Skiën

Op een dag was ik uitgenodigd om samen met een aantal andere mensen te gaan skiën. Aangezien Nederland niet zo'n veebelovend ski gebied is, gingen we naar Snow World, Landgraaf.
Voor degene die nog nooit van Snow World gehoord heeft: het is een overdekte piste, met echte nep sneeuw, in Landgraaf. Inclusief babypiste, gevorderden piste en ervaren piste.
Vol goede moed en met hoge verwachtingen gingen we op weg. Gelukkig hadden we meneer T bij ons. Meneer T is een zeer ervaren skiër, die al zijn vakanties door brengt in de sneeuw. Hij kon ons dus de fijne kneepjes van het ski-vak bijbrengen! Want gelukkig was ik niet de enige simpele ziel in het groepje die nog nooit geskied had. 2 andere ook nog nooit op de lange latten gestaan.

Eenmaal aangekomen in Landgraaf, kregen we een heuse skiuitrusting; schoenen, ski's, stokken, etc. En toen kwam het magisch moment van de eerste voetstappen zetten in de echte sneeuw die nep was. Het volgende wat gebeurde is dat ik sneeuw aan het happen was. Vol verbazing van al die sneeuw om me heen, wilde ik door de sneeuw gaan rennen. Maar ik was vergeten dat ik lompe ski schoenen aanhad met enorme latten eronder. Welkom in de magische ski wereld!
Eenmaal omhoog gekrabbeld gingen we met meneer T mee. De ervaren skiërs in ons groepje gingen hun eigen weg en wij kregen privé les van deze beste meneer.
En zo kwamen we aan bij de baby piste. Eerlijk is eerlijk, deze piste was behoorlijk indrukwekkend en hóóg! Hoe ik daar ooit levend vanaf zou komen was mij een raadsel. Maar voor ik naar beneden kon gaan, moest ik natuurlijk eerst omhoog gaan. Met een loopband wel te verstaan. Een voor een gingen we op de loopband en op de een of andere manier was ik vooraan in de rij beland. Eenmaal op de loopband kon ik eens rustig genieten van al het moois om me heen en fantaseren dat ik ooit, heel ooit ook eens capabel genoeg zou zijn om van die master piste af te skiën. De ene na de andere zag ik naar beneden zoeven, met hun haren wapperend in de wind en hun blik gericht in de verre verte van deze overdekte piste. Hoe zou het zijn om ook zo goed te kunnen skiën? Och, zo moeilijk kan dat niet zijn, toch? Ik denk dat ik op het einde van de dag aan natuurtalent blijk te zijn. Misschien loopt er wel een scout rond die mij ontdekt! Ik vlieg van wedstrijd naar wedstrijd, win de ene na de andere titel en...
'Maud! Loop eens door!', abrupt werd ik uit mijn droom verstoord. Door al dat gefantaseer had ik niet in de gaten dat ik al aan het einde was van die loopband. Niet alleen stond ik te dromen daar aan het einde van die loopband, ook had ik een hele file achter mij veroorzaakt. Whoops!
Eenmaal allemaal goed en wel daarboven aangekomen, konden we omlaag skiën, wat me best redelijk afging, al zeg ik het zelf!Ja ok,ik ben tegen een kind aan geskied, maar hij stond ineens voor me, naja dan kan ik er ook niets aan doen toch!
Ok, ok,ik ben een ook keer gevallen, maar ik denk niet dat iemand dat gezien heeft, dus dat telt niet.
Na een paar keer die babypiste op en af te zijn geweest, vonden we het met z'n allen tijd om een tandje hoger te gaan. Een piste hoger. Jawel, op naar de gevorderden piste!
We besloten tot halverwege naar boven te gaan en maakten hiervoor gebruik van een soort van paddenstoeltjes lift. Geen loopband, geen stoeltjeslift, maar een lift voor 1 persoon. Men neme een soort van kabelbaan-achtig iets, hangt daar palen aan en voilà, klaar is je kabelbaan. Die paal stop je tussen je benen waardoor je aan je achterkant tussen je benen een soort van paddenstoel hebt zitten.
Toen ik aan de beurt was bij deze paddenstoelenlift, ging ik me fijn zitten op deze paddenstoel. Maar dit was duidelijk niet de bedoeling waardoor ik met paddenstoel en al door mijn benen zakte en met mijn kont in de sneeuw zat.
Eenmaal boven aangekomen was het tijd om kennis te maken met het echte werk. Van mezelf vond ik dat ik de basis toch al goed onder de knie had. Soms verlies ik nog een stok of raakte mijn latten in de knoop, maar dat is maar een detail. Gebeurt de beste!
Dus hier, op die gevorderde piste werden we vrij gelaten. Ook meneer T vond dat wij de skills hadden om er rustig op los te skiën. Dus daar gingen we, eindelijk!
Zoeffffff daar ging Maud, links, rechts, links rechts. Links, links, BOEM. En daar was een muur waar ik volop tegenaan knalde. Maar zo'n stomme muur laat me niet tegenhouden. Zo besloot ik, toen ik eenmaal beneden was aangekomen, dat ik nu ervaren genoeg was voor de master piste. De grote, hoge, steile piste. Deze keer geen loopband of paddenstoelen lift, maar een echte stoeltjeslift. Ik was zo aan het kwekken met de meiden naast me, dat ik pas in de gaten had dat ik een stok miste, toen het tijd was om uit de lift te gaan. Vraag me niet hoe ik het klaar kreeg, maar toen kwam ik op handen en voeten terecht. Daar stond ik dan, met mijn toch al niet zo'n bescheiden derrière hoog in de lucht en met geen mogelijkheid kon ik mezelf omhoog takelen. De enige oplossing was om me te laten vallen. Dus nu lag ik als een spartelend speenvarken in de sneeuw. Tegelijkertijd kon ik ook goed zien hoe hoog het was. Het was echt hoog, heel hoog! Ik bedoel, ik wil niet zeggen dat ik hoogtevrees heb, maar de klimrekken in de gymzaal op school vond ik altijd al net over the limit. Dit was dus ff wel iets hoger. Maarja, een lift naar beneden was er niet, dus de enige mogelijkheid was om omlaag te skiën. Ik pakte mijn stokken en - ohja, ik had nog maar een stok- maakte me klaar voor deze uitdaging.
En alweer, zoeeef. Links, rechts, links rechts...Steeds harder ging ik en het ging me goed af!
Op een gegeven moment besloot ik om niet meer zigzaggend te skiën, maar nu gewoon helemaal rechttoe, rechtaan rechtdoor te gaan. Zo hoog was het toch niet meer.
De wind wapperde door mijn haren en ik zag allemaal mensen naar me kijken en wijzen. Ik dacht toen dat dat kwam doordat ze mijn ski capaciteiten zo geweldig vonden. Beneden aan de piste zag ik meneer T naar me zwaaien en hij was aan het springen.
En toen...toen zag ik iets voor me. Het was een schans. Een kleintje, maar toch, het was een schans. Maar ik ging zo snel dat ik geen mogelijkheid had om uit te wijken.
Dus ik voelde me even zoals Bridget Jones die in de film aan het skiën is en midden in een wedstrijd komt omdat ze niet meer kon remmen, alleen had ik niet dat roze pakje aan en kwam ik niet in een wedstrijd terecht.
De schans kwam steeds dichterbij en voor ik het wist, vloog ik door de lucht en....kwam ik op mijn kont terecht. Mijn latten lagen overal en de skistok die ik nog over had was in 3 stukken gebroken.

Je begrijpt het: geen scout die me ontdekt heeft en geen carrière als skiër voor mij. Weer een illusie armer.
Sindsdien heb dan ook nooit meer op de latten gestaan. Mijn trauma aan dit avontuur staat me nog altijd vers in mijn geheugen.

Nu is het zo, dat nadat ik in Maastricht ben gestopt met mijn HBO studie, er gekeken moest worden naar wat ik dan zou gaan doen.
Dus hier het nieuws!!!!
Van december t/m maart/april gaat deze dame werken voor een touroperator!!!!

IK BEN AANGENOMEN!!!!!

Standplaats: Oostenrijk!
Klein detail: ik ga naar Oostenrijk in hartje winter. Een van dé landen als het om wintersport gaat. Meters hoge dikke pakken sneeuw verzekert.
Misschien krijg ik een herkansing???
Wish me luck!!!

