Back to Ghana!!!!

27 Januari 2007 was de dag dat ik op het vliegtuig stapte om weer naar huis te gaan, naar Nederland. Maar het was ook de dag dat ik bij een ander 'thuis' weg ging; Ghana!

Vanaf 14 september '06 was ik daar samen met Rian geweest om te werken bij Operation Hand in Hand.

Operation Hand in Hand is een weeshuis, opgezet door een Nederlandse tropenarts die in Ghana woont: Ineke Bosman. Het is een weeshuis voor kinderen met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking. Het is tevens ook de enige opvang in Ghana in dit soort.

Hoe raar het voor ons ook mag klinken, de mensen in Ghana geloven dat als een kind met een lichamelijke en/of geestelijke beperking wordt geboren, er een soort van geest inzit. Ook, hoe cru het klinkt, hebben ze niks aan een kind met een beperking, dat brengt alleen zorgen en geen geld, geen eten. Dus wat doen ze met het kind? Juist, dat dumpen ze, waar dan ook...
Om een paar voorbeelden te noemen: bij de rivier, in een plastic zakje voor het politiebureau, op de markt, and so on...

Er is een kant in mij die begrijpt waarom de ouders dit doen. We hebben het over Afrika, het land dat materieel gezien niet veel heeft en waar elke cent 10 omgedraaid moet worden. De zorgen van een kind met een beperking kunnen ze er niet bij gebruiken.
Maar, aan de andere kant; ik heb de kinderen gezien en meegemaakt. Het zijn mensen, net als iedereen!
En ja, in het begin is het moeilijk om een weg te vinden om met de kinderen om te gaan, ook omdat ik geen ervaring had in het werken met mensen met een beperking.
Je moet je een manier van communiceren eigen maken met de kinderen. Sommige spreken en/of verstaan Engels, maar andere spreken/verstaan meer Twi (dialect) en andere spreken helemaal niet. Maar op een gegeven moment merk je dat het communiceren vanzelf gaat en dan bouw je de meest geweldige banden op met kinderen. Ik heb de mooiste banden opgebouwd met de kinderen die niet konden praten.
Dan komt de andere kant ter sprake: ik zou de ouders van de kinderen eens willen zien, spreken en door elkaar rammelen.
Ik zou ze hun kind eens willen laten zien. Hun kind dat zoveel moois en geluk aan mijn leven heeft toegevoegd, iets wat zij niet in hun leven wilden toelaten!
Het is ongelooflijk om te bedenken dat de ouders hun kind niet wilden hebben terwijl het zo'n mooie personen zijn, stuk voor stuk.

Al die tijd in Ghana heb ik dan ook met zoveel plezier daar gewerkt, elke dag was leuk en mooi.
De weekenden waarin we vrij waren, werden evengoed werkend tussen de kids doorgebracht (hoewel het niet als werken voelde!).
Al in november vroeg ik mezelf af, hoe ik in vredesnaam ooit afscheid moest nemen van deze mooie plek!
En ik kan je zeggen, toen het moment eenmaal daar was, was het afschuwelijk. Daar sta je dan, met alle kinderen en verzorgers om je heen, met iedereen om je heen die de tijd zo mooi en dierbaar heeft gemaakt. Zo moeilijk om daar afscheid van te nemen!
Je weet niet of en wanneer je nog eens terug komt. Daarbij weet je ook niet wie je nog wel of niet terug gaat zien.
Het plekje is een waar thuis geworden en de mensen die er wonen voelen als familie. Maar ja, het ticket is geboekt en in Nederland zijn helaas weer al die verplichtingen dus naar Nederland gaan moet je.
Vervolgens land je in België (we vlogen vanuit en naar Brussel) wil je je tas van de kofferband afhalen, maar lukt het niet omdat je tas heel zwaar is en er allemaal mensen om die band heen staan die zwaar gefocust zijn op hun eigen bagage.
Weg is de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de Ghanese mensen.
Welkom in West-Europa waar het weer ieder voor zich is en waar vrijwel niemand ongevraagd een onbekende ten hulp schiet.
Wat een enorme klap in je gezicht na bijna 5 maanden geleefd te hebben tussen die mooie Ghanese mentaliteit.

Vervolgens zie je iedereen weer, wat erg leuk is, je vrienden, familie, klasgenoten, kennissen, you name it. De eerste weken zijn dan ook heel leuk geweest! Maar als iedereen na je een paar keer gezien te hebben, gewend is aan het feit dat die Mot weer in het land is, wordt er ook weer verwacht dat jij ook weer gewend bent om weer ‘thuis' te zijn.
Je hebt tenslotte je ‘goede daad' gedaan, lekker wat aangefoddeld met die Afrikaanse kindjes en dat was dat.
Niet dus! Zoals ik al heel vaak hierboven hebt neergezet is dat je een thuis en een familie hebt waar je zoveel om geeft maar die duizenden kilometers verder zitten.
Er is een land, heel ver hier vandaan waar je je o zo thuis voelt, zoveel meer dan in Nederland. Een land waar je zoveel hebt, niet alleen het weeshuis! Alles in het land dat je zintuigen zo laat prikkelen mis je. Steeds meer en net als je denkt dat je het niet erger kan missen, word het tóch weer een beetje erger.
En dat is ingewikkeld. Je hebt in Nederland je thuis, je vrienden, je familie etc. Maar er ontbreekt nog altijd een stukje, er mist nog iets. Er is een deel van me wat daar achtergebleven is, er zit een stukje Ghana in mij, waar ik in Nederland vrijwel niks mee kan.
Een ding weet ik wel en dat is dat Nederland niet mijn final destination zal zijn.
Waar wel? Geen idee. Maar het is raar en soms vind ik mezelf ondankbaar door het feit dat ik in Nederland woon, een van de meest welvarende landen van de wereld en me hier niet op mijn plek voel.
Zoveel mensen zouden er enorm veel voor over hebben om hier te kunnen wonen terwijl ik hier opgegroeid ben en nergens liever ben dan buiten Nederland.

Nu, nu heb ik eindelijk de kans om terug te gaan. Ik heb een ticket geboekt naar Ghana! 12 juli vlieg ik via Düsseldorf naar Ghana toe om daar tot 15 augustus weer te blijven. Wat een heerlijk vooruitzicht, ongelooflijk. Ik hoef niet meer te fantaseren en me te bedenken over wanneer ik weer eens terug zal gaan en hoe het zal zijn, maar ik ga het beleven en ik wéét nu wanneer ik terug ga en dat geeft me echt een stukje rust.
Al vanaf ik daar in het weeshuis werkte, besefte ik al dat, mocht ik eens terug gaan, er een hele kleine kans is dat er nog kinderen zijn die me kennen. We hebben het over kinderen met een verstandelijke beperking en 2 ½ jaar weg zijn is héél lang in een kinderleven. Maar dat is ok voor mij, ik weet dat de kids daar zo goed zitten en zo gelukkig zijn daar.
Verder ben ik benieuwd naar wat het land zelf met me gaat doen als ik weer voet op bodem zet. In de tussentijd ben ik een paar keer naar Egypte geweest en elke keer als ik de Afrikaanse kust zag naderen kreeg ik echt zo'n adrenalinekick en een heel fijn warm gevoel...

