Hallo vanuit Ghana!!!!
Ik hoef niet meer te dromen, niet meer te wachten, niet meer af te tellen. Ik hoef niet meer eindeloos te denken, te fantaseren en terug te kijken.
Nee lieve mensen, dit allemaal wat ik de afgelopen 2 ½ jaar heb gedaan, hoef niet meer.
Omdat ik er ben! Het dromen bewaar ik voor de nacht. Denken, fantaseren en terug kijken hoeft niet meer omdat ik er NU ben en met mijn eigen neus overal bovenop sta. Aftellen en wachten is al helemaal niet aan de orde.
Hier heb ik zo lang naar uitgekeken! Naar het moment om deze log te kunnen schrijven. Als ik deze log namelijk zou schrijven, zou dat betekenen dat ik er ben, in Ghana! Eindelijk!
Hier is ie dan, dé log. Stel je nu een stuiterende Mot voor die achter de pc met een big smile van oor tot oor dit alles aan het typen is en nog net niet van de stoel af dondert van al dat gestuiter. :-P
Bereid je voor op een lang verhaal! Het is bijna beschamend om het hier neer te zetten, zo lang is het geworden! Als jullie het echt té belachelijk lang vinden, tell me, dan zal ik de volgende keer daarop letten!
Maar ondertussen zullen jullie wel weten dat ik niet van de korte logs ben. En tja, ik maak nou eenmaal veel mee wat het waard is om op te schrijven en als ik eenmaal bezig ben met typen komen er steeds meer gebeurtenissen boven drijven in die grijze massa van me.
Dus ik zou zeggen: benut je lunchpauze/vrije tijd/whatever met het lezen van mijn log. Zet een pot koffie, neem je lunchpakketje of de koekjestrommel erbij, zet de telefoon uit en waan je voor de komende leestijd even bij mij, in Ghana!
Wat ik alvast kan verklappen en wil zeggen aan de mensen van wie het de tijd ontbreekt om deze hele lap tekst door te lezen is: Het is vet kicken geweldig adrenalinekickend machtig mooi super leuk lief ontroerend om hier weer te zijn. Tot nu toe heb ik al aan één stuk door genoten. Nu ik alles zo aan het optypen ben, geniet ik er weer van. Alles wat ik meemaak probeer ik dan ook zo goed mogelijk over te brengen naar jullie toe, ik hoop dat het lukt, zodat jullie er ook enigszins van kunnen genieten!
Ik ben nu al ontzettend blij dat ik in Ghana ben. ‘Ghana' is een soort van toverwoord geweest voor mij de afgelopen 2 ½ jaar. Zodra ik dat woord hoorde of las, stonden al mijn zintuigen op scherp. :-)
Tot slot, voor jullie het hele verhaal kunnen lezen: er waren wat sceptische mensen die het maar vreemd vonden dat ik alleen naar Ghana ga. Mensen, het is geen onbewoond eiland en ik ga geen Robinson Crusoe-achtige taferelen uithalen. Het is een land waarin mensen leven, net als in Nederland. Het grote verschil hierin is echter dat de Ghanese mens een stuk vriendelijker en meer open is en je dus zo contacten legt. No worries daarover dus!
Veel plezier met lezen van het hele verhaal en kus vanuit Ghana! (Whaaahahaa eindelijk kan ik het zeggen!!!)
Afia Mot!
(In Ghana krijgt iedereen een extra naam, deze hangt vast aan de dag waarop je geboren wordt. Zo word een jongen Kofi genoemd (remember Kofi Annan, jawel, een Ghanees!) als hij op vrijdag geboren wordt en wordt een meisje Afia genoemd als ze op vrijdag geboren wordt, vandaar! En, hoe typisch, mijn naam Maud word hier als Mot uitgesproken wat ook in NL mijn nickname is!)
Wel zo logisch, zal ik beginnen bij het begin. Niet het begin waar het allemaal begon want dan zou ik een paar jaar terug in de tijd moeten. Bovendien valt op deze site genoeg terug te lezen over het begin van (het wachten naar) deze reis. Dat was al een hele reis opzich ;-).
Ik begin op zondag 12 juli. Om half 9 liep mijn wekker af (ja sorry voor sommige is dit uitslapen, ik heb daar een wekker voor nodig).
Nadat ik in november terug kwam uit Istanbul was één ding zeker voor mij: de volgende keer dat ik in een vliegtuig zou stappen, zou dat het vliegtuig zijn met eindbestemming de hoofdstad van Ghana: Accra. Iedere keer als ik in de lucht keek en een vliegtuig zag, kreeg ik een adrenalinekick en wist ik: de volgende keer als ik daar in zit is het naar Ghana toe!
Goed, de reis: Zuslief + oudersbrachtenme wegnaar Dusselforf. Nadat ik daar ingechect had, kon ikmezelf wel voor de kop slaan; ik had er niet bij nagedacht een raamplaats te vragen. :-( Maar, eenmaal in het vliegtuig aangekomen, bleek dat ik een plaats aan de raam had bij de nooduitgang! Op het laatste moment kwam er nog een Pietje naast me zitten die samenmetiemand reisde, maar ze zaten niet naast elkaar. Je raadt het al; nobel als ik bengaf ik hem mijn plaats waardoor ik zonder een raamplaats kwam te zitten, naast een jengelend kind met een poepluier!