Het Afscheid

Het afscheid, dag voor dag...
Maandag
Vandaag hadden we een feest op de PCC. Het was een feest om Erik, de nieuwe vrijwilliger welkom te heten, om de Britste gasten (24!) te bedanken die erg veel voor de PCC gedaan hebben en het was ook mijn afscheidsfeest. Ik wist al een paar dagen dat het deels ook mijn afscheidsfeest werd, maar ik dacht er niet zo bij na omdat ik donderdag pas zou vertrekken en die dag moeilijk voor me zou worden. Ik dacht dan ook dat het een heel gezellig, vrolijk feest zou worden, wat het in principe ook was, maar het deed me veel meer dan dat ik van te voren dacht. Lees: heel veel meer.
Moses kwam me trouwens ophalen in het vrijwilligershuis. Hij kwebbelde voluit over het feest en dat hij cola ging drinken. (Krijgen ze alleen bij feesten en andere speciale gelegenheden)
Op het feest begon het al met Bob die me naar voren riep om me te bedanken. Bij hem rolden wat tranen omlaag en zelf kon ik het nog maar net droog houden. Maar terug op mijn plaats met Moses op mijn schoot kwam het besef pas. *Boem* dit is echt al een soort van pre-afscheid!
Vervolgens kwamen, net als bij elk ander feest, enkele kinderen om de beurt naar voren om een act te doen. Tekst opzeggen, stukje zingen of dansen. Zelfs Moses werd naar voren gehaald om te dansen. Dit was de eerste keer dat ik op de PCC was en Moses naar voren werd gehaald. Een paar caregivers spraken me nog toe om mij te bedanken waarbij ik ondertussen gods gezegend ben voor het leven. Ook kreeg ik wat kado's: armband, sleutelhanger en velletjes papier waar kinderen op geschilderd hadden en waar caregivers iets bij geschreven hadden. Na de caregivers kwamen nog wat oudere kinderen naar voren om me toe te spreken en toen was mijn deel van het feest over.

Dinsdag
Naast een gewone dag was het ook een hele drukke en intensieve dag. In de grote pauze ben ik met caregiver Joyce naar de markt gegaan om van het resterende geld voor de PCC lakens, ondergoed en broeken te kopen. Daarna had ik om half 7 met Veronica afgesproken in Techiman. Veronica is een oud-caregiver waarmee ik het altijd heel goed kon vinden. Zij is gestopt met werken op de PCC omdat ze terug moest naar huis; Bolgatanga, helemaal in het noorden van Ghana. In Ghana is het gebruikelijk dat het oudste kind als eerste trouwt, hierna mogen de andere kinderen pas trouwen. Ik had er dan eigenlijk ook geen rekening mee gehouden dat ik haar nog zou kunnen zien, maar gelukkig was ze voor nu even in Techiman. Hiermee heb ik op 2 ex-caregivers na, iedereen weer gezien!

Woensdag
De laatste volle dag op de PCC alweer! Wat doelloos liep ik overal maar wat rond de hele ochtend. 's Middags gingen Carlijn en ik lunchen met Ineke, waar Ineke op het geweldig idee kwam om een biertje te drinken. Maar de flessen bier zijn echt enorm groot. Met al die warmte en door de moeheid sloeg het bier aan als een bom! Moet wel zeggen dat het naderende afscheid er een stuk rooskleuriger hierdoor eruit zag! ;-) Naja niet echt rooskleurig, maar ik kon het wat beter relativeren!
Na het avondeten ben ik met caregiver Dorcas naar haar ouderlijk huis gegaan, hier in Nkoranza. Ook namen we 2 kids mee: Kwaku en Moses. Ik vertelde Moses dus dat hij mee mocht naar ‘Krom' (town), waarop hij heel blij werd en het aan iedereen vertelde die het maar wilde horen. Maar...toen ik het aan Moses' caregiver Felicia vroeg, mocht het niet van haar! Moses had een aantal ontstoken muggenbulten op zijn benen en kon zo ver niet lopen. Dus Moses en ik keken elkaar wat beteuterd aan!
Gelukkig was er sprake van een misverstand. Ze dacht dat we heel erg lang moesten lopen terwijl het maar een kleine 30 minuten was. Dus zei ze tegen mij dat als ik Moses de hele weg deed dragen, het goed was. Waarop Moses en ik elkaar aankeken. Moses gaf me een voorzichtige knik, zo van: Ja? Wil je dat? Waarop ik hem een knik terug gaf en hij een enorme smile op zijn gezicht kreeg. En zo ging het, ik met Moses op mijn rug en Dorcas met Kwaku aan haar hand op weg naar haar ouders. Ze waren er net bezig om Fufu te maken, dus kregen we lekker iets te eten. Moses was heel verlegen en iedere keer als hij Fufu wilde durfde hij het niet te vragen, maar tikte hij me op mijn arm, de scheet!
Om 7 uur waren we weer op de PCC waar we frietjes hadden gegeten! Jawel! Er zijn echte aardappelen te vinden, waar je echte frieten van kan maken! Ze zijn wel duur want je betaald iets van 3 euro de kilo, maar dan heb je ook iets he! Dit was meteen dus ook mijn laatste avondmaal in het vrijwilligershuis. Met Lena, Erik en Carlijn. We hebben er nog een hele gezellige avond van gemaakt!

Donderdag
Afscheidsdag. Wat moet ik hierover schrijven. Leuk was anders, dat lijkt me een understatement.
Van 7 tot 8 uur had ik nog meegelopen met de ochtendwandeling, waarin ik wat verdwaasd rondliep en maar om me heen bleef kijken om alles nog eens goed in me op te nemen. Erna Lisa nog eens eten gegeven en toen was het alweer tijd om afscheid te nemen. Even een rondje lopen langs iedereen en de kids een laatste kus en knuffel geven. Moses die wat ontdaan naar me keek toen ik afscheid van hem nam en ik geen woord uit kon brengen.
Ineke bracht me naar het Trotro station -trotro is een soort van bestelbus waar ze banken in hebben geplaatst. Goedkoopste manier van met het openbaar vervoer reizen, maar ook de minst comfortabele- en net toen ik een kaartje voor de trotro naar Kumasi had gekocht, kwam er een vrouw naar me toe die zei dat ik terug moest naar de PCC. Er waren gasten met een eigen gehuurde auto die toevallig naar Kumasi gingen, dus ik mocht meerijden. Super fijn!
2 ½ uur later kwam ik aan in Kumasi en kon ik op zoek naar de trotro naar Accra. Nu is het met een trotro zo dat hij niet op tijd vertrekt. Hij vertrekt pas als ie vol is. Dus als je aankomt bij een lege trotro, heb je pech; dan kan het zo zijn dat je uren moet wachten voor hij weg ging. Maar ik had geluk, ik had de een na laatste plaats dus na een klein halfuur gingen we op weg naar Accra en gelukkig Kumasi uit! (Vreselijke stad vind ik het!)

Het zijn 250 km naar Accra toe vanuit Kumasi, dus je zou denken dat je er 3 a 4 uur over doet. Nou, om kwart over 1 reden we weg en om 8 uur was ik er! Het duurt sowieso al een uur om Kumasi uit te rijden en Accra in de rijden en het was ook nog zo dat op heel veel plekken donderdag de markt dag is. Dus net toen wij overal reden, reden ook veel mensen naar huis en stonden we in de file. Nadat we uit de file waren, kwamen we op een hele slechte weg, waar niet harder dan 30 gereden kon worden. Maar gelukkig was de tijd wel omgevlogen de hele rit. De afstand kroop voorbij, maar doordat er zoveel te zien is overal, vliegt de tijd voorbij!
Eenmaal in Accra aangekomen, had ik geen flauw idee waar ik ergens was en waar het hotel was waar ik heen wilde. Gelukkig waren er wat aardige Ghaneesjes die mijn Lonely Planet bekeken om uit te vogelen waar het was. Maar niemand had gehoord van mijn hotel! Ze haalden er een politieman bij, die het ook niet wist, maar hij wilde me wel naar een ander hotel brengen. Zo gezegd en zo gedaan. Inmiddels was ik helemaal gaar. Uit angst om naar de ‘wc' te moeten onderweg, bestond mijn ontbijt uit een pakje crackers en een beetje water. Dus ik had honger, was moe en het afscheid was nog heel vers van de PCC. Het interesseerde me dan ook niet waar die pipo me naar toe zou brengen, als het maar gebeurde! Dus zo stonden we voor een heel mooi hotel, maar de prijs per kamer, per nacht was €50!!! Way to much!
Dus bracht de politieman me maar weer naar een ander hotel. Palace Court. Had geen flauw idee waar ik me ergens bevond in Accra, maar ik had een dak boven me hoofd, een eigen badkamer e een groot bed...

Vrijdag
Het was een hele relaxte dag waarin ik me een stuk beter voelde dan gister. Voor het eerst lekker lang geslapen: tot 9 uur! Na een lekker ontbijt ging ik om 10 uur naar de kapper om mijn haren in te laten vlechten. Gelukkig zat ik deze keer op een plastice stoel. Als je pech hebt moet je op een houten krukje zitten dat zo laag is dat je benen zowat in je nek hangen. Met 5 vrouwen waren ze bezig mijn haren in te vlechten. 2 waren er om het nephaar uit te kammen en aan te geven en de andere 3 vlochten het erin. Na 2 uur vroegen ze of ik even pauze wilde hebben, maar ik had het idee dat ze al bijna klaar waren dus dat aanbod sloeg ik af. Wist ik veel dat ik er nog 4 uur zou zitten! Nadat alles was ingevlochten gingen ze elk vlechtje met een schaar af om de uitstekende haartjes af te knippen, vervolgens werd mijn haar ondergedompeld in warm water om het soepeler te maken en tot slot kreeg ik er nog een lekkere crème in. En toen was ik eindelijk klaar en was de middag om!
Ik zat trouwens wel in een erg leuke wijk van Accra. Het hotel ligt totaal niet op een centrale plaats en er zijn geen toeristische trekpleisters in de buurt. Ik heb dan ook geen ene blanke gezien! Wat wel grappig is, niet alleen in Accra maar in heel Ghana, is dat kerken hier gewoon naast Moskeeën kunnen staan en dat dat geen problemen geeft!