Het duurt nog wel even (7 maanden op het moment van schrijven) dus: will be continued!!!!!!

Egypte - Luxor Part II

Egypt part 2!

In oktober 2007 en juni 2008 was ik al een blij mens en voelde ik me bevoorrecht om naar Egypte te gaan, en afgelopen 9 oktober was het weer zover.
Alweer verbleef ik in het appartement dat de schoonouders van mijn zus in Luxor gekocht hebben.
Was ik hier vorig jaar nog met zus, schoonbroer en vader en in juni alleen in Egypte, deze keer ben ik met mijn ouders hierheen gegaan.
Vorig jaar deed alles me nog zo ontzettend aan Ghana denken, de geur, de mensen, het leven...terwijl het deze keer voor mij allemaal ‘gewoon Egypte' was.
Ontzettend blij was ik er om er weer te mogen zijn, ik voel me er thuis!

Dat is trouwens wel een serieus probleem voor mij: drop me ergens neer waar ik een plaats heb om te slapen, zet wat mensen om me heen, zorg ervoor dat ik een plekje voor me alleen heb en ik voel me er thuis! Ik bedoel maar, zet me op de Noordpool in een Iglo en waarschijnlijk zal ik ook daar mijn hart verliezen ((Of verbriezen; brr we laten de kou even buiten beschouwing in dit voorbeeld. )
Wellicht is het geen goed idee om ergens in de verre toekomst eens een wereldreis te maken. Overal zou ik mijn hart verliezen en zou overal nog eens terug naartoe willen omdat daar ‘iets' is waarvoor ik terug wil gaan. Zo houdt die wereldreis natuurlijk nooit op, dat snap je ook wel.

Anyway, de vorige log over Egypte was een heel lang verhaal geworden. Het verbaast me dat er mensen zijn die hem helemaal uitgelezen hebben. Er zijn overigens ook mensen die nu nog bezig zijn om hem te lezen maar er steeds geen tijd voor hebben om hem helemaal uit te lezen. Dat zegt genoeg over de lengte van mijn log lijkt me.
Naja het is voor mij traditie om mijn reis/vakantie verhalen op te schrijven. Vroeger al kregen mijn zussen en ik allemaal een schrift mee op vakantie om daar al onze belevenissen in op te schrijven. Ging dat toen nog over dat je een kikker gevangen had en zo lekker gezwommen had, nu gaat het toch over de serious shit. Hield ik het vroeger nog allemaal voor mezelf, in deze tijd plant ik mijn logs op het wereldwijde web in de hoop andere er een plezier mee te doen!
Was trouwens wel de enige van alle zussen die het trouw bijhield. Vind het gewoon leuk, je vergeet anders ook zoveel!
Anyway, ik maak geen beloftes dat dit niet wéér zo'n lang verhaal gaat worden. Ik ben een vrouw met veel schriftelijke woorden, zodra ik begin met typen komt er soms geen eind aan lijkt het.
Ik struin vaak sites als waarbenjij.nu af, om daar logjes te lezen van reizigers. Vaak haak ik af met lezen als er te veel namen en plaatsen in staan die mij niks zeggen. Daarom zal ik het zo weinig mogelijk proberen te gebruiken. Ik kan me namelijk voorstellen dat als je er geen verstand van hebt, het niet interessant kan zijn. Sommige namen zullen echter wel nodig zijn te vermelden maar dat spreekt voor zich.
Ohja ik zal het deze keer eens anders opschrijven. Niet zozeer per dag, maar per onderwerp. De ene dag heb ik meer spannends meegemaakt dan de andere dag en sommige dingen heb ik een paar keer gedaan, dus dan is het makkelijker om het per onderwerp hier neer te plante.
Enjoy!
Maud

De heenreis en de eerste dag.
06.00 uur 's morgens ging de wekker. Met mijn slaperige kop ramde ik hem uit en draaide me nog een keer om. Egypte? Vandaag? Boeien, ik wil slapen!
Dat waren serieus mijn gedachten. Vroeg opstaan is niet echt mijn ding (om het even zwak uit te drukken ).
Uiteraard toch dat bed uitgekomen en zo zaten we om 7 uur in de auto om naar Flüghafen Düsseldorf te gaan. Voor we het wisten was het 12 uur en zaten we in het vliegtuig! Ook in het vliegtuig vloog de tijd voorbij (logisch dat ie vloog: je bent in een vliegtuig. ). De film ‘What Happens in Vegas, Stays in Vegas' werd gedraaid. Nu zal ik nooit weten wat er precies van datgene wat er gebeurd in Vegas blijft, want net toen de plot van de film zo'n beetje bekend werd gemaakt, vertelde mijn vader dat we de kust van Afrika naderden. (We zaten met z'n drieën op een rij, ik aan het gangpad en paps aan de raam) De hele vlucht was ik al aan het roepen naar mijn pa dat ie het aan moest geven wanneer we de kust naderden. Toen het moment eenmaal daar was moest ik nog ontwaken uit de film en mijn camerazooi bij elkaar zoeken. Het zou toch niet gebeuren dat op moment suprême ik er niet ben?!
No worries, op tijd zat ik aan het raampje zodat ik heerlijk naar buiten kon kijken en kon genieten van het feit dat ik op Afrikaanse grond vloog. (Al zag ik trouwens niet veel buiten: door de Hammatan is er veel zand in de lucht wat een enorme bruine mist-waas geeft.)
Anyway, wauw, het voelde zo kicken om in dit continent binnen te vliegen! Je weet dat zodra je het vliegtuig uitstapt je je op goede grond bevind. Ook is het gewoon mooi dat je op dezelfde grond staat als waar een paar (??) duizend kilometer verder het weeshuis in Ghana is, je weet dat zij op dezelfde grond lopen en da's gewoon mooi.

Zeg nou zelf, dit is toch geweldig!!!

Zoals ik net al zei ging de tijd in het vliegtuig heel snel voorbij en voor ik het wist konden we alweer uitstappen!
Vanuit het vliegtuig moesten we in een bus die ons vervolgens naar de terminal zou brengen. Veel mensen om me heen in de bus en bij het uitstappen van het vliegtuig, waren (nu al) aan het puffen en steunen van de warmte.
Ten eerste: Het was half 6 zoiets, dus het heetste moment van de dag is allang geweest,
Ten tweede: Oktober is niet eens de heetste maand, bij lange na niet! (Had ik in Juni nog temperaturen van 50 graden, nu lag de temperatuur rond de 35/40 graden.
Ten derde...stelden zij zich aan of ben ik nou zo gek. Ik vond het heerlijk, zelfs nog iets aan de frisse kant! Hoe heter hoe beter, het zonnetje dat in je gezicht schijnt en de stralen die branden aan je huid...heerlijk!!!