Eenmaal op mijn plaats gezeten nestelde ik me er en kreeg ik meteen een déjà vu naar bijna 3 jaar geleden [die déjà vu zal nog heel vaak langskomen vermoed ik. ;-) ] naar de dag toen ik ook in het vliegtuig zat naar Ghana toe, omringd door 95% mensen van Ghanese afkomst en 5% ‘obruni's', zoals de blanken in Ghana genoemd worden.
Met zo'n heerlijk vooruitzicht lukte het me totaal niet mijn draai te vinden daar in dat vliegtuig. Ik genoot, zoals altijd, van het opstijgen. Kicken is dat, als het vliegtuig in eens zo hard gaat rijden en dan de lucht in gaat. De ene keer is dat natuurlijk leuker dan de andere keer omdat je soms nou eenmaal niet weg wilt van de plaats waar je 10 minuten geleden nog aan de grond stond. Maar dat terzijde, ik ging nu weg van de grond waar ik opgegroeid ben om na 7.5 uur vliegen voet te zetten op grond van het heerlijke Ghana!
Daar zat ik dus in het vliegtuig, zo onrustig dat ik niets kon doen en mezelf begon te irriteren. Van de ene kant voelde ik een hele rust over me heen komen toen ik ein-de-lijk in HET vliegtuig zat. Aan de andere kant stuiterde ik zowat van mijn stoel af van de hyperheid, zenuwen, adrenaline, etc.
Ik besloot een boek te gaan lezen en toen ik bij hoofdstuk 3 was aangekomen, vroeg ik mezelf af wat ik eigenlijk allemaal gelezen had en waar het boek nou over ging. Ik ging alleen met mijn ogen over de regels en nam niks op doordat mijn aandacht ergens in Verweggistan (Ghana dus) zat. Dus dat boek ging weer terug mijn tas in. Vervolgens sloot ik mijn ogen om een dutje te doen -moeheid heerste toch iets wat door de weinige slaap van de afgelopen nachten- en toen ik het gevoel had al heel lang een dutje gedaan te hebben, opende ik mijn ogen en kwam ik erachter dat er slechts 5 minuten verstreken waren. Ik probeerde een film te kijken maar mijn ogen dwaalden af naar buiten toe. Het eten sloeg ik over [Weg met Sonja Bakker, lang leve het Afrika-feel-good-dieet. ;-) ]. Uiteindelijk besloot ik maar mijn muziekje op te zetten en wat te schrijven in mijn schrift...En hurray, daar bleef het bij! En dat, de hele tijd met enorme kriebels in mijn maag. Maanden voordat ik hierheen zou gaan, kreeg ik al kriebels in mijn buik als ik aan het feit dacht dat ik terug zou gaan. Weken voordat hierheen zou gaan, liep ik constant met kriebels in mijn buik rond. De dagen voordat ik naar Ghana zou gaan, kwamen daar bibberende vingers en hyper-lachaanvallen bij kijken. Uren voor ik in het vliegtuig zou stappen, had ik een heel vlinderlegioen in mijn maag, zat ik met knikkende knieën, schreef ik met bibberende vingers, kon ik mijn aandacht nergens meer bij houden en wilde ik maar één ding; in het vliegtuig zitten. :-D
Toen ik het vliegtuig uitstapte, werd ik alweer gefopt. Zo vaak trap ik erin! Als ik in een warm land uit het vliegtuig stap, denk ik altijd dat de warmte die je tegemoet komt, van het vliegtuig komt. Pas als je door de douane gaat en buiten het vliegveld staat, besef je dat de warmte die je voelde het klimaat van het land is. Iets waar je overigens zo aan gewend bent!
Van zondag op maandag heb ik in een B&B geslapen en maandagochtend stond ik bij het busstation om 7 uur. Maarja, het is nog altijd Ghana, dus werd me eerst verteld dat de bus om 8 uur pas zou gaan, uiteindelijk ging ie pas om 10 uur.
En ik, die reizen met de bus vreselijk vind, werd dus hartstikke misselijk door de slechte wegen en de airco die van heel koud naar warm ging. Ik was al bang datmijn ontbijt eruit zou komen, maar deze bleef gelukkig zitten waar ie zat. Na een tussenstop in Kumasi waar ik even naar de wc kon, voelde ik me al een stuk beter. Tussendoor stopte de bus ook een paar keer, maar dat was in the middle of the bush. Ik weet zeker dat al die Ghanese mensen in de bus maar al te graag een blanke ass willen zien. Die vlieger ging niet op! Wat wel grappig was in die bus: we hebben de hele weg knoer hard de muziek van Westlife aangehad. ;-)
Uiteindelijk ging de tijd toch nog snel om in die bus en stond ik 8 uur later met al mijn bepakkingen in Nkoranza. Alvorens ik de taxi in stapte ging ik aan de kant van de weg zitten.