Zaterdag
Vandaag was weer een relaxte dag. Had me een fijne taxi geregeld die me voor maar 20 cedi (€10), alle hoeken en gaten van Accra heeft laten zien!
's Avonds bracht ie me ook weg naar het vliegveld.
Ken je die reclame waarin een man en vrouw achterin een taxi zitten en de chauffeur alleen maar rondjes rijdt waarop de vrouw zegt: Wat is die stad grooooooot!
Nou zo voelde ik me ook. Alleen wist ik dat ik geen rondjes reed, maar ik betrapte mezelf erop dat ik dacht: Wat is die stad groooooooot!!!
Het duurde anderhalf uur om vanaf het hotel naar het vliegveld te komen!
Echt, met mijn oriëntatievermogen is niet veel mis, maar ik heb me nog steeds in Accra niet kunnen oriënteren. Ik woon al mijn hele leven in Swalmen, heb ik Tilburg op kamers gezeten en in Vlissingen en nu ga ik naar Maastricht/Kanne toe, echt, dat is er allemaal niks bij. Accra is echt een enorme stad! Enorme woningen met hoge hekken eromheen tegenover houten hutjes. Je ziet rijke mensen, arme mensen, heel veel auto's etc...Leuke stad, dat wel!!!

Zo en nu ben ik alweer thuis. Het troost me dat ik 1 ding heb gedaan in Ghana. Dat was ook het enige wat ik echt moest doen en dat is genieten. Ik heb zo erg genoten, van alles! De 5 weken leken heel lang te duren maar waren ook in een knip voorbij! Ik heb o-zo'n-mooie herinneringen gemaakt, die voor altijd op mijn harde schijf zullen blijven staan. Ik heb echt een prachtijd gehad waar ikontzettend dankbaar voor ben. Ik mis het nu al allemaal heel erg, maar deze keer laat ik het geen 2 ½ jaar duren voor ik er weer heen ga!
En tot slot: bedankt voor het lezen, de reacties en het meeleven!
X Maud

Wist je dat...?

Eigenlijk zou dit bericht hier zaterdag al op staan, maar net toen ik bijna klaar was met het verhaal te typen viel de stroom uit, waardoor mijn heel verhaal meteen pleitte was. Vervolgens wilde ik zondag naar het internet gaan, maar toen was ik er zwaar belabberd aan toe. Ergens was iets mis gegaan bij het bereiden van ons eten in het vrijwilligershuis. Eerst werd Lena ziek, erna ik en vervolgens Erik. Carlijn is het bespaard gebleven gelukkig! Maar sjee de wc rollen vlogen erdoorheen en heb de wc vaker van binnen gezien dan me lief was. Zelfs de ergste kater die ik ooit heb gehad valt in het niets vergeleken met dit. Hee en dat wil wat zeggen he. ;-)
Ik heb veel verschillende, korte dingen te vertellen. Daarom heb ik er maar een 'wist je datjes' verhaal van gemaakt.
Wist je dat het pierenbadje gister is geopend? Al het geld dat lieve mensen om me heen hadden gegeven aan mij voor de PCC heb ik op een hoop gegooid en samen met Ineke besloten er een pierenbadje van te maken. Deze was afgelopen weekend klaar dus met een klein feestje eromheen werd het geopend!
Wist je dat er een kerkdienst was op de pcc. Zo maak je ze in Nederland niet mee! Sowieso ten eerste al doordat het in de buitenlucht plaats vind, maar ook omdat de ezels, geiten en kippen er doorheen rennen.De predikant had een heel mooi gewaad aan met eronder kanariegele slippers. John Poepie was erg amusant aan het dansen en Dela ging de dirigent uithangen bij het orkest. Toen ook nog eens Kojo Charming met 2 grote bloemen achter zijn oren door de kerkdienst rende, kon je me wegdragen, ik had het niet meer!
Wist je dat afgelopen donderdag 24 Britse gasten zijn gearriveerd. Het is een heel gemixt gezelschap die allemaal werkzaam zijn in de sociale sector: doktoren, leraren, etc. Wij, de vrijwilligers, keken al dagen uit naar hun komst. Ons was verteld dat de Britten van verschillende leeftijden zouden zijn. Dus we hoopten op wat aantrekkelijke wezens. Niets is echter minder waar! Gemiddelde leeftijd ligt ver boven onze leeftijd en het zijn erg kakkerige maar toch heel aardige Britten.
Wist je dat Moses af en toe een bloed-onder-de-nagels-vandaan-halend rotzakje kan zijn? Maar als hij moe is en versuft in mijn armen ligt is hij zo lief! Dan ruik ik zijn kroeshaartjes en smelt ik helemaal! Helemaal toen hij van de week een beetje wakker werd en mij een kusje gaf. Iets wat ie normaal niet doet!
Wist je dat ik hoop dat Ghana nooit zoals Nederland zal worden? Op een enkeling na hebben ze allemaal de illussie dat het Westerse leven helemaal geweldig is. Het enige wat ik kan bedenken is dat wij goede sociale voorzieningen hebben, goede scholing en geen problemen met water. Hele belangrijke punten natuurlijk. Maar we hebben ook zoveel andere dingen die ze hier niet hebben maar in principe ook niet nodig hebben. Merkkleren? Het zal hun een worst zijn welke kleren ze om het lijf hebben. Een duur kunstwerk in huis? Waarom zouden ze; het leven is buiten. Waarom zoveel geld uitgeven aan een duur voorwerp in huis dat geen functie heeft. Hier weten ze waar het echt om draait. Samen zijn, je omringen met de mensen die je lief hebt. Genieten! Dat wil niet zeggen dat hier nooit ruzie is ofzo. Kinderen maken evengoed ruzie om een stuk speelgoed.
Wist je dat Ineke Bosman, de oprichtster van de PCC een aantal jaren geleden een boek heeft geschreven genaamd: To be a men is not easy . Ze heeft verschillende mannen geinterviewd die vanuit Ghana naar het buitenland zijn gegaan. De meeste zijn van een koude kermis thuis gekomen en kwamen erachter dat het leven in Ghana zo slecht nog niet is.
Wist je dat diezelfde Ineke in december het PCC stokje over draagt aan de Nederlandse Ab en Janet? Bob en Ineke blijven wel op de PCC wonen maar wisselen dit ook af met wonen in Nederland en Amerika. Ab en Janet zijn vorig weekend weggegaan van de PCC na hier een paar weken te zijn geweest. Ik heb ze dus ook leren kennen en ben erg blij en opgelucht dat Ineke zo'n goede opvolgers heeft weten te vinden en de PCC de komende jaren in goede handen is. Soms kan ik me wel een beetje zorgen maken over de verre toekomst van PCC. Alles blijft veranderen, kinderen worden ouder en er gaat niemand weg; ze blijven tot hun overlijden op de PCC. Ik hoop dat de PCC altijd in goede handen zal blijven!
Wist je dat ik niet aan tijd probeer te denken: de tijd die ik al hier ben en de tijd die ik nog heb hier. Nu ben ik er nog en dat is wat telt. Ik heb hier zolang naar uitgekeken dat ik nu ik er ben niet wil gaan zeiken over het aantal dagen dat ik nog heb en hoe weinig dat er wel niet zijn. Alle dagen dat ik hier (nog) ben tellen!
Wist je dat het gene wat ik nu ga zeggen ietswat in strijd is met bovenstaande, maar ik zie wel op tegen het afscheid nemen. Gelukkig ben ik uitmuntend in struisvogelpolitiek. Zolang het er nog niet is, is het er nog niet. Ja, het afscheid gaat killing worden donderdag. Maar...ik heb nog een paar dagen!
Wist je dat ik donderdagochtend afscheid neem van de PCC en naar Accra reis (ongeveer 8 uurtjes). Daar blijf ik tot zaterdagavond waarna ik om 22.45 uur terug vlieg naar Düsseldorf. Verwacht geen Maud die in Halleluja-sferen aankomt op Flüghafen Düsseldorf omdat ze zo blij is er weer te zijn. Not at all!
Wist je dat we ons kapot schrikken als we 's avonds gezellig zitten te kletsen en erachter komen dat het 'al' half tien is! Dat is heel laat om hier naar bed te gaan!
Wist je dat als je qua rondlopen het Nederlandse tempo aanhoudt, je jezelf voorbij loopt. Alles is heel easy going hier en haast/stress is niet aan de orde.
Wist je dat ik een bevalling heb meegemaakt? Een heuse, echte bevalling waardoor er een nieuw wezen op deze planeet gezet werd. Alleen zet ik het hier een stuk rooskleuriger neer dan het in werkelijkheid was. Ik lag in bed en het gebeurde pal naast mijn hutje. Aangezien die totaal niet geluidsdicht zijn, kon ik het hele gebeuren meekrijgen. Het was een ezel. Alle onsmakelijke kreten en geluiden kon ik dus de halve nacht horen. Op dat moment was dat echt niet leuk, maar nu ik die kleine ezel rond zie huppelen maakt dat alles weer goed en heb ik bovendien een sterk verhaal te vertellen. ;-)
Wist je dat we laatst vanaf het dorp terug liepen naar de PCC en ons een man inhaalde die een brancard achter zich aan trok. Hier overheen zat een wit laken met eronder een lichaam. Jawel, een lijk! Deze beste man ging op weg naar het mortoarium die een paar honderd meter verder ligt. Sja zo gaat dat hier! Geen gezeik, geen moeilijk gedoe met auto's en andere toestanden. Hetzelfde is trouwens als een kind een aanval krijgt. Carlijn vertelde dat als in Nederland op haar school een kind een epeleptische aanval krijgt, er meteen de ambulance bijgehaald word. Het kind word naar het ziekenhuis gebracht en krijgt daar ongetwijfeld nog vanallerlei onderzoeken. Maar hier...het is me al een paar keer overkomen dat tijdens de wandeling naar het dorp met een paar autisten, er een kind een aanval krijgt. Ik denk dat de ambulance niet eens zou komen als je om die reden zou bellen. En dat doe je ook niet. Het enige wat je doet en kan doen is over z'n rug heen wrijven en wachten tot de aanval over is en hij weer bij komt. Dus een paar minuten na de aanval sjokken we weer rustig verder en dat gaat prima. Wat worden we toch onnozel verwend in Nederland en wat zijn er altijd een hoop toestanden en heisa om niets!
Wist je dat ik zoveel als mogelijk over probeer te brengen naar jullie toe. Maar sommige dingen zijn niet in woorden uit te drukken, of op video/foto te zetten. Zoals de geur...de Ghanese geur zou ik wel in een blikje willen stoppen zodat ik er in Nederland af en toe nog eens aan kon ruiken. Want zodra je uit Ghana weg bent, is die geur ook weg en ruik je ‘m nergens meer. En ik kan zoveel vertellen over alle spannende dingen die ik mee maak, maar het echte leven, het hier zijn, het met de kinderen werken, dat allemaal is niet echt uit te drukken.
Het is als ondergedompeld worden in een heet bad met op de achtergrond het Hallelujah-gezang van een gospel koor en daarbij de stralen van de zon op je voelen en nog wat vogeltjes horen zingen. Als de hemel er zo uit ziet, zo beschreven staat in de bijbel; wacht niet tot je dood gaat om in de hemel terecht te komen;je kent het liedje wel: Heaven is a place on earth. Voor iedereen is er wel een stukje hemel op aarde. Ik heb de mijne al gevonden!
Wist je dat ik het het raar, stom en idioot vind dat ik bij sommige dingen denk: ‘oh nee, dit is veranderd! Waarom?!?!'
Het moet ‘echt' blijven voor mij. Wat die echt in de zin dan ook zijn moge. Om een voorbeeld te noemen zijn die oh zo leuke zandpaadjes van vroeger geasfalteerd. En nog allemaal van zo'n kleine dingen die me meteen zijn opgevallen.
Het is eigenlijk juist fijn en positief om te zien dat het land vooruit gaat. Aan de andere kant vervagen herinneringen door dingen die veranderen en weg gaan. Bovendien gaat de charme en schoonheid daarmee iets wat verloren, wat overigens geheel mijn subjectieve mening is. Ze komen zo toch weer een stukje dichter bij die westerse wereld. Iets waarvan ik echt hoop dat Ghana er niet alles van zal overnemen. Wat zou oh zo'n zonde zijn als hier het gehaaste en opgejaagde leven zijn intrede doet!
Zegt wie? Ik, een blanke miep die aan de zijlijn staat van dit land als binnenstebuitenlander.
Eigenlijk wel verwarrend dit hoor. Echt, ik gun Ghana het aller, aller beste. Maar wat zij als allerbeste zien voor henzelf en hun land is hoe wij, blanke mensen leven. Wat ik als allerbeste zie voor Ghana en Nederland maar ook voor mezelf is hoe zij, de Afrikanen leven.
Wist je dat ik nog he-le-maal niet naar Nederland wil komen! Voor mijn gevoel ben ik er net! Maar goed, voor nu zijn er nog te veel dingen die me binden aan Nederland. Who knows, someday...
Wist je dat je deze site na ik terug ben ook nog even in de gaten moet houden? Ik heb wat leuke filmpjes gemaakt, maar tot nu toe is het me nog niet gelukt ze erop te zetten dus dan doe ik het als ik weer in Nederland ben. Ook gooi ik er dan nog wat foto's op.

