Neuszaken

Goeienmiddag allemaal,

Hier alweer alle belevenissen van week 5 alweer. Time flies...
Eigenlijk was er de hele week weinig spannends gebeurd. Gelukkig kon ik woensdag vrij krijgen zodat ik mee kon gaan met mijn collega's; alle collega's gingen namelijk de piste op!
Dus ik ging ook mee en kreeg ‘les' van 2 ervaren snowboard-collega's. Maar zoals al eerder gezegd, zij zijn mannen en dachten dat ik het wel aan kon om de blauwe piste op te gaan. Even voor de duidelijkheid: mijn eerste les had ik op de babypiste. Dan heb je de kinderpiste, de groene piste en erna komt de blauwe. Daar arriveerden wij dus, na een lange rit in een stoeltjeslift. Tijdens die hele lange rit in de stoeltjeslift had ik mezelf trouwens wel af kunnen vragen hoe hoog ik wel niet ging en hoe ik ooit beneden zou komen.
Meteen de eerste 10 minuten was ik al meer gevallen dan tijdens de 2-uur durende snowboardles. *Poef* weg dagdroompie dat ik een verborgen snowboard talent had!
Eén heel belangrijk element had ik trouwens nog niet onder de knie; bochten maken. Om die blauwe piste levend af te komen is het echter wel van essentieel belang dat je bochten maakt. Zo niet, dender je in volle vaart naar beneden of snowboard je de piste aan de zijkant af!
Dus om eerlijk te zijn; het ging voor geen meter. Ik kwam niet omhoog op dat ding omdat ik met mijn linkervoet voor stond en zodra ik stond dat board weg begon te glijden, richting zijkant piste (+kleine afgrond). Dan kun je wel zeggen; draai je dan lekker om, maar op die manier kwam ik helemaal niet omhoog! Dus terwijl andere collega's op de ski's al 3x die grote afdaling gemaakt hadden, was ik nog steeds aan het sukkelen. De andere 2 collega's van me gingen ook maar naar beneden toe, zodat ze ook even snel naar beneden konden boarden. En daar zat ik dan...ik dacht dat ik daar moest blijven tot het weekend en ik met geen mogelijkheid naar beneden kon gaan. Het was zo stijl en nog zo ver!!
Dus ik kon kiezen:
1. Ik ga, op de een of andere manier naar beneden en probeer geen benen te breken.
2. Ik blijf hier zitten en wacht op hulp ;-)
3. Ik klauter terug omhoog en neem daar de gondel omlaag.

Uiteindelijk besloot ik voor nummero 3 te gaan. Maar dat was nog makkelijker gezegd als gedaan! Blijkbaar was ik toch al een eindje omlaag gegaan, een stijl endje! En om dat weer omhoog te klimmen was best pittig. En uiteraard een beetje gênant voor mij door al die andere mensen die me voorbij zweefden (en vooral die kleine guppies van 5 jaar!).
Goed, al met al toch boven aan gekomen en daar de gondel omlaag genomen. In het restaurant ontmoette ik mijn collega's en hebben we heerlijk gegeten en gedronken. Uiteraard met een XL-biertje erbij want, zo zei een collega; na dit biertje kun je wel bochten maken. Tijdens het eten was ik aan het twijfelen of ik 's middags nog de piste op zou gaan of dat ik bij de collega's zou blijven die niet skiën/snowboarden.
Nah, ik wilde het nu wel eens goed doen, uiteraard wilde ik me niet laten kennen, dus namen die 2 collega's mij mee naar een kinderpiste.
Ik heb het al eerder ergens verteld, maar daar moest je dus met een soort van paddestoelenlift omhoog gaan. Het is een omgedraaide paddenstoel waarvan het bovenaan vastzit dmv een stang aan een kabel die je omhoog trekt en beneden zit een rondje wat je tussen je benen moet klemmen.
En dan klinkt het heel eenvoudig, maar dat is het niet! Vergeetniet dat mijn voeten vaststonden aan dat bord en ik zijwaarts naar boven werg getrokken en je erop moet letten dat niet alleen het board beweegt, maar dat je ook met je lichaam méé moet gaan op dat board. Na een paar keer flink op mijn gezicht en kont gegaan te zijn, ging het toch één keer heel goed! Ik kwam weliswaar niet helemáál boven maar het eerste bergje had ik wel overleefd.
Maar goed, ik wilde helemáál naar boven gaan met die lift, dus gingen we nog een keer. De jongens gingen eerst en daar ging ik. De druk voelde ik stijgen want achter mij stond een klasje klaar om ook naar boven te gaan. Je weet wel, die kleine guppies waar ik het net over had en je zo voorbij zoefen. Ik kon het nu niet mis laten gaan, dus daar ging ik!
Maar na een paar meter ging ik al onderuit. En het volgende wat gebeurde was *POING*, zo'n paddenstoel kwam keihard tegen mijn neus aan. En zo'n paddenstoel is kei en keihard. In eerste instantie dacht ik dat mijn kaak aan diggelen lag, want ik voelde mijn hele kaak + tanden rammelen. Maar er kwam meteen heel veel bloed uit mijn neus en het bleef maar komen. En och gerrum, die kinderen stonden net klaar om ook naar boven te gaan dus die zagen ook al het bloed. Het was echt ranzig en ik had in eerste instantie geen pijn (wellicht was ik nog verdoofd van het grote biertje), maar alleen schrik voor wat gebeurd was en voor al het bloed dat de witte sneeuw helemaal rood kleurde.
Na een paar minuten kwam de arts en die heeft me mee naar beneden genomen (helemaal het dal in dus) naar een dokter. Die piste-arts wist denk ik ook niet wat heb overkwam, een normale dag voor hem bestaat uit kneuzingen en botbreuken en nu moest hij een lomp figuur helpen dat een paddenstoel tegen haar gezicht gekregen had.

Die praktijk waar de dokter zat had de naam ‘Praxis'. Ik wist niet wat ik daarvan moest denken, zat ik wel goed? Of was ik er zo slecht aan toe dat ze me maar meteen naar een bouwmarkt hadden gebracht om een andere neus erop te planten?!
Daar kwam ik als zogenaamd ‘spoedgeval' binnen maar ik had prioriteit nummer 30 ofzo, want ik heb daar bijna anderhalf uur moeten wachten. Tussendoor kwam de dokter eens kijken toen ik in de doktersstoel lag en zei hij (in het Duits natuurlijk): Goh, je kunt nog wel ff wachten he, je ligt er goed bij. (Hij bedoelde het niet qua uiterlijk, maar qua dat ik er volgens hem relaxt bij lag en de tijd had)
Parrrrrdon? Ik kon wel 30 andere plekken bedenken waar ik liever wilde zijn. Het leek op een tandartsstoel waar ik in lag en aangezien ik een trauma aan de tandarts heb overgehouden, lag ik daar zeer a-relaxt en shaking bij.
Ook kwam de assistent regelmatig eens binnen gelopen. Het was echt zo'n schattig oud verpleegstertje, zo een die je ook in films ziet.
Eigenlijk moest ik van de dokter braaf in die stoel blijven liggen omdat ik best veel bloed verloren had. Maar, eigenwijze ik, ik vond dat ik me prima voelde en ik had een spiegel in die kamer gesignaleerd. Ik had alleen de geschrokken gezichten van de andere om me heen gezien en zelf had ik geen idee wat zich allemaal afspeelde op mijn neus.
(Jaa ik had een collega wel gevraagd er een foto van te maken, zodat ik het zelf kon zien, maar zijn toestel was zo oud dat goed inzoomen op die foto alleen mogelijk was op de computer, had ik dus weinig aan).
Dus, nieuwsgierig als ik ben liep ik naar de spiegel en kon ik zo eindelijk zien wat er aan het neusje was.
Toen de dokter en assistent alle voorgaande patiënten geholpen hadden, was ik aan de beurt. Met zijn grote doktershanden begon hij mijn neus heen en weer te bewegen (AU!) en kwam tot de conclusie dat deze gekneusd was. Vervolgens kreeg ik op elk oog een watje met een pleister erop, zodat de desinfectiezooi niet mijn ogen in kon lopen en zo zag ik er uit als een blinde koe. Nee, dat verzin ik niet, dat zei de dokter.
Vervolgens zei de dokter dat ze gingen ‘spritzen'. Waar ik uit haalde dat ze met iets gingen sproeien in mijn gezicht. Nog meer desinfectiezooi ofzo?! Dus ik knikte, als brave blinde koe, ja en amen.
Maar ‘spritzen' is helemaal niets sproeien. ‘Spritzen' is spuiten! 4 spuiten hebben ze me erin gezet, gemene spuiten, en ik zou niet weten waarvoor, maar het zal wel nodig geweest zijn.
Na die spuiten kon het werk beginnen, kreeg nog zo'n operatiedoek over me heen en verder dacht ik alleen maar, Hellup, hellup. Ja, ik weet het; het stelt niks voor, maar ik vond het gewoon ^&%^$ om daar te liggen en dat ik niet kon zien wat ze allemaal aan het doen waren. Aan de andere kant heb ik natuurlijk ook geluk dat ik dit nooit eerder heb mee hoeven maken. De verdere ingrepen in mijn leven bestaan uit een paar verstandskiezen eruit halen en 2x de amandelen, that's it, probeer zo goed als het kan die dokter niet te vaak te zien!
Eenmaal klaar daar in die 'Praxis', vroeg hij of hij iemand moest bellen om mij te komen halen, maar dat vond ik totale onzin, had toch niks aan mijn voeten! Dus na een innig afscheid met de dok en het lieve zustertje verliep ik de Praxis met een doos pillen (pijnstillers) die -eerlijk is eerlijk- as we speak nog in mijn tas zitten.
En verder is het inmiddels dus al een paar dagen geleden en gaat het wel ok! Donderdag werd ik wakker met een blauwe neus, maar dat blauwe is inmiddels donkerrood geworden en afgezakt naar onder mijn oog. Ik zelf vind de hechtingen er überranzig uit zien dus ik kan niet wachten om het resultaat te zien als ze er woensdag uit gaan. Vraag me af of het me ooit wél kan lukken om in het buitenland te werken en zonder littekens terug te komen (denk aan Ghana en aan de muggenbulten). We zullen zien!