Met bibberende knieën, klotsende oksels en shakende handen schreef ik het volgende in mijn schrift, ik citeer:
'Als een malloot zit ik hier in het zand. Van de zenuwen kan ik niet meer zo heel helder denken: Het voelt alsof ik een paar flessen Canei achterover geslagen heb. Mijn coördinatievermogen is weg: liep zojuist nog het verkeerde weggetje in (terwijl ik de weg naar het weeshuis kan dromen) zodat ik ineens bij een boer op de oprit stond die mij een heel verhaal wilde vertellen over zijn ecologische boerderij. Leuk man, supergoed bezig, heel interessant ook, top, maar nu even niet. Ook loop ik met shakende handen rond, waardoor ik met een bibberhandschrift dit nu opschrijf en lijkt het alsof mijn knieën het elk moment kunnen begeven door al dat gebibber. Vandaar dat ik nu hier in het zand zit. Ik ben er nu zó dichtbij! Van dit moment heb ik ontelbare gedroomd, zowel letterlijk als figuurlijk.
Alle eerlijkheid gebied mij te zeggen dat in mijn dromen het er allemaal een stukje romantischer en rooskleuriger eruit zag, dat ging namelijk zo:
zonder problemen te hebben met mijn zware bepakking flaneerde ik door de straten van Nkoranza. Toen ik eenmaal de PCC in zicht had huppelde ik er al lachend heen zonder ook maar één bibber gevoeld te hebben of zelfs maar één klotsende oksel gehad te hebben. Het zonnetje scheen, zowel in de lucht als in mijn hoofd en ik had verre een gevoel van een paar flessen wijn genuttigd te hebben. Ook was ik geen malloot om in het zand naast de weg te gaan zitten, maar een wereldreiziger waarbij angsten in de verste verte niet voor kwamen.
Zoals al zo vaak beschreven, gezegd en gezongen is door mensen: dromen zijn bedrog. Dat blijkt nu wel weer! Het zijn niet alleen de zenuwen die opspelen, ook giert de adrenaline door mijn lijf en is het ergens toch ook wel stiekem een klein beetje heel erg eng! Ontelbare keren heeft sinds mijn terugkeer uit Ghana de volgende vraag door mijn hoofd gespookt: Hoe zal het zijn??? Als ik €1,- zou krijgen voor elke keer dat ik dit gedacht heb, dan zou ik een rijk mens zijn, het geld doneren aan Afrika en zou iedereen hier leven in weelde. Zo vaak heeft deze gedachte dus door mijn hoofd gespeeld (om maar een indruk te geven hè!).
Wel, als ik mezelf hier ooit nog uit het zand gehesen krijg, zal ik spoedig het antwoord weten. Zit namelijk nog te denken of ik kei hard terug richting uh naja gewoon terug zal rennen (Nouja, rennen?! Met een backpack van Joost mag weten hoeveel kg, een handbagage tas van 10 kg en een rolstoel die ik mee neem voor het weeshuis, word dat meer strompelen) of dat ik toch nu naar de PCC ga. Tot ik eruit ben zal ik hier nog even blijven zitten.
Denk trouwens nou niet dat ik hier als een halfgare zombie door het dorp loop: er zit al sinds ik uit het vliegtuig stapte een grijns van oor tot oor op mijn gezicht. Geloof dat ik vannacht zelfs met een grijns op mijn gezicht geslapen heb. Want geslapen, dat heb ik! Het is lang geleden dat ik zo goed geslapen heb! Met kramp in mijn kaken werd ik wakker door de smile die op mijn gezicht geplakt zit vanaf het moment dat ik uit het vliegtuig stapte. Dat weerhoudt me er niet van om nog steeds met een enorme big smile hier rond te lopen.
Door alle adrenaline en endorfine in mijn lichaam heb ik de neiging om met mijn armen gespreid rondjes te draaien, te springen, te dansen en te zingen. Maar al datgene gaat een beetje moeilijk met zenuwen die mijn doen en laten wat belemmeren, danscapaciteiten die niet aanwezig zijn en een zangstem die niet geschikt is voor publiekelijk gebruik. Aangezien ik hier nog 5 weken zal vertoeven, wil ik ook geen indruk achterlaten als een overgestimuleerde mafkees.
Oh jee, ik ben aan het raaskallen, merken jullie het? Ik zit hier mijn tijd duchtig te verdoen. Als ik een reisgenoot had zou ik al het bovenstaande uiten in de vorm van heel irritant & hyper gedrag en veel geklets over van alles, nog wat en eigenlijk helemaal niks. Aangezien ik voor nu nog even in mijn eentje ben, uit zich dat allemaal op papier met een pen.'
Ja mensen, voor degene die het nog niet doorhadden, af en toe spoor ik niet.
Het zal niemand verbazen dat ik uiteraard toch die taxi naar de pcc heb genomen. Dat is tenslotte de reden dat ik naar Ghana ben gekomen. Waar zou ik bovendien anders moeten overnachten? En, hallo, waarom ben ik hierheen gekomen?! Maar zoals ik al zei was ik niet geheel toerekeningsvatbaar. ;-)
Nadat ik mezelf uit het zand gehesen had met al mijn bagage stapte ik in een taxi en reed ik 10 minuten later de poort binnen...