Tot zover alle 'Wist-je-datjes'. Vanuit Accra zal ik nog een update geven voordat ik weer naar Nederland kom.
XMaud

Verschillen, Duits vs. Dutch en lachen

Niet om zielig te doen, maar om de verschillen tussen Nkoranza, de plaats waar ik leef en Nederland duidelijk te maken heb ik er een paar op een rijtje gezet:

• Behalve slapen, naar de wc gaan en koken, is alles buiten. Alles, dus ook douchen! Ik heb het geluk een douche te hebben, veel mensen moeten het doen met een emmer water.
• Het douchen/wassen gebeurd met ijskoud grondwater. Je weet niet welk deel van je lichaam je er het eerst onder moet stoppen en de eerste seconden beneemt de kou je de adem en sta je als een vis op het droge te happen naar adem. Nu ik er zo over nadenk is het best cool om een buitendouche te hebben!
• Het water dat uit de kraan komt is niet drinkbaar voor ons, arme blanke zielen. We zijn gewend aan bacterievrij drinkwater dus als we hier water uit de kraan zouden drinken raak je er ziek van.
• In de verste verte is er geen supermarkt a la AH te vinden. Boodschappen doe je op de markt. Als ik perse naar een supermarkt zou willen gaan, zou ik anderhalf uur in de auto moeten zitten.
• Over het algemeen is het voedsel heel goedkoop hier, alleen het geimporteerde spul is erg duur. Zo betaal je voor afwasmiddel 3 cedi, wat 1.50 euro is. Maar je etaald ook 0.20 voor een brood en 7 euro voor een busrit van acht uur!
• We hebben wel brood, maar geen hagelslag, kaas of vleeswaren voor erop. Wel hebben we chocopasta/jam die te halen is in de supermarkt maar meestal banaan of pindakaas. Dezelfde pindakaas gebruiken we om te koken.
• De kinderen op straat zie je hier nog spelen met wielen en stokken. Geen high-tech spul dat alleen werkt op batterijen.
• Glazen ramen/etalages zijn hier nergens te bekennen
• Er zijn geen fiets/wandelpaden
• Geen stoplichten
• Enig verkeersbord dat je tegenkomt is er een met de tekst: Slow down, cows crossing!
• Inhalen in een bocht of op een helling zodat je niet kan zien of er een tegenligger aan komt is eerder regel dan uitzondering
• Iedereen heeft respect voor de personen die ouder zijn. Of het nu 20 jaar, 10 jaar, 1 jaar of 3 maanden is.
• De mannen zijn gespierd. Geen op de sportschool gekweekte spieren, maar spieren die op een natuurlijke manier zijn verwekt. Gespierde armen en 6packs all over the place.
• Zorgverzekering, wao, kinderbijslag, studiefinanciering, etc, kennen ze hier niet.
• Geen wasmachine. De was die ik produceer word op de hand gewassen.
• Als ik in bed lig is het enige dat ik hoor de natuur. Vogels, vleermuizen, ezels etc. Geen kerkklokken, vliegtuigen of ander verkeer.
• Geen radio en naast internet weinig mogelijkheden om nieuws van buitenaf te krijgen. Gelukkig is de tam-tam een internationaal begrip en doet deze ook z'n werk in Ghana!

Duits vs Dutch
Het is wellicht ietsjes zwak uitgedrukt om te zeggen dat mijn Duits-docente in Vlissingen en ik niet de beste maatjes waren. (Kein zorgen, Fraulein W, Ihr Nahme soll ich nicht abschreiben).
Toch, als ze me hier zou zien communiceren met de Duitse Lena, zou ze Gans Toll sein! Blijkbaar is er toch het een en ander blijven hangen en heb ik niet helemaal voor spek en bonen in de lessen gezeten.
Zo dacht Lena woensdag rustig te kunnen bellen met haar moeder. Tot ik haar na het gesprek precies kon vertellen wat ze allemaal verteld had. Kon ik het nu ook maar net zo goed spreken als verstaan!
Het is wel handig dat Lena uit Duitsland komt en niet uit China ofzo. Als we niet op een woord in het Engels kunnen komen, zeggen we het in onze eigen taal waardoor we er zo ook uitkomen.
Die Duitsers hebben trouwens wel een aparte manier van rijst koken. Dat ik daar helemaal voor naar Ghana moet komen om dat te ontdekken snap ik niet. Hoef maar even te fietsen en dan ben ik in Duitsland!
Voor degene die geinteresseerd zijn: als je 1 kop rijst erin doet, doe je 2 koppen water erin. Zo neemt de rijst alle water op en hoef je niks af te gieten. Ook doe je er uien bij en veel zout. Klaar is de rijst en hij is zelfs lekker te eten zonder saus!