De koffers waren heel snel al op de band dus zo liepen we al snel door de douane. Daar werden wij eruit gehaald want de mannetjes wilden zien wat er in die 2 dozen zat wat we bij ons hadden. We hadden namelijk 2 naaimachines bij ons voor de familie Shalaan (daarover later veel meer!) die we in bubbeltjesplastic hadden ingepakt. Wij dus alles uitpakken en wat bleek?! De beste mannetjes van de douane wilden de naaimachines kopen, dat geloof je toch niet...Dat was natuurlijk out of the question.
Buiten stonden Mohammed en Mahmoud ons al op te wachten en het leek meteen al of de 4 maanden dat ik weg ben geweest niet bestonden. (Sjee hoe cliché klinkt dat, maar goed, zo voelde het wel.) Linea recta gingen we naar hun thuis toe waar we hartelijk onthaald werden. Geweldig omiedereen weer te zien, deze mensen zijn echt fantastisch!
Op een begeven moment begonnen we toch wat gaar te worden en zijn we naar het appartement gegaan.
Na we ons wat opgefrist hadden zijn we naar de ‘Soek' gegaan. Dat is de zogeheten markt. Pam (Pa+Ma) en Mohammed gingen lopend naar de Soek en ik ging achterop de motor bij Mahmoud. Wat een heerlijke manier om zo Luxor te zien. De mensen blijven je weliswaar gek aankijken. Sowieso omdat ze nooit een blanke achterop een motor zien, maar ook omdat de Egyptische vrouwen altijd netjes op de motor zitten; met 2 benen aan één kant, kalm en beheerst. Ik niet dus. Het begint al dat ik me ‘gewoon' erop ga zitten, één been aan elke kant. Het kalm en beheerst zijn lukte niet echt. Het gebeurde nog net niet dat ik al ‘Jiehaaa' roepend en met een denkbeeldige lasso zwaaiende achterop die motor zat. Wel zat ik al lachend, pratend, roepend en niet-stil-zittend, achterop.
Ik hoor de motorrijders onder ons al denken: ‘die Mot neem ik never nooit niet achterop mijn motor!'
No worries; de maximaal toegestane snelheid is 40 km per uur. En dat word vaak nog niet eens gereden!
Na het avontuur op de motor zijn we heerlijk gaan eten en toen toch maar ons bedje ingedoken. We zaten alle drie nog helemaal vol gespreksstof en adrenaline door het heel gebeuren, maar tegelijkertijd was er door onze moeheid geen normale conversatie meer mogelijk met ons. Dus restte ons nog één ding en dat was om heerlijk het bedje in te duiken!


De bezichtigingen
1 week Egypte is kort. Héél erg kort! Toch is het ons aardig gelukt om wat toeristische uitstapjes te maken. Zo ook weer tempels.
Om eerlijk te zijn heb ik geen spannende verhalen over de tempels. De tempels spreken eigenlijk voor zich en zijn al spannend genoeg!
2 tempels hebben we bezocht. De eerste was de ‘Karnak Tempel'. Deze tempel ligt net buiten Luxor en is immens groot, echt enorm! Niet alleen qua oppervlakte maar ook qua hoogte! Vorig jaar was ik ook al bij deze tempel geweest, dus ik verwachtte er deze keer niet veel spannends van, maar integendeel! Het was zoveel leuker. Vorig jaar kon je alleen de aangelegde paden bewandelen en zo de tempel bezichtigen. Nu mocht je overal heen gaan waar je wilde. Dus dat was bij mij niet tegen dovenmansoren gezegd! Er zijn zoveel gangen en hokken in de tempel, heel mooi!
Buiten de tempel hadden mijn pa en ik bijna mijn moeder verkocht in ruil voor een kameel. Maar bij nader inzien hadden we toch maar besloten om in plaats daarvan mijn moeder gewoon op een kameel te droppen en daar een foto van te maken. Ook leuk.

De tweede tempel die we bezichtigd hadden was de Philae Tempel. Voor deze tempel zijn we afgereisd naar Aswan. Als je je globaal even de kaart van Egypte voor de geest haalt en je voorstelt dat de nijl van het noorden naar het zuiden recht omlaag loopt. Bovenaan de Nijl ligt Caïro en in het midden Luxor. Aswan ligt nóg meer naar het zuiden toe.
Aswan wordt ook wel de poort naar het 'echte' Afrika genoemd, wat enigszins te begrijpen is.
Als je aan Afrika denkt, denk je niet aan piramides, waterpijpen, woestijn, arabische mensen en kamelen, maar aan de meer 'donkere' getinte mensen (vind zwart of neger zo'n lelijk woord!), een 'oeliewoelie bosjes taal' ipv het arabisch...je denkt aan the big 5, olifanten en ander wild.
Maar Egypte hoort ook bij Afrika en daar is net zo goed hongersnood en leed. Maar Egypte komt daarmee niet zo in de picture.
Anyway, Aswan wordt dus de poort naar het echte Afrika genoemd en dat is duidelijk te zien. De mensen zijn er al veel donkerder getint en ik zag meteen al veel overeenkomsten met Ghana (gaan we weer. ). Veel mensen uit Soedan werken daar dus je ziet ook veel niet-moslims rondlopen in van die prachtige klederdracht waar ik zo verliefd op ben.
Maar goed, wij gingen dus naar Aswan toe. Het was zo'n drie uur met de trein. Het was een hippe trein! Je kon de banken om op te zitten 180 graden draaien! Zo kun je dus met 4 mensen tegenover elkaar zitten of als je geen zin meer hebt in die 2 mensen tegenover je, kun je hun de rug toekeren. Ideaal!
Als je rechts uit de trein kijk, zag je de Nijl en was het erg groen. Keek je echter links uit de trein, dan zag je de woestijn! Was erg grappig om op de rand van de vruchtbare grond te rijden.
Eenmaal aangekomen in Aswan regelden we ons een hotel en toen gingen we meteen op pad. We regelden ons een taxi die de hele dag bij ons zou blijven, want de dingen die we gingen bezichtigen liggen nogal in de middle of nowhere. Die beste man was wel aardig en van hem hebben we geleerd dat de naam van mijn moeder (Nora) ‘Het Licht' betekent. De naam van mijn vader (Ben) kenden ze daar niet, maar wat minder was, is dat mijn naam daar ‘De Dood' betekent. Je kunt je wel voorstellen dat ik me de rest van de week in Egypte knap lullig voelde toen mensen mijn naam vroegen en ik ze moest vertellen dat ik ‘De Dood' heet.
Anyway, als eerste gingen we naar de Hoge Aswan dam.
De Hoge Aswandam is 3600 m lang, 980 m breed aan de basis, 40 m breed aan de bovenkant, en is 111 m hoog. Maximaal 11.000 m³ water kan per seconde door de dam worden gesluisd. De dam produceerde tegen 1998 15% van de totale Egyptische elektriciteit. Hierdoor konden verschillende dorpjes voor het eerst van elektriciteit worden voorzien. Er ontstond een visindustrie rond de meren, en de gevaarlijke overstromingen of droogten kwamen niet meer voor. De landbouw kan hierdoor gewoon verdergaan.
(Lang leve Wikipedia!!!! )
Kortom, het is een enorm ding!
Daar waren we eigenlijk zo uitgekeken want het enige dat wij als toerist zagen was die enorme dam en het water. We konden er verder niet opwandelen ofzo. Schade!
Na deze dam zijn we naar Philae tempel gegaan waar ik het net ook over had.
Wat een fascinerende tempel is dat. De Karnak tempel behoorde eerst tot mijn favorieten. Ofja, was mijn favoriet (Had tot dan toe maar 2 tempels gezien hahaha) maar deze is van zijn troon gestoten door de Philae tempel. Sowieso al door de locatie. Niet omringd door huizen en de drukte van een stad, maar het ligt op een eiland! De enige manier om er te komen is dan ook met een bootje. En verder is het nóg mooier en interessanter dan de Karnak tempel. Ook heeft deze veel meer kleine gangetjes en kamertjes waar je doorheen moet kruipen etc. Mijn ouders hadden weinig zin om met mij mee te gaan kruipen door die tempel en ik twijfelde nog of het alleen wel zo verstandig zou zijn, maar toen nam mijn avontuurlijke ziel het over van mijn verstand.
Het is wel bijzonder om alleen door zo'n tempel te zwerven door al die kleine gangetjes en ruimtes. De mensen waren vroeger trouwens erg klein. Dat zag je aan de hoogte van de gangen en deuropeningen. Al twijfel ik of ‘deuropening' een goed woord is. In die tijd hadden ze nog geen deuren, die opening heeft nooit een deur gezien!
Aangezien ik toch alleen daar aan het rondzwerven was, kon ik ook ongegeneerd tegen stenen aanduwen en aan deurposten aanleunen. Waarom? Sja die fantasie zit nog steeds in mijn hoofd!
Stel je eens voor: je duwt tegen een steen en deze verschuift. Er komt een hele gang met ruimtes achter tevoorschijn en het blijkt dat je een graf hebt gevonden van een farao waar men al decennia lang naar op zoek was. Uiteraard word je dan ‘Held van het Jaar'. Wat zeg ik? Van de Eeuw! De rest van je leven zul je baden in Egyptische weelde!
Straten worden naar je vernoemt, je gezicht komt op de Egyptische postzegel en er word een nieuw soort kameel gekweekt die jouw naam draagt. Wat een happening zou dat zijn!!!