Wat er gebeurde nadat ik die poort open duwde, zal voor jullie nog even een vraag blijven en voor mij een weet. De Ghanese computers + internet is net zoals alles in Ghana gaat: slowly slowly. Ik zit hier nu al ik weet niet hoe lang deze lap tekst te typen, terwijl buiten het internetcafé zoveel moois is. En bovendien vind ik het stiekem ook een klein beetje heel erg grappig om jullie nog even te laten wachten. :-) Ginnegappend zit ik hier achter de pc met de gedachte dat de ongeduldige nieuwsgierigen onder ons nog even lekker langer ongeduldig nieuwsgierig moeten zijn.
Ik ga er gewoon een mooie soap van maken voor jullie, met hopelijk een very happy ending. Op welke manier dan ook.
¡Hasta la vista!
Tot gauw mensen!
Heel veel liefs vanuit het mooie Ghana,
Maud
1 day left!
1 dagje nog maar, waar is de tijd gebleven? Het is raar om te merken dat de tijd zo snel voorbij vliegt. Wat een luxe dat ik zoveel dingen te doen had waardoor de dagen voorbij gevlogen zijn.
Wow en morgen is het al zover! Rond half tien brengen mijn ouders me naar Flüghafen Düsseldorf waar ik om 14.25 uur met Ghana International Airlines de lucht in ga en als het goed is om 19.25 uur lokale tijd, voet aan Ghanese grond zet, in Accra, de hoofdstad van Ghana. Voor de duidelijkheid: in Ghana is het 2 uur eerder dan in Nederland. Dus om 21.25 uur Nederlandse tijd ben ik in Ghana!
Maarrrrr nu is het zo dat die beste man Obama voor het eerst voet aan Afrikaans land gaat zetten in zijn tijd als president. Toevallig is dat dit weekend en nog toevalliger is dat hij naar Ghana gaat. Nu is het zo dat als hij weer terug naar Amerika vliegt, al het vliegverkeer moet wachten tot deze vogel gevlogen is. Dus er is een kans op vertraging. Het kan zo zijn dat ik dit al weet in Düsseldorf, maar het kan ook zo zijn dat we boven Accra in de lucht hangen, maar nog even moeten wachten met landen. Afwachten dus!
Het is zo raar dat ik na 2 ½ jaar weer naar Ghana ga. In die 2 ½ jaar is er zoveel gebeurd en heb ik elke dag aan Ghana gedacht. Was het eerst met heeeeeel veel gemis en afvragen wanneer ik weer terug zou kunnen gaan, toen ik eenmaal wist wanneer ik terug zou gaan, wilde ik meteen weg. Wachten is niet mijn sterkste punt.
En nu is het al zover! Heb nog helemaal geen vakantiegevoel en ook niet het idee dat ik morgenavond in Ghana ben! Wow, eindelijk!
Maar, ik moet wel zeggen dat ik er aan toen ben. Dat werd wel duidelijk toen ik van de week op het werk tegen de snijmachine voor het vlees een heel verhaal aan het vertellen was.
Dus, beste lezer, dit was mijn laatste berichtje voor nu vanuit Nederland. Het volgend berichtje zal uit Ghana komen.
Iedereen die een duit in het zakje heeft gedaan voor mijn weeshuis (ook wel de PCC genoemd) wil ik heel hartelijk danken! Uiteraard zal ik via de site berichten wat er met het geld gaat gebeuren. Samen met Ineke (hoofd van het weeshuis) zorg ik ervoor dat er een hele mooie bestemming voor gevonden zal worden. :-)
Ik ga voor nu nog even verder met mijn Twi ophalen (het Ghanese dialect). Ook ga ik genieten van de laatste warme douche. Dat is het enige dat ik ga missen de komende weken.
Dus mensen, tot later vanuit dezelfde wereld, alleen dan een stukje verder weg van waar jij dit nu zit te lezen; een ander klimaat, andere mensen, andere cultuur oftewel; dezelfde wereld, alleen dan helemaal anders!
X
Maud
1 month left!!!!!
Het allerbelangrijkste, op het vliegticket na, is binnen. Het visum! Wie Ghana in wil, kan dit niet zonder een visum. Een visum is niets meer en niets minder dan een stempel of sticker in je paspoort waardoor je gemachtigd bent in het betreffende land te verblijven en je je dus legaal in het land bevindt. Bij sommige landen moet je betalen voor een visum, terwijl je bij andere landen voor nop het land in kan gaan. Soms moet je het visum van te voren regelen en bij andere landen, bijv. Egypte, kun je het visum pas kopen/krijgen zodra je geland bent met het vliegtuig.
Bij Ghana is het zo dat je het visum vanaf 3 maanden voor vertrek kan aanvragen. Dit moet gedaan worden bij de Ghanese ambassade in Den Haag. Zo ben ik 28 mei naar Den Haag gegaan.