Lachen
Er zijn zoveel dingen die ik op een dag doe met de kinderen. Zwemmen, kont afvegen, eten geven, voetballen, achterna rennen, etc. Maar waar het echt om gaat is dat je een glimlach op het gezicht van een kind krijgt. De kinderen weten dat de 'Obruni's' er zijn om hun te vermaken maar soms is het wel een gepuzzel om uit te vinden wat een kind precies fijn vind. Gister heb ik met Kwame 1/2 uur op een djembe liggen drummen. Ik weet dat hij dit leuk vind, dus dan is het een eenvoudige klus om hem te pleasen.
Maar zo is er ook Lisa, mijn eet-kindje. Ze kan alleen haar hoofd bewegen en soms een beetje haar handen. Als je haar alleen al roept of een beetje aandacht geeft, verschijnt er een prachtige glimlach op haar gezicht!
Op de een of andere manier heb ik ontdekt dat ze het fijn vind als je haar gehemelte doet kietelen. Dan glimlacht ze niet alleen, maar komt er zelfs gegrinnik uit haar mond!
Maar het toppunt was afgelopen woensdag. Lazarus, mijn vorig eet-kind (14 jaar zoiets), maakt weinig geluid. Tot voor kort bestond zijn woordenschat uit schreeuwen en hmm-en. Over het schreeuwen is hij heengegroeid, dus hmmt hij alleen nog maar.
Vraag me niet waarom, maar ik was aan het grommen in zijn oor. Hij keek me aan en begon keihard te lachen! Iedereen was heel verbaasd want Lazarus hoor je nooit lachen.
En daar doe je het voor. daarvoor kruip je in de raarste bochten en haal je de meest vreemde capriolen uit. Het werkt! Mooi toch!

Tot zover weer de update van deze week...Tot de volgende keer!

Ghanese begravenis

De titel 'begravenis' klinkt een stuk zwaarder dan het in werkelijkheid was. Afgelopen zaterdag, nadat ik terug kwam van het internet, gingen we met een delegatie naar een begravenis toe. Wel pas na de regen gestopt was; aangezien begravenissen hier in de open lucht plaats vinden. Ik schaam me ervoor, maar ik weet niet steeds niet 100% van wie de begravenis was. Ik weet dat het een man was, rond de 40 en dat hij veel voor de pcc gedaan en/of betekend heeft. Maar al met al was het heel bijzonder om hier een begravenis mee te maken. Geen koffietafel maar flesjes cola, geen sobere muziek maar opzwepende afrikaanse muziek. Geen stiltes, maar mensen die door een microfoon brullen om te vertellen hoeveel geld iedereen geschonken heeft.
Wel lopen ze hier ook in het zwart rond, alleen dan rood met zwarte kleren. De vrouwen dragen een truitje+rok of jurk en de mannen een enorme lap stof die ze om zich heen gedrapeerd hebben. (Zoals de grieken het ook hebben)
In een u-vorm staat op een stuk land stoelen opgesteld in rijen. Zodra je daar aan komt, word je eerst geïntroduceerd waarna je handjes kan schudden. Heel veel handjes kan schudden. De gehele eerste rij van de u-vorm moet je een handje schudden. Het is jammer dat ik er geen foto's van heb. Ja, ik kan een ramptoerist zijn, maar om nou foto's te gaan maken op een begravenis gaat me toch net ietsjes te ver. Anyway, nadat we al die handen geschud hadden konden ook wij plaatsnemen in die u-vorm. Uiteraard werden wij, blanke mensen, ook vooraan neergezet, waardoor ook wij de hand moesten schudden van alle nieuwkomers op de begravenis. Ontelbare handen heb ik geschud en allerlei soorten mens heb ik voorbij zien komen, prachtig!
Een begravenis duurt drie dagen, waarvan wij op de tweede dag er waren. Ze zeggen dan ook dat je begravenis het mooiste, grootste en duurste feest is van je leven. Niet echt iets om naar uit te kijken, maar dat verzacht het misschien wel een beetje. ;-)

Wat een sober onderwerp zo op zo'n zonnige dag (tenminste, zo is het hier).
Verder is er dan ook weinig gebeurd de laatste dagen. Maartje en Susanne zijn weg en in plaats daarvan is er de Duitse Lena gekomen. Wel gezellig! Zo ben ik dan ook maar 1 avond alleen geweest. Waarvan ik weinig gemerkt had; er kwam steeds een caregiver naar me toe om te checken hoe het me af ging zo alleen. ;-)
Ook heb ik nu een ander dagprogramma gekregen. Zo ren ik nu achter Little Kwame aan. Klein jongetje van zo'n 3 jaar die veel moet bewegen omdat z'n lijf nogal slap is. Eigelijk moeten we samen voetballen maar in de praktijk komt het erop neer dat hij de hele tijd weg rent en ik achter 'm aan kan rennen. Zo krijg ik mijn dagelijkse portie lichaamsbeweging ook wel. ;-)

Ik ben alweer door mijn stof heen van deze dagen!
Tot in het weekend dan maar weer. :-)
Xxx Maud
P.s. er staan ook weer nieuwe foto's op de site!

Legendarische avonden, obruni vs. obibini en hygiene

Allereerst was het heel lekker wakker worden vanmorgen. Nog half in dromenland hoorde ik vaag iemand mijn naam roepen. Toen ik een beetje meer wakker was, besefte ik dat het Moses was. Hij was naar het vrijwilligershuis gelopen en stond aan mijn deur te kloppen en mij te roepen. Zo lief!!! Gelukkig noemt hij me wel weer bij mijn naam (spreekt ie uit als ' Mauuuhs'). Van de week begon ie me ineens ' Obruni' te noemen, terwijl hij dondersgoed mijn naam weet. Obruni betekent blanke. Als tegenwoord zei ik dan ' Obibini' tegen hem, wat dus zwarte betekent. Dat vind hij op z'n beurt weer niet leuk, dus al snel was hij gestopt met mij zo te noemen.

En alweer bedankt allemaal voor de reacties, mails, etc!! Dat waardeer ik heel erg. :-)
Ik heb er weer foto's opgezet, sommige zijn erg donker, maar het duurt sowieso al eeuwen om foto's van een camera te laden, laat staan om deze op internet te zetten, laat helemaal staan om die nog eens te gaan bewerken.

Legendarische avonden
Iedereen kent het wel, je hebt een avond waarvan je weet, deze is of word legendarisch. Deze avond zal niet alleen jij, maar ook de mensen om je heen, nog lamg blijven heugen.
Zo ook woensdagavond. Ik ging op stap met Maartje & Susanne, 2 caregivers, 2 amerikanen, 2 ex-caregivers van mijn tijd en nog 1 amerikaan die op de pcc werkt.
We gingen naar de place to be hier in Nkoranza: de Flamingo Spot, jawel! Het was erg gezellig n de alcohol vloeide dan ook rijkelijk.
Toen ik weer thuis kwam 's avonds, had ik enkele notities opgeschreven waarvan ik in eerste instantie geen idee had wat ik ermee bedoelde:
1. natte kont
2. gevallen
3. Amerikanen reuze leuk foto's
4. pittig eten blussen met alcohol is geen goed idee
5. ben de tel kwijt
6. zij kunnen ook drinken
7. bier dopjes
8. rat. poep.
9. deur niet open
10. hoofd schouders cleanen teen
11. close your eyes and ears
12. 5 happen