Hmm, ok, de fantasie neemt weer even een loopje met me. Had nog zo hard geduwd tegen de muren enzo, maar er is dus niks gebeurd. Back to realtity dus!
Waar was ik?
Ohja bij die tempel dus. Na deze tempel zijn we met een ‘faloeka' gaan varen. Dat is een zeilboot. Dat was ontzettend mooi! Langzamerhand werd het al donker dus konden we genieten van een mooie zonsondergang!
Tussendoor dropte onze kapitein (als je zo degene noemt die een zeilboot bestuurt?!) ons op een eilandje. Daar was een of ander museum. Deze wilde wij niet zien, wij wilden alleen even naar de andere de top van het eiland omdat we daar de zonsondergang mooi zouden kunnen zien. Wij dus van het bootje af en we stapten het eiland op. Halverwege een weggetje zat de politie en was ook de ingang van het museum. Ik dus op mijn allerliefst gevraagd of het als-tu-blieft- mogelijk was om 5 minuutjes naar boven te gaan, daar wat foto's te schieten en dan weer naar beneden te gaan.
Mission impossible. Grrrr!!!! Dat was wel een teleurstelling; het uitzicht schijnt echt mooi te zijn. Maar ik weigerde om daarvoor een kaartje te gaan kopen. (Tja, Nederlander he!)
In plaats daarvan toch nog wel heel erg genoten op het bootje.
's Avonds zijn we over de soek gelopen, waar mijn vader te horen kreeg (heel vaak) dat ie een ‘Lucky men' was met zijn 2 vrouwen hahaha.
Verder zijn mijn ouders ook stevig in de onderhandeling geweest met een flink aantal Egyptenaren die mij wilde kopen in ruil voor, jawel, een paar kamelen.
Mijn ouders weten nu waar ze me heen moeten sturen als ze me kwijt willen. Waarop ik antwoord: Graag, stuur me daar maar heen (Ghana is overigens een uitstekend andere optie ) maar laat die jongens en kamelen maar zitten.

Me @ Karnak Tempel

Again maar dan jaartje later. ;-)

Aswan dam


De Soek
Een paar keer heb ik ‘m al aangehaald hier. De Soek. Zoals ik al uitlegde is de Soek een soort markt. Uiteraard niet de markt zoals je die op zaterdagmorgen op de markt in Roermond ziet, of op vrijdagmorgen door de stad in Vlissingen, om maar wat voorbeelden te noemen.
Je hebt 2 soorten Soek. De ene is de ultra toeristische Soek. 100% op toeristen gericht. Er is alles te koop wat een toerist ook maar mee zou willen nemen naar huis. Ook zijn daar de cafeetjes te vinden waar je onder het genot van een waterpijp en een Egyptische theemensen kunt kijken. Mensen kijken is universeel! Niet alleen wij doen het, maar daar doen ze het ook. Alleen dan niet op een terrasje onder het genot van een biertje, maar in de Soek met in de ene hand een mok Egyptische thee en in de andere hand de slang van de waterpijp.
De andere Soek, en tevens ook de leukste naar mijn mening, is de ‘echte' Soek. De Soek waar je geen toerist vind omdat het daar te vies en smerig is voor de toeristen. De enige manier hoe zij deze Soek zien is door in een koets te kruipen met een paard ervoor die bijna uit elkaar valt, een paard met grote diepe wonden op zijn huid, een paard die de hele dag door in de brandende hitte over het hete asfalt moet galopperen.
Bah! Ik walg daarvan. Net zoals van die toeristen die op een ezeltje kruipen om zo Luxor te verkennen, omdat ze te lui zijn om te wandelen of te fietsen. Ik vind zoiets echt zielig! En de mensen die daaraan meedoen vind ik walgelijk. Snap niet hoe je op zo'n ezel kunt kruipen of in zo'n koets. Bah!

Anyway, deze Soek is dus zo leuk omdat hij echt is! Het is niet opgepimpt voor de toeristen, geen betegelde en schoongeveegde straten. Hij is voor de lokale bevolking. I like it!Op de soek heb ik trouwens ook een waterpijp gekocht. (Om er even aan toe te voegen: in Vlissingen staat ie en is ie in gebruik genomen. Het is toch bij lange na zo leuk niet als in Egypte!)

Om nog even terug te komen op Soek 1: in deze Soek zie je de ene shop na de andere. Veelal worden er dus waterpijpen, T-shirts, shawls, beeldjes etc. verkocht.
Ik was zo aan het denken hoe dat voor die verkopers moet zijn. Dag in dag uit hetzelfde werk; zoveel mogelijk toeristen binnenhalen in je winkel en deze bezeiken door ze veel te hoge prijzen te laten betalen. Naja bezeiken...de toeristen betalen het omdat het in hun ogen niet veel is, wat dus door Egyptische ogen wél veel is. Zouden zij niet 's avonds als ze in bed liggen, denken dat zij ook eens die toeristen zouden willen zijn en eens geld uit willen geven aan zo'n prullen, ipv de hele tijd te moeten bedelen bij die toeristen dat ze wat kopen. Zouden zij het niet vreselijk denigrerend vinden om de hele tijd aan mensen te moeten vragen of ze als-tu-blieft iets willen kopen? Zouden ze daar nou nooit eens genoeg van hebben?!
Maar weet je wat? Dat zul je nooit weten omdat zij elke dag en elke minuut dat zij daar aan het werk zijn, met een lach op hun gezicht van oor tot oor staan om hun brood te verdienen.