Toen ik in de tram zat naar de ambassade toe, zag je al heel veel ambassades voorbij komen van verschillende landen. Wow, vind dat echt heel mooi en het is nog steeds een droom van me om ooit op een ambassade te werken (in het buitenland uiteraard). Het was dan ook erg leuk om in de Ghanese ambassade te zijn. Je zit in een wachtruimte waar de blanke mensen op één hand te tellen zijn en waar voor de rest alleen maar Ghanese mensen zitten. Altijd vraag ik me af als ik een donker getint persoon zie (vind ‘zwart' of ‘neger' zo hard klinken) of dat een Ghanees zou zijn. Nu wist ik het. Naast me, tegenover me, aan alle kanten langs me zat ik tussen de Ghanese mens. Leuk toch!
Na een klein halfuurtje wachten was ik al aan de beurt. Best snel voor Ghanese maatstaven.
De twee belangrijkste zaken heb ik dus geregeld: het visum en het ticket. Nu moet ik nog wat medische zaken regelen; spuiten, malariatabletten, ORS etc...En langzamerhand -het is toch nog echt maar 1 maand as we speak!- moet ik nog maar eens na gaan denken over wat ik allemaal mee moet en ga nemen. Ben daar nog niet helemaal mee bezig geweest. Dus ik denk dat ik komende week mijn backpackje eens uit het stof ga halen en maar eens een lijst op ga stellen!
En verder, wow 1 maand nog maar. Het is zo gek en realiseer het me nog niet altijd dat ik echt wel naar Ghana ga, echt wel! Strange! Tijd is voorbijgevlogen. Dit is wel een van de laatste berichten die ik vóór vertrek hier op ga zetten. Mooi mooi mooi!!!! Moet wel zeggen dat ik steeds vaker en meer kriebels in mijn buik krijg. :-)
Voor degene die er interesse in hebben: al mijn verhalen van mijn tijd in Ghana van september 2006 t/m januari 2007 staan nu ook op de site. Enjoy!
Nou luitjes, verder heb ik even geen nieuws meer!
Tot later dan maar!
X Mot
2 months left!!!!
Daar kwam 12 mei ineens al om de hoek kijken. Jeetje zeg, de tijd die vliegt écht voorbij. Het word langzaam aan eens tijd om zaken te regelen want behalve mijn ticket heb ik nog niets geregeld.
Het is raar dat het nog maar 8 ½ week is voor ik in het vliegtuig zit. Ben zo bezig met van alles, nog wat en niets, dat de dagen, weken en maanden voorbij gaan zonder dat ik er erg in heb.
Onder andere ook met school. Ondanks het vele studeren van mij, heeft het niet zijn vruchten afgeworpen en komen er maar geen studiepunten bij. Hierdoor heb ik besloten om dit jaar nog af te maken en in juli het o zo leuke Vlissingen te verlaten. Heb hier met zoveel plezier gezeten en genoten van alles! Vrienden gemaakt voor het leven en een superleuke klas gehad. Alleen dat al zou een reden zijn om hier te blijven. Maar goed, dat is geen realistische reden. Ik wil verder en daarom ga ik terug naar het even mooie Limburgse land. Maastricht wel te verstaan. In september ga ik daar beginnen aan de opleiding ‘Oriëntaalse Talen & Communicatie'. http://www.otcmaastricht.nl/index.php?t=0&c=0 En damn, ik heb er zin in!!!
Maar goed, dat was heel even off topic.
Had ik in het begin (december/januari) nog het gevoel van NU weg willen en kon ik niet wachten tot het zover was in februari en maart, nu ben ik er eigenlijk heel erg relaxed onder. Deze 2 maanden zijn zo voorbij, misschien wel iets te snel, aangezien ik nog een hoop moet regelen, maar ook omdat ik eerst nog leuke dingen in Vlissingen in het verschiet heb. De komende weken word het extra dubbel genieten van Vlissingen!
Korte update, weinig nieuws, dus tot 12 juni. De dag waarop het nog 1 maand is!
X
Mot
(P.s. nog steeds diezelfde tip om rechts in het menu je e-mail adres in te vullen, zo krijg je automatisch een mail binnen wanneer ik een nieuw bericht op deze site gezet heb!)
3 months left!!!
12 April, dat betekent dat het nog maar 3 maanden zijn. Het is verbazingwekkend hoe snel de tijd voorbij gaat!
Dit betekent ook dat ik mijn visum al kan gaan regelen, joepie, ben erg blij als ik deze in the pocket heb! Verder is ook bekend welke spuiten ik moet halen! De hele spuitendelegatie 3 jaar geleden heeft zijn vruchten afgeworpen want nu hoef ik maar één spuit te halen (Twinrix = cocktail hepatitis A en B) en uiteraard ook nog van die heerlijke (NOT) anti-malariatabletten. Let's hope they work!
Ik moet zeggen dat de kriebels zich steeds vaker en in hogere mate op beginnen te spelen als ik aan Ghana denk. 3 maanden...tel eens 3 maanden terug! Toen was het januari, schreef ik mijn eerste aftel-log, sloot ik het eerste semester af, etc. Zo snel kan de tijd gaan! Ik vind het echt Kicken!!! De komende 3 maanden gaan voorbij vliegen. De vorige keer dat ik naar Ghana ging, ging ik in september en had ik een hele zomervakantie ertussen zitten die ik moest aftellen. Ik was alleen maar aan het werken in die zomervakantie en had verder weinig variatie, ik kan je vertellen dat de tijd dan héél langzaam gaat. Maar nu, ik ben zo druk met school en alles, dat de weken voorbij vliegen.