Na goed nadenken etc. kwam ik achter de betekenis van dit alles:
1. natte kont
Mijn natte kont kwam doordat ik in de eerste de beste stoel neerplofte toen we thuis kwamen. Doordat het geregend had en de plastic stoel in de regen gestaan had, had ik dus een natte kont.
2. gevallen
Door de regen was de terugweg erg modderig. Ook was het pikkedonker en had niet iedereen een lampje bij zich. Dus ineens lag ik op de grond. Dit verklaarde ook meteen mijn vieze benen en broek. ;-)
3. Amerikanen reuze leuk foto's
We hadden dus 3 Amerikanen bij ons. Deze vonden het reuze leuk om stiekem foto's van ons te maken. Sommigen zijn niet geschikt voor te publiceren, op de andere wacht ik met veel plezier tot deze mijn mailbox binnen ploffen.
4. pittig eten blussen met alcohol is geen goed idee
Het eten was heel pittig! om je mond te blussen pak je dus wat je voor handen hebt, in mijn geval Smirnoff Ice. Het eten bleef echter de hele avond pittig...need I say more???
5. ben de tel kwijt
Lalalalalaaaaa wat zou ik hiermee toch bedoelen.
6. zij kunnen ook drinken
Nog steeds heb ik geen idee wat ik hiermee bedoel en wie ' zij' zijn.
7. bier dopjes
Blijkbaar kun je er leuke spelletjes mee doen en is het leuk om 2 bierdopjes in je ogen te doen en daar een foto van te maken. :-P
8. rat, poep.
Rat: dat had ik gegeten die avond. Ook wel grasscutter genoemd hier.
Poep: daar rook de rat en bijbehorende saus naar.
9. deur niet open
Susanne kreeg de deur niet open toen ze terug kwam van de wc. Ofja wc, een betonnen hokje buiten met niet eens een gat in de grond.
10. hoofd schouders cleanen teen
Het liedje hebben we aan de Ghanezen geleerd en zo zongen ze het. Ook hebben we nog Rosanne gezongen en een liedje van Jan Smit. Iets over benen en volgen tot aan haar tenen of zoiets.
11. close your eyes and ears
Een Amerikaan ging als afsluiting het afsluitend gebed doen. Waarop we voor de grap niet alleen onze ogen dichthielden maar ook onze oren. Op dat moment was het hilarisch, in nuchtere staat klinkt het behoorlijk idioot hahaha!
12. 5 happen
Van de saus die bij de rat zat, was nog veel over, dus moest iedereen er 5 happen van nemen. Maar ik vond die saus echt ranzig en na 4 happen had ik er genoeg van, anders was ik bang dat die rat, saus en Smirnoff Ice er weer uit zouden komen. ;-)

Tot slot kwam ik er nog achter dat ik de 2 ex-caregivers opdracht had gegeven om mij te bellen als ze gaan rooftop-dancing. Dat gaan ze elke week doen en blijkbaar vond ik dat een hele leuke activiteit om zelf ook eens te gaan ondernemen. Ik hou nog niet eens zo van dansen! Hahahaha!

Obruni vs. Obibini
Als blanke blijf je altijd opvallen in Ghana, dat vind ik een van de minpunten hier. Overal waar je komt word je nageroepen en aangestaard. De kinderen in het dorp zingen het volgende liedje als ze je zien:

'Obruni koko maah ching,
Ja fedjerde gong gong'
De eerste zin betekent: Blanke, witte, goede morgen. Dat goedemorgen zeggen ze overigens ongeacht of het 's ochtends, 's middags of 's avonds is.
Wat de 2e zin betekent weet ik niet, dat schijnt niemand echt te weten. Of ze weten het wel en is het iets beledigends of zo!
Een caregiver heeft me het tegenliedje geleerd:
' Obibini tjum tjum maah joh,
Ja fedjerde gong gong'
Wat betekent: Donkere, zwarte, goedemiddag!

Zo zijn er ook nog de volwassen obibini's die je woorden naroepen om te checken of je Twi kunt spreken. Als ze dan merken dat je verstaat wat ze zeggen, zijn ze helemaal blij. Zo vragen ze bijvoorbeeld: O kwo hehn? (Waar ga je heen) Als je dan terug zegt: Mi ko djom (ik ga naar de markt), zijn ze helemaal door het dolle!
Maar soms vragen/vertellen ze vanalles waarvan ik niet 100% weet wat ze ermee bedoelen. Op de goede gok geef ik dan maar reacties die vaak nog goed zijn ook. Hilariteit alom dan. ;-)

Hygiene
Mensen met smetvrees, blijf waar je bent en kom vooral niet naar Ghana toe!
De meeste kids zijn verkouden, dus snotneuzen all over the place. Niezen in je gezicht etc. Inmiddels ben ik zeer ervaren in snotneuzen afvegen met het T-shirt van het betreffende kind. Zakdoeken kennen ze dan ook niet hier. Als ze iets uit de neus weg willen hebben, kan het zo maar zijn dat je met iemand aan het kletsen bent en hij/zij ineens een rochel uit de neus snuift die rakelings langs je af schiet.
Ook hebben ze geen washandjes, waardoor ik afgelopen week met mijn blote handen Moses' kont en benen kon wassen omdat die onder z'n eigen diarree zaten.
Lisa, mijn eetkindje, geef ik -behalve 's ochtends want dan krijgen ze pap- zoner bestek te eten, met mijn handen dus. Uiteraard wel met de rechterhand. De linkerhand is de onreine hand hier, daar veeg je je bips mee af. Al het andere, zwaaien, eten, hand schudden etc. doe je dus met de rechterhand.
Ook bestaan luiers hier niet, dus als je een onzindelijk kind op de schoot heb is hier het principe: when you gotta go, you gotta go! Op het einde van de dag zijn je kleren echt smerig.

Nu ik dit allemaal zo opschrijf lijkt het net een grote ranzige bende waar ik me in bevind. Maar dat is het helemaal niet! Je raakt er ook zo aan gewend en je moet er niet moeilijk over doen. Waarom zeiken over een smerige broek als je allemaal van die lieve kinderen om je heen hebt. Al die dingen zijn maar een fractie van alles wat je de hele dag mee maakt. Alle andere dingen hebben de overhand en als de dag erop zit is het leuker om terug te denken aan die blije koppies dan terug te dnekenn aan de pisbroek die je aanhebt en toch weer uitgewassen kan worden!

Tot slot, mocht het je interesseren; gister ben ik me er eens goed voor gaan zitten en heb ik mijn muggenbulten geteld. De teller staat op 57 muggenbulten. ;-)
Zo dat was het weer voor vandaag. Vanmiddag gaan we naar een begravenis toe, alleen heeft niemand die ik tot nu toe gesproken heb ook maar enig idee van wie die begravenis is. We zullen zien!
Morgen gaan Maartje en Susanne weg en ben ik t/m donderdag de enige vrijwilliger, dat zal raar zijn!

Nou mensen, nog een fijn weekend en tot komende week ergens!
Xxx

Het weer, ongedierte en eten

Hallo allemaal!

Allereerst: bedankt voor alle reacties. Het is heel fijn om zo ver weg te zitten en te weten dat je verhalen gelezen word en dat mensen aan je denken, bedankt daarvoor!!
Ik ben er weer even met een kort verhaal maar wel met foto's! Dus kijk even in mijn album voor foto's!
Er staat ook een foto op van een Kever. Mocht je het nog niet weten, dat is mijn droomauto. Toen ik afgelopen zondag met Dorcas (caregiver) in het dorp liep en die zag staan, werd ik helemaal blij en zei ik tegen haar dat ik er een foto van wilde maken. Vervolgens begon zij me kei hard uit te lachen! Blijkbaar is het hier echt not done om in een kever rond te rijden. Het is alleen voor mensen die echt een auto nodig hebben maar geen betere auto kunnen betalen. De kever wordt hier ook ' kakkerlak' genoemd! Zij begreep dan ook niet waarom ik de Kever zo geweldig vind hahaha!
Verder gaan alle dingen wel z'n gangetje hier. Het regenseizoen is nog bezig, waardoor het 's avonds vaak regent, maar toevallig regent het vandaag ook, waardoor meteen het hele leven plat ligt. Kinderen gaan niet naar school, er word niet gewerkt, etc! Moeten we in Nederland eens doen. Wat wle leuk is, is dat je de regen aan hoort komen. Tegen de tijd dat je dat hoort en je nog geen schuilplaats hebt, weet je dat het te laat is om er een te zoeken. Binnen een mum van tijd ben je helemaal doorweekt en zie je geen kip meer op straat. Het is, als het droog is, wel lekker warm hier, ik denk zo'n 35 graden, maar 's nachts koelt het flink af. Hierdoor ben ik al een paar keer 's nachts mijn bed uit gegaan om de ventilator uit te zetten. Brrrr!!!
Ook al is het overdag zo warm, denk nou niet dat ik poepiebruin terug zal komen. De zon vermijd je juist. Je bent de hele dag bezig met de kinderen,maar je gaat niet met een kind in de zon zitten, dat is te warm. Bovendien hoorde ik dat je hier sowieso minder snel bruin word omdat we recht onder de evenaar zitten hier en je dan de zon recht op je krijgt. Dit in tegenstelling tot in Nederland, waar de zon schuin op je gericht is.

Het ongedierte
Ik hoopte al dat de muggen de vorige keer genoeg van me hadden gehad, maar niets is minder waar. Ondertussen ben ik gestopt met muggenbulten tellen (de teller stond op 26 muggenbulten) en onderttussen zijn er nog heel veel bijgekomen.
Zelfs toen ik in Accra net 5 minuten buiten het vliegveld stond, had ik al een muggenbult te pakken. Ik zal wel een bepaalde aantrekkingskracht hebben.

De bulten jeuken ook ontzettend, maar ik weet wat die stomme dingen in combinatie met krabben eraan + bacterieen in de lucht kan veroorzaken. Dus ik weet er goed vanaf te blijven. Dan maar wat jeuk hebben he!
Wat hier naast de muggen veel rondkruipt, vliegt, loopt is veel, heel veel!
Veel vogels, kippen, poezen, honden, ezels, geiten, ratten, muizen, koeien, schapen, spinnen (hele grote!), hagadissen, vleermuizen...Soms hoor je iets ritselen in de struiken maar wil je echt niet weten wat daar in zit! Zondag wilde ik gaan slapen en toen hoorde ik iets in mijn bed ritselen, maar na eeng rondige inspectie had ik niks gevonden. Tot ik net mijn hoofd op het kussen wilde leggen en uit de kussensloop een kever schoot. Aaargh!!! En niet zo'n kleine zoals we die in NL kennen, nee een tientonner!