Nou en zoals ik in het begin al zei, verder weinig nieuws van deze kant. Het was een erg rustige week, ook wat kinderen betreft.
De komende week is ook nog rustig, tot vrijdag! Dan komt er een invasie van 80 Zweden hierheen met veel kinderen. Heel leuk dat het dan eindelijk druk gaat worden, maar ik baal er stiekem ook ontzettend van: zaterdag komen pap+mam hierheen voor een kleine 4 dagen en ik heb sowieso geen vrije dag om samen met hun te besteden en zal de uurtjes bij elkaar moeten sprokkelen om tijd met hun door te kunnen brengen. Zelfs een avondje gezellig eten zal er hoogstwaarschijnlijk niet inzitten omdat ik tot 21 uur moet werken.
Hoop dat er nog iets te regelen valt. En ja, dat is het leven in de toeristische wereld en daar heb ik zelf voor gekozen, maar het is gewoon zo dat andere collega's daar niet echt aan mee willen werken terwijl ik wel bijv. oudjaarsdag en nieuwjaarsdag voor hun heb gewerkt zodat zij deze dagen bij hun familie door konden brengen. Dus ik weet mijn plekkie en ik zal niet meer zo gek zijn in de toekomst. Waar zijn de lieve Appie collega's als je ze nodig hebt? Of in ieder geval die mentaliteit??? (Gaat trouwens niet over mijn andere collega hier in het kasteel, maar over andere pipo's hier)

Boh dit is allemaal niet zo'n vrolijk verhaal geworden, of wel?!
Hoop dat ik voor de volgende keer wat meer vrolijkere dingen kan neerplanten hier in plaats van al dat deprimerend gepraat over mijn neus en komend weekend.
Xxx Maud
P.s. Toch nog iets leuks: nieuwe foto's op de site!

Socializen

Zo het is weer tijd voor een update lijkt me.

Eigenlijk is er weinig spannends gebeurd hier. Na de drukte tijdens de kerstvakantie, was het afgelopen week rustig. Ik had bij de Kinder-club maar 2 kinderen, die ook nog eens maar 3 dagen zijn gekomen en Anita had bij de Knirpsli-club maar één kindje die maar één keer gekomen was.
Aangezien zij per uur betaald word, werd zij elke dag om 13 uur naar huis gestuurd, zodat ik in het kasteel moest blijven voor het geval er nog iemand zou komen.
Een beetje frustrerend: een paar dagen scheen buiten heeeerlijk de zon en ik zou zo graag even buiten gezeten hebben, maar dat ging dus niet. Dus we moeten even kijken wat daar aan gedaan kan worden.
Vrijdag moest ik van 9-21 uur werken, maar toen heb ik alleen 's avonds kinderen gehad en dan zit je maar te hopen dat er eens iemand binnen komt vallen.
Wat ik al die tijd gedaan heb...geknutseld! Jawel! Ik heb in jaren nog niet zoveel geknutseld als dat ik hier in bijna 4 weken gedaan heb. En het gekke is, dat het me nog lukt ook.
We hebben hier een podium, waarvan de achterkant helemaal zwart is, niet versierd dus.
Een beetje saai voor een Kinderkasteel, toch?! Dus ik heb er een jungle-podium van gemaakt. Inclusief bomen, dieren en lianen. Zoek alleen nog iemand die in die lianen wil gaan hangen en Oooohiejoohiejoooo -die Tarzan kreet wil gillen. Dat zou het helemaal af maken.
Over 2 weken word het waarschijnlijk pas weer drukker hier; dan komen eerst de Zweedse mensen, erna de Nederlandse en tot slot nog de Zwitserse. Uiteraard rennen er dan ook kinderen van andere nationaliteiten rond, maar de meerderheid komt dus uit Zweden, Nederland of Zwitserland. En uiteraard komen volgende week zaterdag mijn ouders hierheen!!!
Ohja en een collega van me, zei nog tegen me: 'Hee Maud, misschien is het ook een leuk idee om tijdens de disco de kinderen een dansje te leren. Dan studeer je dat van te voren in en kun je het tijdens de disco aan de kinderen leren.'
Ik, met mijn houten benen en ritmisch gevoel dat alleen aankomt in die grijze massa van me. Die grijze massa is vervolgens zo druk bezig met het op en neer deinzen op de muziek dat die het vervolgens vergeet door te geven aan mijn ledematen.
Nope, dat gaat ‘m niet worden. Wat niet weet, wat niet deert en de kinderen vinden het ook leuk om de Limbo te dansen (echt waar!) of andere spelletjes op muziek te doen, Lucky me.

En dan nog een leuke tongbreker:
Kok, kijk, keuken, koken, kijken. Spreek dat eens op z'n Duits uit. Om er een mooi zinnetje van te maken:
Kijk! De kok komt in de keuken kijken waar ze koken.
(En dan voor ‘kijk' en ‘kijken', het woord ‘Koech' nemen. Weet de juiste spelling niet, maar zo redden we het ook wel, toch?!)
Ik breek mezelf hier regelmatig de tong over. Het woord ‘kijk' word natuurlijk regelmatig gebruikt net als het woord ‘Kok'. Het zal niet de eerste en laatste keer zijn dat een kind mij raar aankijk als ik ‘Kijk!' wil zeggen maar in plaats daarvan heel enthousiast ‘Kok' zeg.