De afgelopen tijd was het zo'n mooi weer en terwijl ik op het dak zat in Vlissingen (maak je geen zorgen: het is een plat dak...) zag ik die mooie blauwe lucht, maar wat ik nog mooier vond, waren de vliegtuigen die overal te zien waren. Ze bleven komen en gaan. Ik geloof zelfs dat ik mensen begon te irriteren door telkens weer te zeggen: 'Kijk, een vliegtuig...Mooi hé!!'
Waarom ik het zo mooi vind: Ten eerste vind ik het fascinerend om dat te zien en te beseffen dat er altijd mensen in de lucht zitten. Op weg naar huis, vakantie, familie, werk, etc.! Wie zullen er allemaal in het vliegtuig zitten? Zullen ze blij zijn, of niet? Waar gaan ze heen? Hoelang? Waarom? Etc. etc....
Ten tweede bedenk ik me iedere keer als ik een vliegtuig zie (en dat is heel vaak kan ik je vertellen, ben een ster geworden in het spotten van vliegtuigen in de lucht!), de volgende keer als ik erin zit, dan is het in het vliegtuig naar Ghana toe! Joepie! Ik denk dat ik, als ik eenmaal in het vliegtuig zit, mijn rust echt gevonden heb. Dat moment komt steeds dichter bij, hierdoor lijken alle andere dingen maar zo relatief.
Hoe moet ik dat uitleggen...Elke dag maalt Ghana door mijn hoofd, nu is dat niets nieuws want dat was altijd al zo, maar ik stuiter nu al zowat van mijn stoel af met het vooruitzicht om in juli erheen te gaan. Het is zo'n belangrijk iets voor mij, dat alle andere dingen nog maar zo klein en onbelangrijk lijken in mijn leventje. Wat natuurlijk niet waar is, want bijv. mijn studie is enorm belangrijk....Naja een beetje vage shit dit allemaal geloof ik hahaha! Maar denk nou niet dat mijn leven nu alleen om Ghana draait en ik blij ben als er weer een dag voorbij is! Ik heb zoveel leuke dingen nog op het programma en ik geniet nog steeds van alles hoor. Sjee ik hoop dat het een beetje te begrijpen is hahaha!
Zie je de foto? De kust van Afrika binnenvliegen. Wow een mooier gevoel dan het gevoel dat ik krijg als dit gebeurd heb ik nog nooit ergens van gekregen. Gewoon weten dat zodra je het vliegtuig uitstapt, je je op goede grond bevind. Toch wel een soort van thuis komen. Ja, zeker weten ook in Egypte! Veel mensen denken dat ik dit alles alleen heb bij Ghana, maar in Luxor, Egypte voel ik mij niet minder thuis!
Om dit uitzicht te zien, zoals je op de foto ziet, terwijl je een paar uur later uitstapt en in Egypte of Ghana bent is geweldig. Maar om dit te zien terwijl je weer naar Nederland vliegt, is killing, serieus.Ten eerste heb je afscheid moeten nemen van de mensen die je lief zijn in het land, vervolgens stijg je met het vliegtuig op en weet jedat er voor nu ff geen weg terug is en ook weet je niet wanneer je er weer heen kan gaan. En tot slot Afrika uitvliegen, wetend dat je een paar uur later voet zet op Nederlandse grond. BAH! Vliegen vond ik altijd leuk, nog steeds vind ik het heel leuk. Maar alle drie de keren dat ik uit Egypte weg vloog heb ik een terugvlucht gehad waarin ik me (#$%@) voelde en brok na brok weg moest slikken.
Ik denk toch wel dat ik zo langzamerhand kan zeggen dat beide plaatsen een thuis voor me zijn. Van Luxor weet ik het zeker, van Ghana nog niet helemaal. Daarom is het zo belangrijk voor mij om terug te gaan, zo kan ik erachter komen of ik nog steeds hetzelfde denk en voel zoals ik nu erover denk en voel. Als je me vraagt een keuze te maken tussen Luxor en Ghana zou ik het niet weten. Vraag het me over 5 maanden nog eens, misschien kan ik dan een antwoord geven!
Genoeg gelult, tot slot nog wat huishoudelijke mededelingen.
Voor de mensen die me trouw (willen) volgen tijdens de voorbereiding en mijn reis straks: In het menu hier links, kun je je e-mailadres invullen en zo een automatische mail krijgen zodra ik een nieuw verhaal/foto's/filmpjes op deze site zet. Superhandig!!
Overigens heb ik laatst toevallig een filmpje gevonden van het weeshuis op Youtube. Heb het filmpje hier ook op de site neergezet, welke onder ‘Video's' terug te vinden is!
En verder...ik kan zodra ik ingelogd ben, de statistieken zien van mijn reisverhalen. Ik kan dus zien hoe vaak deze belezen zijn. Nu ben ik heel benieuwd naar de mensen die mijn verhalen volgen....laat je horen! Dat vind ik heel leuk en zo weet ik ook wie allemaal op mijn site zitten te snuffelen.