De familie Shalaan
Familie Shalaan is een echte pure 100% Egyptische familie die ik vorig jaar heb leren kennen in Egypte. De familie bestaat uit paps en mams, 5 dochters en 3 zonen. De drie zonen wonen nog thuis (Abdul, Mahmoud en Mohammed). Abdul is getrouwd en woont met zijn vrouw bij zijn ouders in; dat is gebruikelijk in Egypte dat de oudste zoon thuis blijft wonen als ie getrouwd is.
Dochter Henna woont ook nog thuis, zij neemt de taak op zich om voor haar ouders te zorgen. Dochter Waffa is getrouwd, net als Saffa en Senna. Ze hadden ook een dochter: Armani, maar zij is 3 jaar geleden overleden aan iets wat ongetwijfeld in NL goed te behandelen zou zijn. Ook heeft de moeder, voor ze Abdul (wat nu haar oudste kind is) kreeg, nog 5 miskramen gehad. Simpelweg omdat ze 16 was toen ze ging trouwen en er nou eenmaal een flinke druk ligt op het krijgen van kinderen.
Je gelooft het of niet, maar respect speelt hier heel erg. Respect naar de oudere toe. Sowieso luisteren ze direct als de vader of moeder iets zegt, maar ook als een oudere broer of zus je iets opdraagt te doen, word dit zonder mekkeren gedaan!
We hebben een paar keer bij de familie thuis gegeten, wat erg gezellig en lekker was. Het enige minpunt is dat ik dus met mijn ouders en een zoon alleen eet. De rest word ergens anders in het huis heen gebonjourd tot wij klaar zijn met eten. Dan begint de gezelligheid en komt de hele bubs weer naar boven. Zo moest op een avond de krachten gemeten worden van iedereen dus werd er handjesgedrukt. Mij hadden ze aardig onderschat want ik won makkelijk, ook van de mannen. Werpt het toch nog zijn vruchten af om met al die kazen te sjouwen bij de AH .
Het leukste is het als iedereen er is, de ouders, kinderen en kleinkinderen.
Op een avond was het zover dat iedereen er was. Ik hield me bezig met de kids (5 kinderen van 3 tot 8 jaar). Op een begeven moment vonden mijn ouders het tijd om op te stappen, maar ik wilde helemaal niet!!!! Dus zo kwam het dat ik nog gezellig wat aan het spelen was met de kinderen en mijn ouders iets anders gingen doen. De ouders van de kinderen vonden het wel fijn dat ik er was want op een begeven moment fungeerde ik meer als kindermeisje. De mannen zaten allemaal buiten te kletsen en te roken en de vrouwen zaten allemaal binnen bij elkaar. En ik? Ik zat met de kinderen op het dak te spelen: zingen, dansen, springen, knuffelen, kietelen... Heerlijk toch! Zo lief! En toen ik eenmaal moest gaan (na 3 uur met de kids alleen te zijn geweest!) lieten ze me echt niet gaan. Letterlijk. Ik had 5 kinderen aan mijn kleren en ledematen hangen die mij echt niet naar huis wilden laten gaan hihi. Uiteindelijk toch gegaan natuurlijk en kreeg een hele dikke kus en knuffel van ze, zo lief. Helemaal kapot was ik toen ik in het appartement aankwam, maar wel 100% voldaan.
2 dagen later zijn Mahmoud, Mohammed en ik met die 5 kinderen gaan zwemmen! Ook dat was leuk. Mohammed haalde de kinderen bij de ouders op en zo kwam het dat hij met 5 (!!!) kinderen op zijn motor aankwam bij het appartement. Vanuit het appartement was het nog even lopen naar het zwembad en allemaal wilden ze mijn hand vast houden, dus voor de tweede keer die week zat ik met 5 kinderen om me heen die aan mijn kleren en ledematen hingen. Zo was het natuurlijk niet veilig lopen in al die drukte dus braaf nam ik 2 kids aan de hand. Schoolzwemmen kennen ze hier niet, dus dit was echt nieuw en een uitje voor hun en ze hebben genoten, daardoor heb ik ook weer genoten.

De terugreis
En ineens was de week weer om! De koffers waren gepakt en het was weer tijd om naar NL te gaan. De dag ervoor was ik nog gaan zwemmen met de kinderen en had ik al de hele tijd een enorme brok in mijn keel met de gedachte aan het afscheid, vandaag was het zover. Vreselijk...Weer weg uit Egypte en terug naar NL, brr!

Ik wilde niet weg en al helemaal geen afscheid nemen. Vorig jaar vond ik het afscheid al hel en moet je nagaan, toen kende ik ze pas 1 week. Ook wist ik toen niet of en wanneer ik ze terug zou zien. In Juni was het makkelijker omdat toen wel zo'n beetje duidelijk was dat ik in oktober weer zou gaan. Maar deze keer weet ik weer niet wanneer ik ze zal gaan zien. Eerst komt Ghana! Dus dat maakte het afscheid wel moeilijk. Sowieso haat ik het om afscheid te nemen en ben er echt geen held in. Dus om het grofweg te zeggen was het kut (Sorry!). Weet verder niet wat ik erover moet schrijven behalve dat het dus zo bah was. Vooral ook toen ik in het vliegtuig zat en deze de lucht in ging, je kunt niet meer eruit en je gaat écht weg. Langzaamaan zie je het land onder je kleiner worden en in een flits ben je Egypte en zo ook Afrika uitgevlogen en vlieg je weer op Europese bodem, land je in Düsseldorf en rijd je terug naar Swalmen....weer het einde van weer een mooie reis!

Egypte - Luxor

Hier ie ie dan: het complete en ongecensureerde verhaal over mijn Egypte-trip!
Voor degene die tijd en zin hebben; lees ze!
Het is een heel, héél lang verhaal geworden, maar in 1 week kan men veel beleven, vooral als je in zo'n andere wereld zit.
Bijna elke avond heb ik ‘mijn dag' opgeschreven en alhoewel ik soms slechts begon met een voorval, rolde er toch weer iedere dag een heel verhaal uit.
Tegen degene van wie de tijd/zin ontbreekt om het hele verhaal te gaan lezen wil ik het volgende kwijt over de reis: Het was een enorme toffe week. Ik heb plezier gehad, ontspanning en vermaak. Ranzigheid heb ik gezien en avontuur heb ik gehad. Verder heb ik verbazing en fascinatie gehad en zelfs eens doodsangsten uitgestaan. En als laatste was er ook deze trip weer errug veel lompigheid op z'n Mots.