En probeer trouwens ook eens aan je collega's die vrijwel geen Engels spreken, uit te leggen dat je in Egypte op vakantie bent geweest. ‘Egypt' kennen ze niet, en ik wist de Duitse benaming hier niet voor. Alle keren in Egypte heb ik wel ergens Egypte op z'n Duits gespeld zien staan, maar ik nam er nooit enige notie van. Waarvoor zou ik dat tenslotte ooit moeten weten? Naja, hiervoor dus. Dus wat zeg je dan...Egypt, Egypte, Egyptian, Agaptian?
Ägypten, dat is de juiste benaming, mocht het je interesseren.
Nu het trouwens ook een stuk rustiger is in het hotel, is er ook meer tijd om te socializen met collega's. Zo zijn we gister een cafeetje ingedoken waar ik mijn mannetje heb gestaan (al zeg ik het zelf ) tussen al mijn mannelijke collega's, door niet onder te doen voor hun drinkkwaliteiten. Iets om trots op te zijn? Nah daar vel ik geen oordeel over, maar als enig vrouwtje tussen mannelijke collega's moet toch iemand de eer hoog houden. Daarbij komt ook nog dat ze behoorlijke vooroordelen hebben over mensen uit Nederland, dus die vooroordelen ontkracht of bevestig ik dan maar. Wat een zwaar leven hier...
Het is trouwens niet zo dat in het hele hotel, op mij na, alleen maar mannen werken, maar de vrouwen die er werken, wonen allemaal in Disentis of omstreken en hebben hun huisje/boompje/beestje en als ze klaar zijn met werken gaan ze dus naar huis toe.
En bij de rest van ons loopt werk en privé behoorlijk door elkaar. Ik bedoel maar, zie je jezelf in een of ander achterkamertje in AH wonen? Of slapen in een verzorgingstehuis? Het is gewoon raar dat mijn werkplek tevens ook mijn leefplek is. Moet ik werken dan loop ik een trap af en dan ben ik op mijn werk. Ben ik klaar met werken dan ben ik ook al tevens thuis...Ik bedoel maar; als ik om 9 uur moet beginnen met werken, dan kan ik bij wijze van, om 10 voor 9 opstaan als ik wil. (niet dat ik dat doe. Bij wijze van, zei ik. Ha! )
Naja in ieder geval; de arme zielen die werken en wonen op dezelfde plek zijn dus allemaal niet-Zwitsers en man. Op mij na dan. Nah goed, ze zijn nog iemand aan het zoeken die mee kan helpen in het kasteel, aangezien dus over 2 weken die kinderbom weer los barst (kan niet wachten, tis zo rustig hier!!!) en hopelijk word dat een vrouw zodat ik wat meer versterking krijg.
Als ik me trouwens woensdag vrij kan regelen dan ga ik met diezelfde collega's de berg op en gaan we snowboarden/skiën en uiteraard een beetje apres-skiën...Hoop dat ik vrij kan krijgen! Gelukkig ben ik niet de enige kneus die niet kan snowboarden, er is nog een Griek hier die dat ook niet kan, dus heeft een Duitser ons aangeboden om ons te helpen, aangezien hij niet op één of meerdere lat kan gaan staan door zijn gezondheid.

Dus...tot zover mijn update van de afgelopen week.
Wederom many thanks voor alle berichten hier op de site enzo, waardeer ik heel erg!

Week 3 alweer!

Hallo!
Hier een teken van leven vanuit Zwitserland!!! Allemaal een heel gelukkig Nieuwjaar!!!

De afgelopen week was een hele drukke week; het hele hotel zat vol, we hadden een overnachting en natuurlijk de viering van Oud&Nieuw met de kinderen (ook wel Sylvester genoemd hier).
De overnachting was echt heel leuk, acht kinderen waren blijven slapen en tot mijn eigen verbazing lagen ze al op tijd in hun nestjes te ronken!
Na de overnachting, was de gootsteen ineens verstopt. Er liep geen water meer weg! Ik overal gekeken maar ik kon alleen ontdekken dat er ineens een soort van dop op het gat zat, dat er met geen mogelijkheid meer af ging. Ja, dat had ik zelf gedaan.

Maar blijkbaar had ik iets fout gedaan want het lukte me met geen mogelijkheid om die dop eraf te krijgen; hij zat muurvast.
Dus na 10 minuten prutsen daaraan, besloot ik me de gereedschapskist te pakken om te kijken of ik wellicht vanuit de onderkant naar boven kon komen. (ja echt!) Dus met mijn schroevendraaiers in de aanslag wilde ik net de onderkant van de gootsteen, daar waar die pijp loopt (ben geen deskundige dus je moet het zonder de correcte benaming doen. ;-)) wilde ik net de schroevendraaier op zetten toen Anita binnen kwam, mij vroeg wat ik in hemelsnaam aan het doen was, want vrouwen zitten toch niet aan schroevendraaiers en daar hebben we in het hotel de klusjesmannen voor. Toen ik haar vertelde wat het probleem was, duwde ze, heel handig, op een knopstaaf-achtig iets naast de kraan en voila, weg was het dopje!

Woensdag belde ik weer naar de skischool om een les te boeken voor zaterdag en toen ik mijn achternaam moest opgeven, moest ik deze spellen omdat het voor haar geen gewone naam is. Uh pardon? Volgens mij is Steinbusch echter wel hartstikke Duits, maar dat kan ook aan mij liggen.
Overigens is die snowboard les niet doorgegaan; ik was vrijdag al een beetje ziek en zaterdag helemaal dus ben ik niet gaan snowboarden. Echt balen om op je enige vrije dag in de week ziek te zijn. Maar gelukkig voel ik me nu wel al iets beter hoor!!!

En dan nu iets wat ik persoonlijk heel erg vind. Er komen hier gezinnen, families, whatever. De ouders willen skiën en in sommige gevallen word hun kind echt bij ons gedumpt. Niet bij iedereen natuurlijk. Ik heb kleine kindjes die iedere dag komen, maar toch evengoed gezellig met hun ouders dingen gaan ondernemen. Maar er zijn ook ouders die zich achter de oren krabben als ze horen dat het kind niet van 09.00-21.00 bij ons kan komen. Letterlijk kreeg ik te horen: 'Ja maar, wat moeten we dan met ons kind doen?' Wat dacht je van, uh, misschien vakantie vieren samen??? Of een ander geval: een klein kind, van nog geen 2 jaar oud werd naar ons toe gebracht voor eigenlijk de hele dag. Na het middageten was het kind alleen maar aan het huilen en het roepen om zijn mama. Wij die moeder bellen, komt ie om 4 uur pas opdagen. Vind het zo erg! Niet alleen zitten wij 3 uur lang met een kind dat veel aandacht nodig heeft waardoor de andere kinderen tekort schieten, maar dat is niet eens het ergste. Het ergste vind ik dat nog voor het kind. En het meest zielige, of eigenlijk trieste, vind ik dat voor de ouders; omdat zij niet eens doorhebben wat voor leuk kind ze hebben maar daar geen tijd mee door willen brengen.

En dan nog even dit. Ik heb op deze site al zoveel gezegd over mijn naam, en dan vooral over mijn Ghanese naam. Maar ik ben tot veel meer ontdekkingen gekomen. Hieronder staan ze nog eens allemaal op een rijtje. Niet perse is overal de naam goed geschreven, maar uitgesproken word hij wel altijd als ‘Maud'.

Oorspronkelijk is Maud een Ierse naam en betekent het ‘Machtige strijdster'.
In het Ghanees wordt mijn naam uitgesproken als ‘Malt', wat gelijk staat aan een biertje.
In het Nederlands is mijn naam de grondstof voor o.a. bier en jenever.
In Duitsland denkt men bij het horen van mijn naam aan het LKW-Maut systeem. Een tolheffing voor het verkeer op de autowegen. (Ook Oostenrijkers en Zwitserse burgers kunnen mijn naam associëren met de tolheffing)
In Egypte, -hou je vast- betekent mijn naam ‘De Dood'.
En in Amerika is het ‘gewoon' de naam van een dorp in Oklahoma, net als er ook een ‘Maud'-dorp is in Schotland.

Ohw en dan nog even dit: aangezien de scholen weer overal zijn begonnen zijn ook alle Nederlanders gevlogen.
Dus nu komt er het echt op aan; ik moet nu echt mijn duitse talenkennis inzetten. Ben omsingeld door Duitse en Zwitserse kinderen die me verbeteren bij alles wat ik zeg. (Ok, niet álles, maar je begrijpt me wel) Eigelijk krijg je dan zoiets:
(Maud)„Ich hab eine Idee!'
(Kind) „Nein, du hast ein Idee.'
(M) „Ja, das sag ich; Ich hab eine Idee!'
(K) „Nein! Du-hast-EIN-IDEE.'
(M) -Rent gillend weg-

Tot zover mijn update voor deze week...
Bis Später!
Xxx Maud
P.s. na de vermoorde muis van vorige week, heb ik hier geen muizen meer gesignaliseerd!