Het eten
De kinderen op de PCC hebben het heel goed. Er komt water uit de kraan en ze krijgen 3x per dag iets te eten. Wij, als vrijwilligers, komen ook niks te kort moet ik zeggen!
Water kunnen wij alleen niet uit de kraan drinken ivm bacterieen, in plaats daarvan kopen we zakjes gezuiverd water van 500ml.
Brood is er ook hier in Nkoranza; er is 2x per week bruin brood te krijgen en voor de rest eten we wit brood. Beide broden zijn heel klef en zoet. Zonder pitjes of welke toestanden dan ook. Op het brood word banaan of pindakaas gegeten. Als er naar Sunyani of Techiman gegaan word, kunnen we ook nog jam/chocopasta halen. Maar vind het zelf onzin om alleen voor wat pasta of jam 2 uur te reizen!
Verder eten we best gevarieerd; we hebben een eigen keuken in het vrijwilligershuis en koken dan ook zelf. Meestal iets van rijst/pasta met een of ander groenteprutje erover. Ook hebben we bakbanaan waarvan we frietjes maken en hebben de andere vrijwilliger laatst echte aardappels gevonden, ook lekker!

Zo, ik heb jullie gezegd dat het maar een kort verhaal zou worden en ik heb woord gehouden. :-)
Hoop dat ik in het weekend dan nog iets te vertellen heb! Heb ook nog een paar leuke filmpjes gemaakt, maar die kan ik er niet opzetten. Als ik in het weekend meer tijd heb zal ik dat uitvogelen.
Bye byee!!!

Het weerzien en een hoop andere zaken!

Hallo allemaal, daar ben ik weer!
Zit je goed? Dan gaan we verder met aflevering 2 van de soap ' Maud in Ghana'.
Ik reed met de taxi de poort binnen en ik hoorde Mercy (medewerker) meteen roepen: ' Eeeey, here is Moht!'
Nog voor ik goed en wel uit de taxi was had ik al een dikke knuffel van haar te pakken. De volgende waren Bob en Ineke (Ineke is de oprichtster van het weeshuis, hierover later meer). Meteen erna vroeg ik waar de kinderen waren. Deze zaten met z'n allen tv te kijken, dus ik snel naar die tv kamer toe. Onderweg kwam ik een ouder kind tegen: Simon. Hij zag me en zei: Hee Mot! Ik stond helemaal perplex dat hij me nog kende! Maar ik had niet lang de tijd om daar wat perplex te blijven staan want ik liep op hete kolen. ;-) Bij de tv kamer aangekomen vlogen de caregivers (Zo worden de werknemers hier genoemd) die mij nog konden mij om de nek. :-) Erna spiekte ik naar binnen toe, waarop ze zeiden: zullen we Moses en Ema roepen? ('mijn' 2 kindjes). Zo gezegd en zo gedaan.
Nooit, nooit, nooit, nooit had ik verwacht of zelfs durven dromen dat ze mij nog zouden kennen. En toch was het zo! It's a miracle! Moses en Ema kwamen eerst heel schichtig aangelopen en keken mij onderzoekend aan om te checken of ik het echt wel was. Toen ze doorhadden dat ik het echt was, kwamen ze op me af gerend en gaven ze me een hele dikke knuffel. Moses werd er helemaal stil van en het eerste wat ie zei was: Mauuhhd!!! Aaargh en toen kon je me wegdragen hoor,ik had het niet meer! Goeie grutjes, 2 1/2 jaar weggeweest en die scheten kennen me nog, zo gek!
Vervolgens liep ik de kamer binnen en toen was het hek van de dam. Van tv kijken was geen sprake meer. De meeste kids kenden me nog, niet te geloven! Een voor een ben ik ze afgegaan om ze een knuffel, kus en handje te geven. De rest van de avond heb ik me dan ook kostelijk geamuseerd door tussen de kids te zitten, heerlijk!
Zelfs de caregivers wisten nog precies te vertellen welke Ghanese woordjes ze mij geleerd hadden. en checkten uiteraard meteen of ik ze nog wist. ;-)
Het liedje ‘ My Bonny is over the ocean' wat ik in de workshop aan de kinderen geleerd heb, word er nog steeds gezongen!

Deze dag is echt buiten verwachtingen geweest. Al toen ik de vorige keer op de PCC (zo word het weeshuis ook wel genoemd) was, zei ik tegen mezelf dat als ik ooit terug zou komen, ik er niet vanuit moest gaan dat de kids me nog zouden kennen. Zoals Moses, hij was toen 3 jaar! En ze zijn ook allemaal gehandicapt, dacht dat dat daarin ook mee zou spelen, niet dus!
Moet wel zeggen dat dit het afscheid straks heel moeilijk gaat maken. Je weet nu dat je niet vergeten bent. Als ze me niet meer zouden kennen, had dat het komende afscheid wel makkelijker gemaakt. Maar goed, ik ben net 1 week hier, dus zou nog niet eens aan afscheid nemen moeten denken!!!

Hieronder ga ik wat onderwerpen uitlichten, dat maakt het wat makkelijker vertellen.

Het weeshuis en de kinderen
Het weeshuis is opgericht in 1992 door een nederlandse arts: Ineke Bosman. Ineke kwam voor haar werk in een psychiatrisch ziekenhuis in Accra. Daar zag ze Nana Yaw zitten, een klein hummeltje nog, wel gehandicapt, maar hoorde niet thuis in dat ziekenhuis. Aangezien er nergens in Ghana iets is voor kinderen met een handicap, besloot Ineke een weeshuis op te richten voor deze doelgroep.
Nu, 17 jaar later is het weeshuis enorm groot geworden met 70 kinderen!
Zoals de naam ‘ Weeshuis' misschien doet vermoeden, is het geen huis, maar is het een groot terrein met verschillende huisjes. Elke medewerker heeft een eigen huisje waarin hij/zij woont en 24/7 2 of 3 kinderen onder zijn hoede heeft. Ook zijn er veel gastenhuisjes, veel reizigers komen hier een of meerdere dagen langs.
Er zijn verschillende soorten programma's waarin de kinderen geplaatst worden:

• Workshop: hier worden kettingen gemaakt en verkocht aan de gasten maar ook in winkels in Nederland. Hierin is ook een aparte ruimte opgenomen waar geweven word en nog een ruimte waar de zwaar autistische kids zitten.
• Daycare 1: hier zitten de wat oudere kinderen die niet naar school kunnen gaan, die niet capable genoeg zijn om te werken in de workshop, maar die ook weer niet zo'n erge beperking hebben dat ze bij de zwaar autistische kinderen moeten zitten. Met deze kinderen word gezongen, muziek gemaakt, etc.
• Daycare 2: hierin zitten de kleine poepetjes, die nog te jong zijn om naar school te gaan. Met deze kinderen word veel gespeeld en uiteraard ook een potjestraining gedaan.
• Schoolkinderen: er zit naast de PCC een school voor gehandicapte kinderen. Naar deze school gaan dan ook kids van de PCC. Deze school was eerst in handen van de pcc, maar de overhead heeft deze overgenomen. Dat is echt jammer want nu zitten er wat luie docenten die de hele dag op hun gat zitten en de kids maar wat rond laten rennen.

Mijn programma ziet er als volgt uit:
08.00 Eten geven aan Lisa. Zij is vanaf haar nek naar beneden helemaal verlamd.
08.30 Special attention met Ema. Een half uur 1 op 1 met een kind. Ema is rond de 7 jaar en kan niet praten. Hem laat ik meestal iets van memory doen of dieren zoeken.
09.00 Special attention met Alice. Alice is heel erg gehandicapt, kan ook niet zonder hulp lopen. Ze kan ook niet praten of gebaren. Met haar zing ik dan ook altijd liedjes. (Old MC Donald, My Bonny, If you're happy and you know it clap your hands...etc).
09.30 Nu zit ik een uur aan de autisten tafel. Ik let een beetje op of ze door werken. ;-) Nthiamoah draait de hele tijd aan zijn naald en draad waardoor de draad de hele tijd opkrult en ik ‘m uit de knoop kan halen hahaha! En na een half uur gaan we muziek maken. Dat wil zeggen: je geeft ze een muziekinstrument en dan is het afwachten wat ze ermee gaan doen. ;-)
10.30 half uur pauze
11.00 special attention met Buado. Hij is heel erg autistisch dus als ie een goede bui heeft dan spelen we met de bal, zo niet dan lopen we een rondje.
11.30 special attention met Philomina. Zij gaat naar school, dus eerst pik ik haar daar op en dan leer ik haar om te tellen. Het probleem is echter wel dat ze alles wat ik zeg, na zegt! Nu is dat niet zo erg als ik aan het tellen ben, maar ook mijn uitleg zegt ze na. Dan zeg ik zo: ' Philo, do you understand me?' wat zij dan vervolgens herhaalt hahaha!
12.00 special attention met Lazarus. My big boy! Hij gaf ik de vorige keer elke dag eten. :-) Hij doet niet veel de hele dag, rent wat rond en spreekt niet, maakt ook geen contact met andere kinderen. Dus er is eigelijk weinig dat ik kan doen met hem. Ik ren wel achter hem aan, of ren een stuk voor hem uit en roep ' Bra!' (Kom) en dan komt ie op me af gerend, dat vind hij wel leuk. :-)
12.30 eten geven aan Lisa
13.00 pauze t/m 15.00 uur
15.00 rondje buiten het terrein lopen met een aantal kids
16.00 Zwemuurtje!!! Wat een feest is dat altijd!
17.00 eten geven aan Lisa
17.30 einde van de werkdag!
Was trouwens door alle euforie over de leuke dingen in Ghana, vergeten hoe zwaar het werken is! Je bent 's avonds echt kapot als je thuis komt! Maar je voelt je wel heel voldaan. :-)
Ik slaap trouwens in het vrijwilligershuis. Het is een huis waar plaats is voor 8 vrijwilligers, maar het huis is nu niet vol. Ik zit samen met 2 andere Nederlandse vrijwilligers.

