegen mijn neus kreeg, deed ik alsof mijn neus bloedde en ik helemaal in orde was. Tot bleek dat letterlijk mijn neus wél bloedde en de witte sneeuw rood kleurde.
En wie stond daar, er met zijn neus bovenop; collega X die een lange neus naar mij maakte.
(Goh, ken je dat, dat als je een bepaald woord heel vaak schrijft/denkt of zegt, dat je denkt; Wat een raar woord is dat eigenlijk?! )