Week 2

Hallo allemaal!
Als eerste: bedankt voor alle mooie dingen die me toegewenst zijn tijdens de feestdagen via mail, sms, post of deze site! Ik heb het hier erg druk met werken dus hoop snel tijd te vinden om mensen eens terug te gaan mailen!!!
Hoop dat iedereen fijne daagjes heeft gehad en een super jaarwisseling zal hebben.

Alhoewel ik zelf in een zeer kerst-achtige omgeving woon, was het kerstgevoel verder heel ver te zoeken. Sowieso ben ik qua dagen helemaal de kluts kwijt en heb ik gewoon moeten werken. Niets mis mee natuurlijk, want dat is nog steeds leuk! Gister ben ik wel nog met een paar collega's naar een soort van cafeetje gegaan (geeft 't blijkbaar toch hier!), erg gezellig en lekkerrrr bier.

Heb deze week trouwens zo'n leuke kinderen gehad tijdens de eerste week, dat ik mezelf af vraag of dat nog overtroffen kan worden en ik mijn hoogtepunt niet al gehad heb. Nu al.
Het programma met de kidsvind ik nog steeds leuk. Logisch, ik maak het programma zelf.
Vooral de disco is elke keer weer een hoogtepunt! Supergezellig is dat. Discolampen aan, lekker muziekje op en dan spelletjes doen op de muziek. De eerste disco was erg grappig, een aantal kinderen stelden voor een modeshow te doen. Dus wij alle tafels op een lange rij gezet, zodat ze vanaf het podium de zaal in konden lopen. Als je echter op het podium staat, ben je zo verblind door de discolampen dat je niet de zaal in kan kijken. Het toeval wil, dat net toen de kids netjes op een rijtje stonden om te gaan paraderen op de geïmproviseerde catwalk, er een aantal ouders binnen kwamen! Dus ik gebaarde de ouders niets te zeggen en ze gingen zich aan het einde van de catwalk zitten.
Dus de kinderen kwamen op en hadden de gekste hoofddeksels op en ze waren lekker gek aan het doen, en toen hoorden ze ineens hun ouders fluiten en klappen. Dus dat werd nog een groter feest, echt geweldig!
Nog een ander leuk spelletje wat je met een klein groepje kan doen:
Men neemt een verkoper van een kunstwinkel, een aantal ‘levende' kunstwerken en een koper.
De verkoper laat de koper de kunstwerken zien en raakt ze aan, waardoor de kunstwerken ineens beginnen te bewegen.
Dan ineens moet de verkoper om de een of andere reden even weg, en hierdoor neemt de koper de tijd om de kunstwerken (kids dus) inclusief de verkoper zelf, te verstoppen!
Dus eigenlijk is het gewoon verstoppertje, alleen met een verhaaltje erbij.
Goed, op een begeven moment was ik de verkoper die de kinderen moest zoeken. Maar ik hou daar eigenlijk niet zo van. Elke keer als ik zo'n kind vond achter een gordijn of om een donkere hoek, schrok ik me de pleuris, één keer kwam er zelfs een klein schrik-gilletje bij me uit, waardoor het kind in kwestie van de vensterbank viel. (een zeer goede plek om te verstoppen, mits je een goed gordijn ervoor hebt.

Na al deze weken heb ik trouwens mijn muizenangst nog steeds niet overwonnen en ik wacht nog steeds tot iemand zich geroepen voelt hierheen te komen en ze te vangen.

Stel je de volgende situatie voor: Maud zit in het kantoor achter de laptop te werken met de rug naar de raam en het gezicht naar de deur. Heel relaxt zit ze daar te chatten met vriendinnen, wat filmpjes te kijken en van allerlei andere onzin wat men op internet doet. Ineens in haar ooghoeken ziet ze een muis het kantoor binnen trippelen. Na een scheldkanonnade van Maud rent het arme beestje weg. Even later komt diezelfde muis (misschien was het ook een andere muis, maar wie kan die beesten uit elkaar houden? Om het verhaal een beetje leuk te houden, was het dus gewoon dezelfde muis). In ieder geval, even later komt diezelfde muis weer aan getrippeld op die houten vloer en steekt zijn schattig muizenkopje om de deur. Maud, die overigens een beetje schrik heeft van muizen, gooit de deur dicht. Alleen ging die deur niet helemaal dicht doordat de muis ertussen geklemd zat. Die beste muis bevind zich nu, op moment van schrijven in de o zo mooie muizenhemel. Alleen moest muisje nog opgeruimd worden. (Geef ik nu té veel informatie?) Gelukkig heb ik een aardige kok in het kasteel wonen die geen problemen had om het muisje op te ruimen. Arm beestje.

En nog een potverdorie nog momentje: ik wilde contact opnemen met het Skischule-buro om te kijken wanneer ik een lesje kon nemen daar, maar er nam niemand de telefoon op. Dus ging ik een mail typen maar het Duits was me nog even te lastig en begon ik in het Engels te typen. Stiekem, want ik mag hier geen Engels praten met de Duitstalige mensen. Puur om mij te helpen mijn Duits op te krikken. Dus ineens dacht ik, hmmm misschien moet ik toch maar gewoon beginnen een mail te typen in het Duits hahaha en zover ik dat kan beoordelen is me dat best goed afgegaan. dus de mail is de deur uitgegaan, maar ik besloot een dag later toch te bellen, omdat het anders wel krap zou worden.

Dan nog een grappig iets: ik heb gelukkig een nieuwe huisgenoot, een jongen uit Duitsland. De tweede dag dat hij hier was zei ik tegen hem: 'Ik ga dadelijk met de Griekse collega's buurten, maar eerst ga ik me douchen. Zin om mee te gaan???' Waarop hij me heel vreemd aan keek en ik me bedacht dat ik het wellicht iets anders had moeten zeggen hahaha.

En dan....het verhaal over het snowboarden! Zaterdag was mijn eerste vrije dag hier dus ben ik gaan snowboarden. In alle vroegte stond ik op (ja, half 8 op een vrije dag opstaan is voor mij vroeg!) en ging ik richting de piste. Eerste stop was het verhuurbedrijf waar ik mijn snowboard en schoenen ging huren. Sinds vrijdagavond had ik een beetje koudwatervrees en vroeg ik mezelf af of ik wel écht wilde snowboarden en of dit me ook wel goed af zou gaan. In dat verhuurbedrijf gingen we de schoenen opmeten. Maat 41 daar kwam ik met geen mogelijkheid in. Maat 42 zat errrrg krap dus zat ik uiteindelijk met een maat 43 opgescheept. Of mijn voeten zijn gegroeid, of die maten kloppen niet. Ik weet dat ik grote zeilers heb...maar geen maat 43. Goed, dat maakt verder ook niet uit en het is totaal niet relevant om jullie mede te delen welke maat schoenen ik heb.
Na ik alle spullen verzameld had, ging ik met zo'n gondel naar boven toe. Het was vreeeeselijk! Vooral als ie bij zo'n paal kwam en het leek alsof je een paar meter naar beneden zakte waardoor je zo'n kriebel in de buik kreeg. Brrrr! Maar boven aangekomen was ik meteen al het leed vergeten want het uitzicht was geweldig...Echt super mooi! Ook was boven mijn skileraar en zo kon ik eindelijk beginnen met lessen. Bij het begin zijn we uiteraard begonnen want hoe kom je met je voeten in zo'n snowboard? En vooral: als je je linker voet als eerste erin hebt gezet, hoe zet je je andere voet er ook in zonder dat je board er vandoor gaat met jou er bovenop? Toen ik dat eenmaal onder de knie had, moest ik even gaan zitten: ik had een beetje last van de hoogte. In die gondel stijg je zo'n 1 km omhoog in een hele korte tijd, dus ik werd een beetje misselijk en zag sterren enzo. Dus met de sneeuw kon ik mezelf een beetje afkoelen en ik had mezelf ook wel errug warm aangekleed. Dus de sjaal maar afgedaan, wanten en bodywarmer uit en toen ging het een stuk relaxter! Het was koud ja, maar de zon scheen dus dat maakte het erg aangenaam!
Goed, toen ik eenmaal bijgekomen was konden we weer verder gaan en leerde ik stukjes rechtdoor snowboarden, wat me wel goed af ging. Erna leerde ik bochten maken, maar dat is erg moeilijk! Soms ging het té goed, waardoor ik 180 graden draaide, maar andere keren ging ik keihard op mijn gezicht. Ofja, vooral mijn knieën hadden veel te verduren. Daardoor zit ik nu met grote blauwe plekken op mijn knieën. Maar goed, al met al ben ik maar 2x gevallen in 2 uur lestijd, wat ik stiekem erg knap vind voor mijn doen! En die arme skileraar, hij moest mij de hele tijd een bergje opduwen, hij had zijn work-out voor die dag ook wel weer gehad na we klaar waren.
Ohja, net die dag was er lawinegevaar daar in de bergen. Je hoorde vaker ook een enorme knal, waarna ik verwachte dat er elk moment een muur van sneeuw op me af zou komen. Maar je ziet, ik leef nog en bevond me op de babypiste die goed beschermd was (andere pistes overigens ook!).
Moraal van het verhaal: het was suuuuper gaaf! Heb nog wel een paar lessen nodig, maar deze eerste les was echt erg leuk en het ging goed! Snowboarden gaat vooral om evenwicht bewaren en evenwicht houden tijdens het glijden. Zodra je dat niet doet, dan ga je op je gezicht. En niet naar je board kijken als je glijdt, maar vooruit kijken. Zo dat waren de tips van Maud.
Heb gehoord dat zaterdag mijn vaste vrije dag word, dus dan kan ik volgende week zaterdag weer lessen! Dan ben ik ook over de ergste spierpijn heen hahaha! Want ik heb me wel een spierpijn, op plekken waarvan ik niet wist dat ik er spieren had zitten hahaha!!!