Over de kinderen: Ze komen uit heel Ghana hierheen. Van de meeste kinderen is niet bekend wie de ouders zijn. Om een paar voorbeelden te geven wat hu achtergrond is:
- Op een markt in een plastic zakje gevonden
- Voor het politiebureau gedumpt
- In het bos gevonden, waardoor het kind verwildert was
- Gevonden naast de vader die al een paar dagen dood was
- And so on...
Niet te geloven dat de ouders deze mooie mensjes niet wilden hebben, dat ze niet welkom zijn omdat ze een beperking hebben! Gelukkig zijn ze op de pcc heel welkom en hebben ze niks te klagen hier. :-)

Eerste dagen Ghana!
Het mocht je misschien ontgaan zijn, maar Obama heeft Ghana afgelopen weekend bezocht. In eerste instantie vond ik dat erg leuk, maar het heeft een rare bijsmaak gekregen. In Ghana is namelijk olie gevonden en er zijn 2 kapers op de kust: China en de VS. Door hierheen te komen en wat Ghanese hielen te likken hoopt Obama de olie binnen te halen.
Genoeg over Obama, er zijn ook leuke dingen!
Dinsdag om 7 uur stond ik, geheel vrijwillig, te trappelen nast mijn bed om mijn werkdag te beginnen. Die dag heb ik bij alle programma's wat rondgeneusd en ook kennis gemaakt met de nieuwe kinderen. Dat er veel onzindelijke kinderen bij waren heb ik gemerkt! Wel 4x is er die dag geplast door een kind dat op mijn schoot zat, heerlijk! ;-)
Verder genoot ik ervan om te zien hoe groot de kindere geworden zijn die ik al kon. Moses bijvoorbeeld, praat nu hele verhalen! Emanualla, het meisje zonder armen en benen: spreekt Twi en Engels! Ook kan ze zich goed verplaatsen door zichzelf om te rollen.
Kojo Evans, die zijn scootmobiel in de wilgen heeft gehangen. Hij loopt! Weliswaar achter een rollator, maar hij loopt!
Maar het lijkt ook alsof ik niet ben weggeweest, 2 1/2 jaar ben ik hier niet geweest maar zo lijkt het nu helemaal niet meer!

Het is ook leuk om te merken dat ik het Twi niet verleerd ben. Onbewust heb ik toch ontzettend veel woordjes onthouden die goed van pas komen! De kinderen nemen je toch meer serieus als je zegt: ' Jie sa!'in plaats van: 'don't do that!' Ik stond van de week wel lekker voor aap door te vragen wat ' Wopang jang' ook alweer betekend. Ze keken me vreemd aan en zeiden toen dat dat niks betekende. Na wat nadenken kwam ik erachter dat tijdens een studiereis naar Istanbul, 2 chinese medestudenten mij dit geleerd hadden. Nu ik het woord ook zo op schrijf, ziet het ook meer uit als nummer 23 op de menukaart van de chinees ipv een woordje Twi.

Ohja, voor ik het vergeet: ik heb een Ghanese simkaart gehaald, dat is toch goedkoper voor mij. Toen ik in town was om deze te kopen, kwam er ineens een jongen uit een shop en zei: ' Ey Moht!' Ik keek al om me heen of ie het niet toevallig tegen iemand anders had,maar hij had het toch echt tegen mij. Wat bleek, hij had ook op de pcc gewerkt, maar hij vertrok ongeveer 2 weken na ik was gekomen. Hij verontschuldigde zich meteen dat hij me nooit gemaild had. Niet dat ik me kon herinneren dat ik hem mijn mail had gegeven, maar goed. ;-)

Nu even iets anders. Mensen waarbij ik eens overnacht heb of die bij mij overnacht hebben voor vakantie, logeren of wat dan ook, weten het: Ik ben geen ochtendmens. Niet dat ik een ochtendhumeur heb, maar ik heb altijd tijd nodig om wakker te worden en te ontwaken uit mijn dromen. Dat ik nu een van die dromen aan het leven ben is trouwens erg mooi.:-)
Anyway, met wallen tot op mijn knieën, energie die nog uit een kop koffie getoverd moet worden, overal vouwen en strepen in mijn gezicht, haren die alle kanten uit pieken en een duf gevoel lijkt het me duidelijk dat ik dat ik 's ochtends niet op mijn best ben. Toen het fris-en-fruitig-zijn-op-de-ochtend werd uitgedeeld, lag ik lekker in mijn nest te ronken. ;-)
Hoe anders is het nu in Ghana! Zodra ik mijn kussen ruik lig ik te slapen, ik slaap als een roosje en 's ochtends word ik nog vóór de wekker wakker. Deze prestatie doe ik mezelf in Nederland niet na. ;-)
Fris, fruitig en zonder wallen word ik wakker. En die energie? Die hoef ik niet eens uit een kop koffie te halen. Wat een genot! Mijn batterij laad zich goed op hier! Dit is wat Ghana met een mens kan doen.

Mijn naam
Het is het zeker waard hier een onderwerp aan te besteden.
Geboren en getogen als een Maud, werd ik een paar jaar geleden ineens Mot genoemd. Ook in Ghana spreekt men mijn naam als Mot uit. Tot zover mijn 1e naam.
Dan komt er nog ' Afia' achter. Vraag me niet waarom, maar als je geboren word krijg je nog een extra naam erbij waaruit af te halen is op welke dag je geboren bent. Bij mij dus vrijdag.
Maar dat is nog niet alles! Ze houden van lange namen! Je krijg dus ook nog een naam erbij waaruit de gezinssituatie af te halen is. Ben je eerstgeborene, laatstgeborene, geboren na een overleden baby, of in mijn geval: eerstgeborene van een tweeling. Dan krijg je er ' Atteh Pewin' achter.
Dan denk je dat we alle namen bij elkaar hebben, maar dan heb je het mis!
Zoals ik ergens al zei, hebben de caregivers me veel woordjes Twi geleerd. Toen ik eens naar de markt moest om een ananas te halen, werd me geleerd dat dit: ' Abrobe bako' is. Dit hebben ze nooit vergeten dus word ik ook ' Abrobe Bako' genoemd.
Als je alles achter elkaar zet krijg je dus:
Mot Afia Atteh Pewin Abroke Bako.
Vertaling:
Maud, op een vrijdag geboren, eerstgeborene van een tweeling, 1 ananas. ;-)
Ik zeg: het beestje hoeft maar een naam te hebben!

Tot slot: de eerste ' Lights off' heb ik ook al meegemaakt. De stroom in Ghana word uit een meer gehaald: Lake Volta. Maar als het weinig regent en Volta niet meer zo Lake is, moet er zuinig om gegaan worden met de stroom. Dat wil zeggen; aaneensluitend 12 uur stroom, 12 uur geen stroom. Gelukkig hebben we op de pcc een generator, maar toen het afgelopen week gebeurde was deze nog niet overal op aangesloten. Daarom ben ik naar een paadje bij het zwembad gegaan, kreeg ik onderweg nog een biertje van Ineke en Bob mee en heb me zo onder de sterrenhemel gezeten. Wow, de sterren zijn zo mooi hier! Alsof er een deken van sterren over je heen is gelegd, echt prachtig! Je ziet ze echt heel goed, dit komt doordat we hier zo dicht bij de evenaar zitten.

En dan nog ff dit: Als jullie me berichten willen sturen, kan dit het beste via deze site of de mail. Hyves doet het namelijk niet en mijn gsm ook niet. Dus dan weten jullie dat!
Als er veel spelfouten hier in mijn stukken tekst staan, sorry! Maar ik typ alles eerst in word, die een spellingscontrole heeft en woorden automatisch veranderd.

Misschien dat ik dinsdag weer even kom om foto's erop te zetten!
Fijn weekend allemaal. :-)
Maud