Tot slot nog een stukje tekst uit een liedje van Bløf -> ‘Omarm', wat precies beschrijft hoe het voor mij is, hoe ik hetvoel. Iets wat voor buitenstaanders vaak moeilijk te begrijpen is.
'Hoe ver je gaat
Heeft met afstand niets te maken
Hoogstens met de tijd
En ik weet niet hoe het komt
Dat ik weg wil
Maar het treft me hard en zuiver
En het houdt hardnekkig stand...'
4 months left!!
Zo en toen waren het nog maar 4 maanden!!! Time flies when you're busy. ;-)
Heb nog niks kunnen regelen wat visum, spuiten etc betreft maar dit zal niet lang meer duren!
Tot zover de huishoudelijke mededelingen.
Vind het nog steeds een beetje raar te beseffen dat ik naar Ghana ga, maar tegelijkertijd, als ik eraan denk vind ik het enorm kicken! Sommige mensen vinden het raar dat ik er in mijn eentje naartoe ga, maar zoals ik al eerder ergens heb gezegd: ik zal er helemaal niet alleen zijn!!!
Ook moet ik even verduidelijken dat ik geen sprookjes verwacht in Ghana:
Ten eerste besefte ik me al toen ik werkte in het weeshuis dat als ik terug zou komen, ik er niet vanuit moest gaan dat de kids me dan nog zullen herkennen. Vrijwilligers lopen af en aan in het weeshuis en naar mijn mening vergeten kids snel, we hebben het hier wel over kids die gehandicapt zijn. Misschien vergis ik mij hier hartstikke in, who knows!
Ten tweede: Ja, het kan tegenvallen. Het zou zomaar kunnen dat ik me niet (meer) thuis voel in Ghana. Ik ben weggegaan uit Ghana met de veronderstelling dat dit een landje is waar ik me thuis voel. Ik heb alle tijd dat ik terug ben in Nederland met blije gevoelens terug gedacht (en nog steeds) aan een mooie tijd in een fantastisch land. Een land waar ik, wie weet, ooit nog eens voor langere tijd zal blijven. Maar om erachter te komen of mijn gevoel bij Ghana nog net zo hetzelfde is als in mijn hoofd is het voor mij erg belangrijk om er naartoe te gaan.
Het zou zomaar kunnen zijn dat ik het vliegtuig uit stap en denk: ' Gatsiederrie, waar ben ik nu weer beland, hoe heb ik dit allemaal zo leuk kunnen vinden.' Dan wéét ik dat, snap je? Maar voor hetzelfde geld is het zo dat ik al vreugdedansend Ghana betreed. Wat ik eigenlijk wel denk! Als ik alleen al terugdenk aan die 3x dat ik na Ghana naar Egypte ben gegaan en het gevoel wat ik kreeg als ik de Afrikaanse kust zag naderen. Zo'n warm en welkom gevoel! En dan het gevoel van in het vliegtuig zitten in de Afrikaanse kust achter je te laten. Een shit gevoel!
Maar goed, ik heb nog 4 maanden de tijd om te fantaseren hierover tot ik het mee ga maken.
Ik kan niet wachten!!!
5 months left!
Daar ben ik weer en het is al februari, de tijd gaat snel voorbij!
Morgen kan ik al zeggen: nog 4 maanden, ... dagen en ...weken! Nog even en dan kan ik mijn visum regelen. Ook moet ik nog even kijken welke spuiten ik nog moet halen.
3 jaar geleden waren dat er 9((!!!). (3x Rabies, 2x hepatitus A+B, TBC, dtp + buiktyfus, meningitis en gele koorts for the record . Genoeg dus. )
Vorige week is mijn echte ticket binnen gekomen en dat maakt het heel echt en realistisch. Het kwartje valt steeds meer en ik begin het steeds meer te beseffen dat ik er echt heen ga. Laatste tijd was ik druk met vanalles, nog wat en niks, waardoor ik er niet zo bij stil stond, maar na een weekje weinig aan mijn hoofd is het goed doorgedrongen. Wow wat ontzettend mooi om zo'n vooruitzicht te hebben. Van de voorpret alleen al geniet ik met volle teugen!!! De waarde van mijn tijd in Ghana, begint trouwens nu pas steeds meer door te dringen. Ik zag het eerst als een beetje 'normaal' en 'vanzelfsprekend' dat ik er geweest ben, maar besef nu pas hoe bijzonder het eigelijk geweest is en hoe ongelooflijk sjiek het is dat ik er straks weer naartoe ga!!!
De tijd vliegt eigenlijk echt voorbij er naartoe! Heb het druk, zoals ik net al zei, maar de komende tijd word ook druk! Voornamelijk met school en ik wil zoveel mogelijk tentamens halen zodat ik over kan gaan naar het tweede jaar.
Maar ik kan je nu al voorspellen dat die laatste weken en dagen net zo lang zullen duren als alle maanden bij elkaar. Maar gelukkig komt dat moment er toch wel dat ik in het vliegtuig stap.