Zo, tot zover mijn update voor deze week...so far so good dus! Enne nog iets: Het hele hotel is volgeboekt en er zijn ook Limburgers en dus ook Limburgse kindjes, whoehoew, kan ik lekker Limburgs praten!
Xxx Maud

De eerste week

Goedendag!
Daar ben ik weer...

Mijn integreren gaat een beetje té goed merk ik. Ik heb net die lap tekst getypt die jullie zo meteen dus gaan lezen en ik merk dat mijn Nederlands achteruit gaat. Is dat mogelijk? Jawel!
Sowieso pik ik talen/accenten wel redelijk goed op en daarbij komt, dat als ik mijn eigen taal een tijd niet spreek of schrijf, deze naar de achtergrond verdwijnt.
Dat merkte ik trouwens 3 jaar geleden in Ghana al: Na een paar weken niet Limburgs gesproken te hebben, kreeg ik mijn ouders eens aan de telefoon waardoor ik op veel woorden niet kon komen. Of toen ik terug naar Nederland kwam en Nederlands sprak met een giga Brabants accent, met dank aan de andere vrijwilligers die vrijwel allemaal uit Brabant kwamen.

Dus op dit punt ben ik nu ook al beland. In plaats van ‘Sneeuw' typte ik iets als ‘Snee' of ‘Schneeuw', waarna ik wel vond dat het er vreemd uitzag maar ik kon niet ontdekken hoe het dan juist geschreven moest zijn.
Gelukkig bestaat er nog zoiets als ‘Word' met een spellingcontrole die me erna haarfijn heeft verteld hoe ik het dan wel hoor te schrijven. Heb mezelf gelukkig meteen na de eerste avond afgeleerd iets in het Engels te zeggen, dus brabbel ik er vrolijk op los in het Duits. Qua zinsopbouw zal het niet helemaal goed zijn, en als ik ergens der/die/das - ein/eine/einen/einem voor moet zeggen, zeg ik wat me het mooiste klinkt en zo komen we er wel.
Ohja: van het Reto-Romaans snap ik echt de ballen niet, het is alsof ze Italiaans met Duits spreken (wat geloof ik ook de grondtalen van het Reto-Romaans zijn) maar het dan uitspreken met een Scandinavische tongval, erg grappig maar ik kan het niet volgen.
Ook zeggen ze bij heel veel gewone Duitse woorden, ‘i' erachter:
'Er ist vieri Jahre alt.'
'Hasti du spassi hier?'
'Ich hatte ein Urlaubi'
Maar ook bij het zeggen van nummers: Einsi, Zweisi, Dreisi!
Op straat zegt iedereen elkaar goedendag, wat eigenlijk neerkomt op ‘ Ciao', of in de avond: 'Bueno sera'. Snel snel bedenk ik me wat ik kan zeggen als ik iemand 's ochtends tegen kom, maar voor ik op het woord gekomen ben is ie alweer voorbij. Dan wil ik ‘Mah Cheeng' zeggen en dan bedenk ik me; whoops dat is goedemorgen in het Ghanees. 'Buenos noches?' Nee dat is goedenavond in het Spaans. Ik weet eigenlijk een heel klein beetje van een aantal talen en beheers naast het Engels en uiteraard Nederlands geen taal écht goed. Maar goed, hier kan ik mijn Duits zoals gezegd opkrikken.
In ieder geval, na een week geen Nederlands gesproken/geschreven/gehoord te hebben was het dus even lastig om dit stuk te schrijven.
Maar het is me gelukt, enjoy!

Mijn eerste werkdag, dinsdag, waren er nog geen kinderen. Dus die dag hebben we besteed aan het ophangen van wat kerstmaterialen en het opruimen van alle Globi-spullen. Globi-wie?
Globi was een mascotte van het hotel, zoals je ook Pardoes hebt van de Efteling. Alleen was Globi een vogel waarbij je je als hotel kon aansluiten en je dus ook veel Globi merchandaise voor kreeg; boeken, t-shirts, een Globi pak waarin iemand zich kon verstoppen en zo Globi spelen aan de kids...etc etc etc. Maar die beste Globi vogel is gevlogen en zo konden wij alles opruimen. Beetje ironisch is dat het hele kasteel in de kleuren van Globi is: rood/zwart...ook is er Globi behang, Globi gordijnen oftewel, Globi all over the place!
Naja het gene dat we konden opruimen hebben we opgeruimd en zo hadden we onze dag goed omgekregen. Ik werk trouwens met Anita, een 47-jarige vrouw afkomstig uit Chur (Kgoer

) waar ze in het weekend woont endoor de weeks tijdenshet winter/zomerseizoen woont zein Disentis en werkt ze dusin het kinderkasteel.
Nog iets over het kasteel: ik dacht dat het speciaal gebouwd was door het hotel voor de kids, maar het blijkt dus een echt kasteel geweest te zijn, echte mensen hebben hier gewoond en gebruik gemaakt van alles hier, sjiek he!

En nog iets, iets opmerkelijks: ondanks de kou zijn hier overal bijen en vliegen, niet normaal! Het kasteel was 7 weken dicht geweest en toen erna hier gepoetst werd, zat de halve stofzuigerzak vol dode vliegen. Echt raar!

Oh en het is trouwens zo rustig hier...ik ga zo af en toe via het torentje naar boven en buiten toe en je hoort gewoon he-le-maal niets! Daardoor is het des te meer schrikken als de trein in Disentis binnen komt. Het lijkt alsof een kind een afgrijselijke gil geeft of dat er een varken wordt afgeslacht. Zo'n raar geluid is het.

Niet dat ik ooit een varken afgeslacht heb horen worden. Wellicht kan ik beter zeggen: het leek alsof er een ezel aan het bevallen was. Dát heb ik wel meegemaakt.( HIER te lezen) Maar afgezien daarvan is het echt heel rustgevend hier. Het hotel ligt aan de rand van het dal, dus ook aan het rand van het dorp, zo niet net buiten het centrum van het dorp. Alhoewel centrum...te vergelijken met Swalmen maar dan nog ietsje kleiner. Hihi! Vanuit mijn torentje kijk je dus uit op het dorp en verder zie je helemaal niets! Hier en daar nog een verdwaald lampje in de verte maar dan hebben we het wel weer gehad.
Verder lijkt het soms net alsof ik in die film zit. Weet ff de naam niet, maar het is die film met Jim Carrey, waarin hij zo'n overdreven Amerikaans leven leidt, en er dan achter komt dat zijn hele leven in scene gezet is. Hij gaat met een bootje weg en knalt dan ineens tegen een decor stuk aan. Zo lijkt het hier ook! Alsof er een grote poster op de achtergrond is geplaatst waar ik elk moment tegenaan kan knallen. Maar het is wel onmogelijk te verdwalen hier. Disentis heeft één grote weg door het dorp heen en dan nog wat andere weggetjes die daar ook uit komen.