9 Kantjes heb ik aan de voor en achterkant volgeschreven, wat neer komt op zo'n 18 pagina's. Ik weet dan ook niet of ik wel alles hier neer zal zetten, maar: wat gij niet leest, zult gij niet missen.
Enjoy!
Maud

Donderdag 05.00 uur
Eindelijk! Na maanden wachten, dagen aftellen en uren niet kunnen slapen is mijn vakantie eindelijk aangebroken. Ik ga naar Egypte: Luxor! Op het moment van schrijven zit ik op Flughafen Düsseldorf onder het genot van een bakkie Starbucks. Ben way to early hier; mijn vliegtuig vertrekt namelijk pas om 11.55 uur. Maar goed, wat moet je als je niet meer kan slapen, het overal begint te kriebelen en Egypte je roept...denk maar niet dat ik kon slapen vannacht; integendeel. In plaats van de geplande tijd: half 5, stond ik om 2 uur al te trappelen in mijn bed van ongeduld. Probeer dan maar eens in slaap te vallen met de gedachte dat je in nog geen 12 uur ergens boven in de lucht zweeft! Dat lukte dus niet, dus zo kwam het dat ik, eerlijk is eerlijk, toch met een iets wat slaperig gezicht, richting Düsseldorf reed. Was er nog nooit geweest dus het was even zoeken naar de weg. Geloof me als ik zeg dat ‘TomTom' nooit een navigatieapparaat naar mij zullen noemen en er over een paar maanden de ‘MotMot' uit komt (wat het omgedraaide is van TomTom zie ik net ). Mijn richtingsgevoel is uh niet zo goed en ik bevestig toch iets wat het vooroordeel wat mannen hebben over vrouwen en navigeren.
Maar goed, al met al was ik er toch in 1 keer goed heengereden en had zelfs mijn auto netjes in een vak geparkeerd.
Dus nu zit ik hier op het vliegveld. Vind vliegvelden altijd enorm fascinerend. De fantast in mij kan eindeloos wegdromen op een vliegveld. Je ziet al die mensen en al die bijbehorende culturen; je hoort al die verschillende talen! Waar gaan ze allemaal heen? Naar huis? Op vakantie of naar familie? Waarom? Hoe lang? Etc. etc. etc....
Ook vind ik het enorm leuk om alleen al te kijken naar de vertrekkende vliegtuigen, al die verschillende bestemmingen en zoveel mensen die erheen gaan!
Er vertrekken veel vliegtuigen nu richting de Canarische Eilanden. Hier lopen dus veel groepen jongeren rond met toeters en radio's en zitten nu al (!!!) aan het bier...pff zij liever dan ik!
Mijn vakantiegevoel is ondanks alles om me heen, nog heel ver te zoeken. Heb niet echt het idee dat ik over zo'n 12 uur in Luxor aankom waar het nu rond de 45 graden is. Oeh, love it!!!

Donderdag 22.00 uur
Salaam Abasha!
Vraag me niet hoe, maar op de een of andere manier heb ik al die uren wachten omgekregen. Mensen kijken, boekje lezen, puzzeltje maken, ff naar buiten, naar de wc gaan...etc!
Rond 09.00 kon ik inchecken, waar die incheckdame het nodig vond om me nog even flink te laten schrikken. Had een stoffen tas op wieltjes bij me die ik op de band zette. De incheckdame zei vervolgens tegen mij dat deze tas niet geschikt was om in te checken en ik zo mijn bagage in een andere tas moest doen. Je begrijpt, ik stond haar met open mond aan te gapen. Snapte er niks van maar wist ook niks terug te zeggen aangezien mijn Duits woordenschat zover niet reikt.
Snel omgeschakeld naar het Engels, terwijl die incheckdame stug door bleef praten in het Duits. Wat bleek nou; ze was nog niet helemaal wakker en had niet gezien dat er ook hengels aan mijn tas zaten waaraan ze het label kon bevestigen. Nouja eind goed, al goed. Ik kon doorlopennaar de douane. Wat ik om de een of andere reden nooit echt een prettig moment vind. Dat klinkt nu net alsof ik altijd van alles en nog wat mee smokkel, maar wat dat betreft ben ik wel braaf hoor. Maar vind het gewoon nooit zo prettig.
Anyway, uiteindelijk kwam ik uit bij mijn gate, waar ik weer 2 uur moest wachten alvorens we de lucht in gingen.
Heel verassend, maar alweer zat ik bij de vleugel. Al die keren dat ik gevlogen heb, heb ik bij de vleugel gezeten, zowel heen als terug. Wat nog leuker was, is dat het vliegtuig half leeg was en ik zo een hele rij voor me alleen had. Relaxt!
We moesten echter wel nog een half uur wachten voor we de lucht in konden, waarop de piloot omriep: 'If you keep your patience, we will keep the plane in the air' Eenmaal in de lucht en na de lunch, ben ik me heerlijk lekker languit gaan liggen over de hele bank en heb zo zelfs een uurtje geslapen. Wat heel wat is voor mij, want normaal kan ik nergens slapen dan in bed. Anyway, ik werd wakker van *Ping* het signaal dat we onze riemen vast moesten maken ivm turbulentie. Na we die achter ons hadden gelaten ben ik weer gaan liggen en heb toen zelfs 1.5 uur geslapen! Een vliegreis is me nog nooit zo relaxt afgegaan.
Toen ik wakker werd keek ik uit de raam en wat zag ik...we vlogen Afrika binnen. Hoe mooi was dat zeg...niet uit te leggen eigelijk, weet ook niet wat ik daarover moet schrijven behalve dat het zo mooi was...alhoewel ik niet veel kon zien door al het ijs op het raam, kreeg ik er al meteen weer een enorme energieboost van om er weer te zijn.
Na nog ff doorgevlogen te hebben waren we er eindelijk. We stapten het vliegtuig uit en je voelde meteen al de hitte je tegen moet komen. Het is nu nog 40 graden!
Ook raakte ik alweer direct gefascineerd door Egypte; het land met de vele mysteries en eindeloze geschiedenis waarvan nog niet alle puzzelstukjes op de plaats liggen.
Ook al had ik nog geen Egyptenaar gezien, het gevoel van welkom zijn en thuis voelen voelde ik direct weer.

Douchen is hier trouwens net dweilen met de kraan open. Je hebt je nog niet afgedroogd of je zweet je alweer kapot!
Maar; mij hoor je niet klagen. Dit klimaat is gemaakt voor mij. Althans, zo lijkt het. Vind het heerlijk!
Anyway, Mahmoud stond me buiten het vliegveld al op te wachten. Nee, Mahmoud is niet mijn vriend waarover ik jou, beste lezer, niet verteld heb. Mahmoud is één van de zonen van een familie die ik daar heb leren kennen: de familie Shalaan. Bestaande uit 3 zonen, variërend in de leeftijd van 20 en 35 (Mahmoud, Mohammed en Abdul) en 4 dochters die tussen de 25 en 40 zijn. (Henna, Senna, Saffa en Waffa.)
Met hun ga ik me de komende week amuseren en ik denk met name met Mahmoud, aangezien de rest voor de kids moet zorgen of moet werken.
Hij stond me dus buiten op te wachten en samen gingen we naar het huis van de familie, waar we gezellig met z'n allen een maaltijd gingen nuttigen. Op een grote schaal was het eten mooi gedrapeerd, waar iedereen vervolgens omheen ging zitten om eruit te eten. Het was erg gezellig, ook om weer bij te kletsen. Alhoewel niet iedereen engels kon spreken, konden we ons toch verstaan, dankzij degene die wel Engels spraken en dankzij de vele gebaren die zij maken tijdens het spreken.
Na het eten zijn Mahmoud en ik naar het appartement gegaan waar ik deze week zal verblijven (het appartement is van de ouders van mijn schoonbroer).
Dezelfde taxichauffeur bracht ons erheen.
Deze keer hing ik met mijn kop uit de raam en had ik een grijns van oor tot oor op mijn gezicht. Had het zelf niet eens in de gaten, tot ik mezelf ineens zag in de achteruitkijkspiegel van de taxi en dacht: 'wie is die idioot daar! Oh shit! That's me!!!' Het zal mij dan ook niet verbazen als ‘mijn' taxichauffeur dacht dat ik onder de invloed was van middelen die in Egypte verboden zijn. Dat ik uit Nederland kom, is voor hem alleen maar een bevestiging op zijn conclusie.
Misschien was ik ook wel onder invloed, onder invloed van de Africa-drug hihi! Vooral om die geur weer te ruiken. Weet je, dat klinkt heel suf ja, maar veel herinneringen kun je terug halen door middel van foto's, filmpjes etc. Maar vaak herriner je je pas iets weer, zodra je een geur ruikt. Zo ook nu weer, er kwamen meteen weer 1001 herinneringen naar boven.