Heb verder weinig nieuws behalve het 'wow' gevoel. Heb gelukkig wel een stuk meer rust gekregen in tegenstelling tot vorige maand toen ik nog het gevoel had NU weg te willen. Maar dat had wellicht ook te maken met andere zaken die zich afspeelden en niet zozeer met Ghana.
Tot zover mijn update van deze maand...
See you the 12th of March!!!
6 months left
Ik was aan het twijfelen; wanneer zal ik een update geven: 14 januari (één maand na mijn eerste 'Back to Ghana' log en tevens de dag van aankomst + vertrek in het weeshuis), of 12 januari (de 12e is de dag dat ik vertrek).
Aangezien het laatste meer logisch is, zal ik elke 12e van de maand hier een update geven over hoe het er allemaal voor staat wat mijn Ghana trip betreft.
Sinds ik terug ben van Ghana is Ghana elke dag in mijn gedachten geweest. Dus niet alleen het de kindjes van het weeshuis, maar als ik zeg Ghana, bedoel ik alles in Ghana. Nouja niet alles natuurlijk, want heb lang niet alles gezien van Ghana, maar alles van datgene wat ik daar heb mogen zien.
In het begin was ik vooral bezig met terugdenken, terugdenken aan alles wat ik meegemaakt had en terugdenken aan alle lieve mensen die ik had leren kennen. Maar gaandeweg ging ik ook meer vooruit denken. ‘Wanneer heb ik de mogelijkheid om weer eens terug te gaan', ‘Wanneer zal ik iedereen weer zien?', ‘Wanneer zal ik weer voet op Ghanese bodem zetten?'
Nu heb ik dus het antwoord. 12 juli is de dag. 13 juli zal ik in het weeshuis aankomen. Precies 2 ½ jaar na ik er mijn afscheidsfeest had. Niet gepland dus echt toevallig!
12 juli krijg ik dus antwoord op al die vragen die door mijn hoofd spoken.
Maar gaf me die datum de eerste weken na ik het ticket geboekt had een stuk rust, sinds een paar weken heb ik het gevoel van NU weg willen. Ik wil niet al die tijd wachten, maar potverdorie NU weg uit NL en NU naar Ghana toe.
Maar goed, de tijd is nog nooit stil blijven staan en heb ik gelukkig in Swalmen en Vlissingen meer dan genoeg leuke dingen te doen. Geduld is helaas een eigenschap dat ik niet geheel bezit en vooral in zo'n soort situaties. Het moment komt wel en tot die tijd doe ik het met de voorpret die al enorm aanwezig is.
Ergens is het ook wel een beetje eng, doodeng! Niet om het feit dat ik alleen ga, want dat is een ding waar mijn oma zich meer zorgen over maakt dan ik. Dat is totaal geen issue voor mij. (geen issue is dat ik alleen ga, niet de issue dat mijn oma dat erg vind)
Ik beland tenslotte niet op een onbewoond eiland waar ik mezelf moet zien te redden. Ik ga alleen naar een ander land waar ook mensen zijn. Alleen zal ik er niet zijn! Het enge zit 'm alleen in het onzekere deel doordat ik niet weet hoe het allemaal weer zal zijn.
Maar de euforie overheerst enorm want tegelijk is het ook reuze spannend en kan ik niet wachten. Ben zo ongeduldig! 6 maanden, dat klinkt nog ongelooflijk lang. Maar al deze momenten gaan dus over 6 maanden aanbreken:
- Het moment van het vliegtuig instappen dat waarschijnlijk vol zal zitten met Ghanese mensen.
- Het moment van Afrika binnenvliegen en weten dat je je op goede grond bevind.
(Het zij in de lucht want met beide beentjes sta ik dan nog niet op die goede grond in een vliegtuig, maar he, het gaat om het idee. )
- Het moment van het vliegtuig uitstappen en die Ghaneese lucht ruiken.
- Het reizen naar het weeshuis toe.
- Het weerzien met de kids en verzorgers!
- Dit moment gaat zeker aanbreken: 5 weken lang van begin tot einde genieten.
????-HOE-ZAL-HET-ZIJN-?????
Een vraag die al zo vaak door mijn hoofd gegaan is en de komende 6 maanden zal blijven gaan.
Hoe zal alles zijn? Het terug in Ghana zijn, de kindjes weer zien, gewoon alles!
Ik kan niet meer wachten!
En nu is daar dus die magische grens van het-nog-maar-6-maanden-wachten aangebroken. Iedereen om me heen verteld me dat die 6 maanden echt zo voorbij zijn en dat 6 maanden niet lang zijn. Wat ik uiteraard ook weet! Als ik even 6 maanden terug ga in de tijd, was het (hoe logisch) 12 juli 2008, had ik zomervakantie en nog geen idee hoe alles in Vlissingen zou zijn. Zo snel kan dat gaan.
Zoals jullie merken bestaat deze update vooral uit mijn ongeduldheid. Ik heb mezelf voorgenomen om niet elke maand zo'n update te geven. Dat gaat zo vervelen, toch!
Word vervolgd zullen we dan maar weer zeggen. Tot 12 februari...