De tweede werkdag hebben we besteed aan het maken van een nieuw programma. Het kasteel is sinds deze winter 7 dagen geopend en de voorgaande animatie was afgestemd op de Globi mascotte. Nah zoals ik al zei, is die Globi gevlogen dus dat werd een nieuw programma maken. Wat een werk was dat!
Even in het kort wat er welke zoal gedaan word:
Disco, overnachting, knutselen, schminken, bowlen, speurtocht in het kasteel en lotto. Voor al deze dingen moet ik dus kijken wat we gaan doen. We hebben 2 uur disco. Never nooit niet gaan de kids 2 uur dansen dus moeten er activiteiten verzonnen worden wat ik met hun die 2 uur ga doen op muziek. Wat gaat er tijdens het knutselen gemaakt worden, welke materialen hebben we nodig en welke materialen zijn er. Speurtocht idem dito...en dat allen moet ik doen. Dus druk druk druk want het moet zondag klaar zijn. Tijdens de bespreking hoorde ik dat ik komende week ‘maar' 20 kinderen onder mijn hoede heb. Wat gaat dat geven??? Erg pittig om zoveel verantwoordelijkheid te dragen maar aan de andere kant heb ik helemaal zelf de touwtjes in handen. Als er iets mis gaat, als er iets anders moet, als er iets niet lekker loopt, ben ik eigen baas en zal ik er zelf iets aan moeten doen om het de kids en mezelf zo aangenaam mogelijk te maken.
Maar...mocht nog iemand ideeën hebben: ik zoek nog knutselideeën (thema Winter) en spelletjes die men kan doen op muziek. Ook een leuk idee voor een speurtocht in het kasteel zal ik niet afslaan!
Ohja, mijn vaste werktijden zijn 6 dagen in de week van 16.00 - 21.00. Dan heb ik 'Kinderclub' (6-12 jaar), mijn vaste werkplek, maar ik zal de rest van de uren volmaken bij de 'Knirpsli-club' (2-5 jaar). En op dinsdagavond blijven de kinderen die willen, hier slapen, dus daar zal ik ook mijn handen aan vol hebben!

Verder nog even een klein schrikmomentje over Disentis. Het blijkt dus dat er geen bar, café of wat voor uitgaansgelegenheid dan ook er is hier! Wat een beschaafde mensen zeg hahaha. Maar aan de andere kant moet ik er (nog) niet aan denken om na werktijd nog de kroeg in te gaan, ben kapot als ik klaar ben met werken. Denk dat dit nog met alle indrukken te maken heeft waardoor mijn kop overloopt van info, maar wellicht maakt die berglucht ook slaperig.
Gelukkig hoef ik niet naar huis te lopen en hoef ik daarvoor alleen de trappen op te gaan! En dan...dan is het na het avondeten alweer bijna tijd om te slapen. Een avondleven is hier niet echt en de meeste mensen zijn erg op zichzelf hier. Best jammer, maar wie weet, verandert dit nog met de tijd...
Maarja, beetje grappig dat ik hier, zo dicht bij NL moet acclimatiseren terwijl ik daar in Ghana geen last van had. Want echt, om half 9 (!!!!!) lig ik in bed en dan ben ik de pijp uit, maar kan ik niet slapen. Misschien dan toch omdat ik onbewust veel indrukken binnen krijg en er veel op me af komt terwijl ik dat niet in de gaten heb. Ja, logisch heb je dat niet door. Tijdens het werken ga je niet ineens met je handen in je zij staan en hoofdschuddend om je heen kijken zo van 'Sjongejonge, wat krijg ík een indrukken op me af zeg!'. Dat komt pas als je rustig in je nestje ligt.
Maar mijn buurjongen zei al dat dat ook door het hoogte verschil kan komen en de zuurstoflucht e.d. hier heel anders is.
Mijn buurjongen is trouwens kok en een pizza-addict. Elke avond gooit ie een pizza hier in de oven waardoor het hele kasteel naar pizza ruikt. Helaas gaat hij er een dezer dagen vandoor om in een ander hotel te werken, waardoor ik dus helemaal alleen hier kom te wonen...brrrrr hopen dat de spookjes lekker in de kerker blijven!!!

En dan nog een ander schrikmomentje...vrijdagavond zat ik lekker op internet wat te neuzen toen ik ineens uit mijn ooghoeken een muis zag. Een muis!!!! Aaaargh!!! Na een boze roep van mij naar hem, dacht ik dat ie weg was maar ineens was hij er weer...Toen ben ik maar weg gegaan, brrrr kreeg er de bibbers van!

Vrijdag was ik de hele dag alleen in het kasteel, doordat er nog geen kinderen waren en Anita vrij had, dus die dag heb ik besteed aan het maken van knutselwerkjes. De laatste keer dat ik geknutseld heb, was ergens op de basisschool en creativiteit is niet echt iets wat ik in mijn vingers heb, maar goed. Al met al moet ik zeggen dat het resultaat er wel mag zijn. Heb een foto ervan hiervan bij de foto's gezet. Sowieso plant ik zo nu en dan nieuwe foto's in mijn album op deze site, dus...in de gaten houden die hap.

En deze avond....was echt geweldig! We hadden open avond in het kasteel. De kinderen en ouders kregen informatie en konden het kasteel van boven tot onder bekijken. Veelal Nederlanders waren hier op afgekomen. Geweldig om Nederlands te spreken en wat een leuke kinderen, ik heb echt zin in morgen, om écht te kunnen beginnen werken met de kinderen! Omdat Anita op zaterdag vrij heeft was ik nu samen met Hilda, een collega die nu aan de receptie zit, maar vele jaartjes in het kasteel gewerkt heeft. Erg gezellig en ik ben helemaal blij na deze avond. Het gaat wel goed komen hier, for sure!!!

Zo dit was me de update wel weer zeg!
Hele fijne daagjes voor kerst in het witte Nederland allemaal!
Xxx Maud

In Zwitserland

Beinvegni lezer, oftewel welkom in het Reto-Romaans! (vraag me niet hoe je het uitspreekt, ik heb het alleen overal zien staan hihi!)

Jajaaa hier is ie dan, mijn eerste bericht vanuit Disentis, Zwitserland, vanuit de sneeuw!
Na een lange, maar mooie reis ben ik goed aangekomen en zit ik ineens tussen de bergen en in de sneeuw...Wat een ervaring, nu al! Nog nooit heb ik zoveel sneeuw gezien. Als in Nederland sneeuw in je tuintje ligt, kun je daar net één sneeuwballengevecht mee houden en nog een sneeuwpop maken, maar dan is de sneeuw ver op. Hier kun je een hele sneeuwpoppen familie in elkaar bouwen en oneindig veel sneeuwballen-gevechten houden en dan nóg hou je zoooooveel sneeuw over!
Het is magisch, die sneeuw geeft alles toch een idyllisch tintje! Vooral verse sneeuw op straat die nog ongerept is en waarvan het bijna zonde is als je erdoorheen loopt. Maar als je dan het krakend geluid van de sneeuw onder je schoenen hoort...whoehoew! Ben benieuwd hoe lang ik die sneeuw leuk ga vinden!
En ik zit natuurlijk ook tussen de bergen. Sowieso zit ik al op een hoogte van rond de 1000m en dan nog steken de bergen rondom mij als een enorme, naja, berg, boven me uit. Zo hoog! Je voelt je enorm klein hier, zo'n klein mini onderdeeltje van de natuur tegenover dit landschap, prachtig! En de lucht is heel erg open hier, heel zuiver en fris, nice!!!