Na ik me wat opgefrist had gingen we de stad in. Niet alleen om er wat rond te sjokken en om aan een waterpijp te lurken, maar ook omdat Mahmoud een papier moet regelen. Aangezien wij twee elkaar de komende week nogal wat keren op sleeptouw zullen nemen, moet hij bij de politie een papier laten opstellen waarin staat dat het goed is.
Hij moet zich tijdens de komende week kunnen verantwoorden waarom hij met een blanke vrouw over straat loopt. Met een handtekening en een kopie van mijn paspoort geef ik hem dus de toestemming die hij daarvoor nodig heeft. Dit word gedaan voor de bescherming van de toeristen. De toeristen zijn heilig hier! Ze brengen geld, véél geld op. Zonder al die toeristen hier, damn dan zou het (leven) hier heel anders zijn! Zo mogen de Egyptische mensen ook niet vanuit Luxor vliegen, dit om eventuele overlast tegenover de toeristen te voorkomen. Wat betekent dat zij vanuit Cairo moeten vliegen en dus eerst 12 uur met de trein moeten reizen! Aan de ene kant kan ik het begrijpen, aan de andere kant vind ik het een beetje onnozel, maarja wie ben ik daarin he!

Vrijdag
Vanmorgen heb ik me heerlijk uitgeslapen en vervolgens ben ik met Mahmoud naar de Luxor tempel gegaan. In oktober was ik al naar de Karnak tempel gegaan en beide tempels zijn enorm fascinerend. Ze zijn groot, echt enorm groot. Snap dan ook niet, en met mij de rest van de wereld, hoe zij deze hebben kunnen bouwen duizenden jaren geleden zonder enige machines. Kan me daar neerplanten en gewoon kijken. Kijken naar alles daar. Normaal heb ik daar het geduld niet echt voor, maar dit boeit me zo enorm. Echt, mocht ik ooit op een blauwe maandag besluiten om archeologe te worden, dan ga ik hier werken. Je ziet nog steeds hier in Luxor dat ze op heel veel plaatsen in de grond aan het graven zijn en er spullen/standbeelden tevoorschijn komen!
Lang hebben we er niet rondgelopen; het was heet, echt heet. De mensen op straat vertelden ons dat het bijna 50 (!!!!!) graden was. Dat het heet was hoefde je me niet te vertellen; zodra je buiten kwam voelde je het vocht uit je lichaam trekken. Je begon te zweten en je mond werd helemaal droog.

Anyway, we gingen dus maar terug naar het appartement en toen we daar aankwamen was het koud in het appartement. De airco stond namelijk aan en wel op 30 graden. Kun je nagaan hoe ongelooflijk heet het buiten was!
Wat me wel opviel vandaag is dat als ik met Mahmoud over straat loop, ik meteen een stuk minder interessant ben voor de Egyptische ventjes hier.
Als ik alleen over straat loop dan ben ik ineens een stuk interessanter voor hun.
Zelf kan ik dat momenteel niet helemaal begrijpen: lang leve pinkpop: mijn verbrande huid is aan het vervellen. Mijn hals, nek en ook gezicht. De vellen hangen erbij en het ziet er niet echt appetijtelijk uit. Verder heb ik ook een of andere onverklaarbare bultjes die wondjes zijn geworden onder mijn neus.
Dus ik loop er niet echt als een uuh Cameron Diaz bij ofzo.
Maar goed, het is de mannen dan ook niet te doen om mijn fabolous looks. Ze zijn niet geïnteresseerd in mij, maar in het geld dat ik heb. Ofja, het geld dat ze dénken dat ik heb. Ze moesten eens weten achter welke sloeber ze aanzaten, dan lieten ze me al gauw links liggen.

Ben vandaag ook even rond gaan fietsen en toen kwam ik een supermarkt tegen. Nu moet je je geen geairconditionde (he wat een woord!) winkel voorstellen met schappen die netjes zijn, alles geordend, reclamemateriaal etc. Forget the Dutch supermarket!
Weet niet hoe ik zo'n supermarkt moet uitleggen, maar ik zal het proberen. Het is een ruimte waar schappen instaan en waar vervolgens geheel willekeurig producten in zijn gelegd. Dat het maandverband (wist niet eens dat ze dat hier hadden!) hier tussen de wijn staat, kan hun niet deren. Eigelijk wel heerlijk toch, die onbezonnenheid daarin.
Aangezien ik wat spulletjes nodig had die elk mens wel nodig heeft maar daarom het interessante daarvan niet waard is om het hier op te schrijven, ging ik die supermarkt in. Ik zag zo snel even geen mandjes ofzo dus ik begon alles in mijn armen te stapelen. Zoveel had ik tenslotte ook niet nodig. Dacht ik.
Ineens zag ik van alles waarvan ik dacht het nodig te hebben. Zo werd de stapel in mijn handen steeds hoger en hoger. Amper kon ik nog zien waar ik liep. Een jochie zag dat en vroeg aan me of hij me moest helpen. Nee, bedankt, ik red mezelf wel.
Ik was de hoek nog niet om of...*KLATS*BOEM*KEDENGEDENG* daar lag Mot op de grond met haar zooi. Een medewerker was om de een of andere reden wat schappen aan het leegmaken en had daarom al het spul uit die schappen, in de toch al krappe gang neergelegd. Daar waar ik net nog liep en nu de grond van iets dichterbij aan het bekijken was.
Meteen stond half Luxor om me heen om te kijken wat er is gebeurd. Ze zien natuurlijk niet elke dag een stofhappende en tussen het maandverband+pampers liggende blanke.
En zo had ik ze toch weer hun pleziertje en (leed)vermaak voor die dag bezorgt. Daarmee had ik mijn goede daad voor deze dag ook weer gedaan.

Na de supermarkt ben ik toch maar eens even mijn siësta gaan houden, voelde me een beetje gaar worden, wat zowel letterlijk als figuurlijk opgevat kan worden door die enorme hete zon.

Na de siësta zijn Mahmoud en ik onze ballontickets op gaan halen en erna zijn we een coffeeshop ingedoken. Geen coffeeshop a la NL, maar een coffeeshop a la Egypte. Dat betekent dat wij ons een heerlijk hoekje op hadden gezocht, ons daar neernestelden en toen de rest van de avond aan de waterpijp gelurkt hadden.
Weet je, het gaat niet zo zeer om die waterpijp of om het feit dat het lurken aan zo'n waterpijp best lekker is. Het gaat om het samenhorigheidsgevoel dat je daarvan krijgt! Dat maakt het zo knus en gezellig.
En zo kwam het dat ik daar in die coffeeshop weer met een grijns van oor tot oor zat. Mahmoud vond het toch wel moeilijk te begrijpen dat ik alle dingen zo geweldig en fascinerend vond; al die dingen die voor hem vanzelfsprekend zijn en waarmee hij mee is opgevoed.