Maar goed, laat ik eens bij het begin beginnen. De reis naar waar ik nu ben: Disentis!
06.00 uur
In alle vroegte brachten mijn ouders me naar station Swalmen. Maar...je raadt het al: mijn trein reed niet! Gelukkig is de A73 goed open dus reden we door naar station Venlo. Eenmaal afscheid genomen was het wachten op de andere drie meiden die naar Oostenrijk gingen. Het duurde niet lang voor we de trein naar Düsseldorf in konden gaan, maar....afgelopen zondag was de laatste dag dat die trein naar Düsseldorf reed, dus moesten wij nog een keer in Mönchengladbach overstappen. Vanuit daar was het nog maar eventjes naar Düsseldorf, maar we hadden wel wat vertraging opgelopen. Tegen de tijd dat we in Düsseldorf waren, hadden we nog 3 minuten om over te stappen. Dat wil zeggen: al onze tassen en koffers achter ons aan slepen over de trappen bij gebrek aan een lift of roltrap. De trein richting Oostenrijk ging een paar minuten eerder dan die van mij, dus ik had nog wat speling, maar de trein van de andere meiden stond al klaar en het fluitsignaal klonk al terwijl wij nog aan het zeulen waren om die trap op te komen. Maar gelukkig konden zij nog net in de trein komen en niet veel later kwam ook mijn trein eraan. Ik had me al een beetje bekeken in welke wagon ik moest zitten, aangezien je een stoel gereserveerd had. Dus ik liep de goede wagon in en loop met al mijn zooi door dat gangpad, met een hele rij mensen voor me en een hele rij mensen achter me.
Ineens bedacht ik me, snugger als ik ben; hmm, misschien moet ik ff kijken welk stoelnummer ik heb. Uiteraard was ik mijn stoel al voorbij gelopen en moest ik me omdraaien wat een beetje moeilijk ging door die rij mensen achter mij en stressende forenzen.
Maar goed, uiteindelijk toch in mijn stoel terecht gekomen uiteraard.
De rest van de reis in die trein (8 uur) ging zo:

09.00 uur
Een vrouw van de spoorwegen kwam controleren of iedereen op de juiste plek zat en vroeg waar ik heen moest. Ik moest naar de eindbestemming: Chur.
Maar goed, spreek dat maar eens goed uit.
Ich gehn zu Sjuur/Guur/Sjoer. Sjee hoe spreek je het ook alweer uit.

Naja geen wonder dat ze mij niet begreep, Chur spreek je uit als Goer. (als ik het goed onthouden heb. )

11.00 uur
De conducteur kwam controleren en riep iets terwijl hij de wagon binnen liep. Ik snapte er de ballen niet van, maar nam aan dat hij de kaartjes kwam controleren (wat anders

). In eerste instantie schrok ik me de pleuris en dacht dat dat de Reto-Romaanse taal was, maar als ik het goed begrepen heb was hij Frans aan het praten met een vleugje Oostenrijks erdoor. Toen hij mijn kaartje had gecontroleerd zei hij ‘Adieu'. Afgezien van de familie von Trapp heb ik nog nooit iemand Adieu horen zeggen dus ik vond dit wel erg grappig, al vraag ik me af of ‘Adieu' niet Vaarwel betekent?

15.00 uur
Ik zat links aan de raam, maar toen ik eens mijn blik rechts uit het raam wierp, zag ik allemaal bergen! Maar iedere keer als ik naar rechts keek, keek die man die daar zat, mij aan. En hij begon elke keer steeds bozer te kijken alsof ie dat uitzicht voor zichzelf wilde houden ofzo hihi. De sneeuw begint ook al te komen, het lijkt alsof er poedersuiker op de bomen is gestrooid!
Om elf uur was ik gefopt geworden trouwens, ineens reden we door veel sneeuw dus ik was helemaal blij dat we nu al sneeuw hadden. Maar dit was maar een klein stukje helaas.

16.00 uur
Helemaal verdiept in een Nederlands tijdschrift is het raar als je ineens de conducteur iets in het Duits hoort omroepen. Heel even is het dan van; Hee, waar ben ik??? Oh ja, in de trein naar Zwitserland!

17.00 uur
Een invasie van studenten kwam de trein in en het eerste dat me opviel was dat iedereen een muts aan wanten op/aan had. Niets geks natuurlijk, maar dit hebben ze niet zomaar om. Ik neem aan dat de Zwitserse mens wel wat kou gewend is en dat als ze een muts/want dragen, het echt koud moet zijn. Snuggere ik, mijn muts en handschoenen lagen fijn in mijn koffer. Wat moest dat worden als ik de trein uit ga?

18.00 uur
Het is grappig hoe acht uur in één trein voorbij kunnen vliegen, met wat lezen en naar buiten staren, maar zodra je in de laatste trein zit waar je maar één uur in hoeft te zitten, dit voorbij kruipt.
Tegen beter weten in had ik gehoopt dat het nog licht zou zijn. Dit laatste stukje schijnt supermooi te zijn, maarja als de zon al onder is zie je daar niks van natuurlijk. ;-)

En toen stond ik ineens al in Disentis en was het toch heeeel snel voorbij gegaan!
Toen ik het hotel wilde bellen om mij op te halen lukte dat niet omdat het telefoonnummer het niet deed, maar blijkbaar lag het netwerk eruit waardoor ze even niet bereikbaar waren. Ik had al een beetje schrik, sta je daar in een afgelegen gat, waar het donker is en geen kip op straat is. Where to go???
Goed, de baas kwam mij halen en bracht me in het hotel meteen naar de keuken waar ik een heerlijke maaltijd kreeg. Iets Zwitsers gok ik, weet niet wat het was, maar het was heerlijk!
En toen kon ik naar mijn onderkomen gaan...
Jawel beste lezer, je raadt het nooit: naast dat ik er ook werk, slaap ik ook in het kinderkasteel!
Ik heb een grote kamer voor mezelf op de bovenste verdieping van het kasteel...Wow! Heb ook een rondleiding gehad door het kasteel en het is echt te veel om op te noemen. Maar ik ga het proberen:

- In de kelder is de ‘gevangenis' voor de kids, erg leuk!
- begane grond is de chrechè
- Dan krijgen we het theater, wat een soort van Paradiso idee is. Eén verdieping hoger is namelijk een soort van balkon gemaakt waar je ook op het theater uit kijkt. Ook is daar een bieb met lekkere lounge kussens.
- En dan zijn we op de hoogste verdieping, waar ik slaap. Ook is daar onze douche, maar er is ook een kinderdouche en aangrenzend aan mijn slaapkamer is ook een enorme slaapkamer voor de kinderen. Elke dinsdag kunnen kinderen die dat willen namelijk een nachtje overnachten in het kasteel. Sjiek he!!!
En dan is er nog ergens een keuken, kantoor, muziekruimte en shop. Ergens in dit kasteel zitten ze, vraag me alleen nog niet waar.
Ik zal uiteraard ook eens foto's maken van mijn onderkomen!
Ik zal voornamelijk met de oudere kinderen gaan werken (6-12 jaar) en ben meteen gebombardeerd tot 'Haupt Animation'. Whaaa!!! Dat wil zeggen dat ik verantwoordelijk ben voor het reilen en zeilen van de animatie voor de 6-12 jarige.
Er staan wel leuke dingen op de agenda, zo gaan we snow-tubing met de kids. Snow-tubing is in zo'n opblaasbare band van een berg af glijden. Aangezien het erg ver weg ligt, vroegen ze me of ik een rijbewijs heb, ik mag dan namelijk ook rijden!!!! Daar ben ik uiteraard ook erg blij mee dat ik toch hier ook nog auto mag rijden.

Tot zover mijn eerste verhaal.
Mijn Duits gaat goed opgekrikt worden, de baas zei me dat ik moet proberen Duits te praten. Dit doe ik ook, maar soms kan ik nog niet alles vertalen en dan komt het er in het Engels uit. Maar goed, ik ga samenwerken met een Zwitsers meisje en nog iemand uit Duitsland, dus dat gaat wel goed komen he!

Zo dit was het voor vandaag, anders word het helemaal een lang verhaal. ;-)
Ciao!
Mot
P.s. Foto's staan erop!
P.p.s. het was zooooo mooi wakker worden vanmorgen: toen ik hier aan kwam, was het pikke donker dus ik had nog geen berg gezien...Ik deed mijn gordijnen open vanmorgen en WOWWWW!!!! Mountains all over the place, super!

Disentis a.s. zondag op TV!

Ik ben heel even aan het spijbelen, want mijn eerstvolgende verhaal zou vanuit Zwitserland zijn zoals ik had gezegd, maar het volgende nieuws moet ik even mededelen:

Mijn woonplaats voor de komende maanden komt, hoe toevallig, op TV!
Aanstaande zondag om 16.00 uur in het RTL4 programma 'Snowmagazine' komt Disentis aan bod. Dat niet alleen; ook het kinderkasteel waar ik ga werken laten ze zien!!!
Ik ben heeeeeeeeeeeel erg benieuwd!
Je kunt alvast naar deze site gaan:
http://www.rtl.nl/sport/rtlsnowmagazine/home/ en een beetje naar beneden scrollen tot je ziet staan 'deze week...' daarin staat het beschreven. Enne kijken he!
Mocht je het vergeten te kijken, zal de uitzending vast terug te kijken zijn via http://www.rtlgemist.nl/

X Maud

Zes dagen tot Zwitserland!

Hallo allemaal!
Zoals je waarschijnlijk wel weet, vertrek ik over een paar dagen voor het gehele winterseizoen naar Zwitserland, dus vanaf dan kunnen jullie mijn belevenissen volgen vanuit de sneeuw!
Het voelt een beetje als hoogverraad tegenover Ghana en Egypte om hier mijn verhalen neer te planten over mijn ervaringen in Zwitserland. Maar de grote lijnen zijn hetzelfde: ik ga naar het buitenland om daar te verblijven voor langere tijd en alweer met kinderen bezig te zijn.
Hoe het binnen in die lijnen ingekleurd is verschilt echter. Ik ga nu naar de kou, sneeuw, après-ski! Ik ga betaald werk verrichten binnen een hotel. Dus ik ga nu als ‘kindermädchen' werken met kinderen die de luxe hebben om met hun ouders op vakantie te gaan.
Wat een verschil met Ghana, waar ik met kinderen leefde (het woord ‘werken' zal ik niet in mijn mond nemen) in hun vertrouwde omgeving, die geen ouders hebben en nog nooit van het woord ‘vakantie' gehoord hebben.

Ook die kou, brrr dat zal wel erg wennen worden voor mij, het kan me normaal gesproken niet warm genoeg zijn! Ben erg benieuwd hoe het me gaat bevallen in de kou.

Tijdens het werken zei een omaatje tegen mij: 'Word tijd dat die winter eens voorbij is!' (Alhoewel die nog moet beginnen, maar goed, dat terzijde ;)) Mijn antwoord: 'Ja inderdaad, al die kou, heb wel zin in een hele hete zon.'
Uuuh even later dacht ik meteen: Wat zeg je me nou??? Waar ga je binnenkort heen, naar de kou!
Tja, dat is al een heel punt op zich, ik, zonaanbidder, -het kan me niet heet genoeg zijn- naar de k-k-k-kou! Dus voor degene die mogelijk denken dat ik weinig spannends ga beleven, eat yor heart out!!! Blijkbaar zit het nog niet helemaal in die hersenpan van me dat ik over een week naar Zwitserland verkas. Tussen de bergen op een enorme hoogte waar de sneeuwgarantie van kracht is...Ben benieuwd hoe het me gaat bevallen in de kou. Toch wel leuk om je grenzen (letterlijk+figuurlijk) zo op te kunnen zoeken! Er ligt nu trouwens al een dik pak sneeuw daar in Disentis, waardoor ik een gegarandeerde witte kerst heb, maar ik heb een sterk onderbuikgevoel dat Nederland ook een witte kerst gaat beleven dit jaar...

Even een uitleg over het hoe wie wat waar wanneer waarom:
15 december ga ik naar het Zwitserse plaatsje Disentis. Spreek je uit als: Die-sen-tiés.
Disentis ligt in de regio ‘Graubünden' en is een klein gehucht (rond de 2500 inwoners) wat nog niet zo heel erg toeristisch is en daardoor des te mooier. Tenminste, mijn ervaring leert zo dat dat zo is. Die plekjes die nog niet zo ontdekt zijn door de grote massa zijn nog puur en echt, dat maakt het nog zo mooi!
In Disentis ga ik werken in een hotel genaamd: Disentiserhof. Bij het hotel hebben ze een kasteel gebouwd van 5 verdiepingen wat geheel beschikbaar is voor de kinderen! In dat kasteel ga ik werkzaam zijn t/m ergens in maart.
Disentis ligt op een dikke 1000 meter hoogte. Ter vergelijking: Swalmen ligt op 26.9 m hoogte, en Vlissingen op 3.5 meter. Dus waar je ook zit nu, kijk even uit je raampje en bedenk dat ik zo'n 1000 meter boven je zit. Best een endje!

In Zwitserland spreken ze trouwens een aantal talen zoals Duits en Frans en menigeen dacht dan ook dat ik in een Duitstalig gedeelte kwam te zitten. Niets is minder waar...ook kom ik niet in het Franstalig deel te zitten. In de regio Graubünden waar ik dus zit, word Reto-Romaans gesproken.
Watte?
Ja juist, zo zat ik ook.
0.5% van de Zwitserse bevolking spreekt deze taal als hoofdtaal en natúúrlijk zit ik net in dit deel. Reto-Romaans is een taal dat, nja ver van de Romeinse maar ook Italiaanse taal af stamt (mocht het je interesseren!). Sjee Wikipedia heeft me veel uitkomst geboden.
Vind het opzich niet erg want ten eerste is mijn Duitse kennis ook niet om over naar huis te schrijven en ten tweede, als er iets is, wat ik in Ghana geleerd heb, is dat je altijd, overal en met iedereen kan communiceren. Ook al begrijp je geen drol van wat diegene allemaal zegt, expressie zegt 1000x meer dan woorden. Nu zal dat over de telefoon wat lastiger gaan hahaha maar face2face zal het wel loslopen en is dit iets waar ik mij niet zoveel zorgen over maak.

Heel even wat foto's om dingen wat duidelijk te maken:
Dit is de route (met de tijd aangegeven) die ik per trein ga afleggen richting Disentis:

Waar hetA-tje staat, daar is Disentis.

En hier de pistekaart!

Ziezo,tot zover mijn laatste bericht voor nu vanuit Nederland! Aanstaande maandag vertrek ik met de trein vanuit Venlo -> Düsseldorf -> Disentis, een treinreis van +- 11 uur, die erg mooi schijnt te zijn, vooral het laatste stuk. Dat tijdens het laatste stuk de zon al onder is, is stiekem een beetje jammer.
Eigenlijk zou ik met drie collega's meereizen die naar Oostenrijk gaan, maar doordat dit voor mij dan vijf uur omreizen zou betekenen, gaat dit voor mij niet door.

Tot zover alle facts over Disentis en omstreken. Niet een heel spannend verhaal maar ik zie het maar als een licht opwarmertje en een soort van intro.

In de volgende verhalen zal ik geen feiten meer noemen maar enkel doorverwijzen naar deze blog indien nodig en in plaats daarvan verhalen vertellen die spannend, leuk en hilarisch zullen worden (trouwe lezers weten dat vast wel! ).
Na de Ghana-Egypte-Ghana soap gaan we nu verder met nieuwe afleveringen vanuit Zwitserland! Geen herkenning, geen terugzien maar een nieuwe blanke start!

Zo, nu rest me alleen nog om puin te ruimen in mijn kamer, alle zooi uit te zoeken en bij elkaar te zoeken, Sinterkerst vieren met mijn familie, nog een laatste feestavond met twee van mijn zussen en uiteraard afscheid nemen van mijn bijbaantje bij Appie...na 7 jaar broodjes gebakken, kaas gesjouwd en vlees gesneden te hebben op de zaterdag en in de vakanties, zit het er nu dan toch echt definitief op! Zaterdag is mijn laatste werkdagje en ben wel stiekem benieuwd of ik erna in een After-Appie-Zwart-Gat zal vallen of dat ik met mijn hoofd meer in de Zwitserse wolken zal zitten....We will see!!!

Will be continued...!!!
Bis später vanuit de schnee!!!
Xxx Mot
P.s. hier rechts onder het kopje 'Blijf op de hoogte' kun je je emailadres invullen zodat je automatisch een bericht krijgt in je mailbox zodra ik een nieuw berichtje hierop heb gezet, erg handig!