Zaterdag
Wohoooow! Heb vandaag de ballonvaart gehad en het was geweldig!
Even was het nog spannend of de hele trip door zou gaan want er stond een hele harde wind. Door ballonnetjes op te laten konden ze in de gaten houden hoe de wind was.
Om even bij het begin te beginnen: om 5 uur werden we opgehaald met een busje waar al andere mensen inzaten. Vervolgens werden we op een bootje gedropt die ons naar de overkant van de Nijl bracht, naar weer een ander busje die ons naar de ballon zou brengen.
Er lagen 3 ballonnen klaar om vol met gas gegooid te worden. Één voor één werden ze gevuld. Mijn ballon werd als laatste gevuld. Had nog alle tijd dus ik was nog een beetje foto's aan het maken van de omgeving en aan het genieten van al die andere ballonnen in de lucht. Ineens werd er geschreeuwd op ons en moesten we heel hard naar de ballon toe rennen: hij zat namelijk al vol met gas, maar had nog gewicht nodig om hem aan de grond te houden. Het zal me idioot uit hebben gezien: al die blanke mensen keihard rennen met hun slaperige koppies. Voor ik het wist hadden 2 mannetjes me opgetild en in de mand gegooid. Toen iedereen erin zat konden we vertrekken!
Voor degene die het zich afvragen: eng was het niet, er was helemaal niks engs aan. Zowel het opstijgen als de landing ging heel geleidelijk en rustig aan. Geen gebonk, geen turbelentie, geen rare dingen. Je voelt ook niet dat je vliegt ofzo! Achtbanen zijn enger dan deze dingen!!!
Het is eigelijk heel rustig allemaal, ook in de mand. Er zaten rond de 19 mensen in de mand plus de kapitein (of piloot, of hoe je hem ook wilt noemen) maar iedereen was stil. Echt helemaal stil! Er werd geen woord gezegd. Iedereen was aan het genieten van alles wat je zag en vooral van die mooie zonsopkomst.
Doordat de wind harder en iets anders stond dan normaal, legden we ook meer afstand af. Zo gingen we de Nijl over en kwamen we ineens boven een dorpje waar normaal nooit een ballon overkwam. De mensen uit het dorpje wist niet wat ze zagen! Allemaal stonden ze op het dak of de straat, riepen en zwaaien naar ons! Dat was wel het meest mooie deel van de ballonvaart moet ik zeggen.
Na het dorpje was het tijd om te landen. En zoals dat een beetje logisch is: de ballon word ook weer leeg gelaten en valt omlaag. En waar viel die ballon op toen die omlaag viel? Juist op mijn hoek van het mandje. Daar zaten we dan met z'n 3en in ons hoekje van de ballon (het mandje was verdeeld in hokjes) ineengedoken en met onze bezwete lijven op elkaar gepropt. Heerlijk. Terwijl iedereen al buiten het mandje stond, moesten wij dus nog wachten tot die sterke mannetjes die enorme ballon hadden opgeruimd en van ons af hadden gehaald.
Na nog even zo op elkaar gepropt gezeten te hebben, konden ook wij eruit, onder een luid applaus van alle andere mensen en toegestroomde bewoners van het dorpje. Als afsluiter kregen we nog een t-shirt en certificaat!
Zo kwam het dus dat Mahmoud (die ik ook mee had genomen) en ik om half 9 in het appartement arriveerden. Wat gaat men dan doen in Egypte: domino spelen.
Voor dat ik het in de gaten had was het ineens half 2 en hadden we zo ineens een paar uur domino gespeeld met een close finish, waar ik uiteraard verloren had. Net zoals in NL, krijg je ook in Egypte dan het geruststellende bericht dat ik dan wel heel gelukkig moest worden/zijn in de liefde als ik geen geluk had in het spel.
Uhuh juist.
Mahmoud werd wat nieuwsgierig en begon me daarom wat uit te horen. Hij begreep niet waarom ik nog single was, terwijl het volgens hem zooooo makkelijk is om aan een liefde te komen in Nederland. Volgens mijn mening is het in Nederland makkelijker om een liefde op te bouwen dan om eraan te komen.
In Egypte heb je natuurlijk het hele uithuwelijkgebeuren, maar gelukkig word dit niet altijd meer gedaan.
Abdul, de broer van Mahmoud, is 35 en vond het tijd worden om te trouwen, hij was tenslotte wel al ‘oud'. Hij ontmoette ergens een meisje en besloot dat hij met deze dame oud wilde worden en een gezin wilde stichten. Let wel op: na elkaar slechts één keer gezien te hebben.
Beide families/ouders hebben gesprekken gevoerd en zijn hiermee akkoord gegaan. Deze twee mensen gaan trouwen. Nu is het zo dat elke keer als Abdul zijn meisje wil zien en er op bezoek wilt gaan, hij een cadeau mee moet nemen. Abdul is niet rijk! Hij is dus al een half jaar verloofd, maar heeft zijn aanstaande pas een paar keer gezien.
Het is hier ook echt not done om elkaar ergens in de stad te treffen, stiekem of niet. Dat hoort gewoon niet. Heb wel gevraagd waarom dat niet hoort, maar een echt antwoord hebben ze daar niet op. Het is ‘gewoon' zo. Na het huwelijk kunnen ze overal samen heen gaan, maar van tevoren blijft het bij bezoekjes aan het meisje thuis. Hier hebben ze dus niet echt de kans op de liefde op te bouwen en een fundament voor een relatie op te bouwen alvorens ze aan het heel huisje-boompje-beestje gebeuren gaan beginnen.
Ik kan me dus wel Mahmouds denkwijze indenken...in NL zeg je tegen je ouders: toedeloe, ben er met Pietje vandoor en jullie zien me vanavond wel, en dan is dat goed. Zoiets halen ze zich hier niet eens in hun hoofd!
Na het hele liefdesgesprek werd Mahmoud er een beetje moe van, dus hij vertrok naar huis om een siësta te gaan houden. Hij raadde mij aan om er ook een te nemen, want het was volgens hem waaaay to hot om de straat op te gaan.
Ik zat zelf echter nog helemaal vol van al die adrenaline van alles en, nouja, ik blijf nog altijd Mot, zo eigenwijs dat ik zelfs de goede raad van een in geboren en getogen Egyptenaar de wind in sla, dat ik me besloot de fiets te pakken en zo Luxor onveilig te maken.
Je wilt niet weten welk commentaar ik allemaal kreeg!
Je ziet hier eigelijk niet echt vrouwen fietsen als ik er zo over nadenk, maar al zeker geen blanke.
Duimen werden naar me opgestoken, er werd geschreeuwd naar me dat ik goed bezig was, etc. Ze gingen nog net niet richting mij bidden in plaats van richting Mekka.
Na een tijdje had ik het wel weer gezien en ik besloot de KFC binnen te gaan. Van de vorige keer kon ik mij herinneren dat ze daar overheerlijke salades hadden. Na ik er een verorberd had liep ik naar buiten om een fiets te pakken en terug te gaan naar het appartement. Tot...ik stokstijf bleef staan...Aan de overkant van de straat stond iets heel moois naar mij te lonken. Met een big smile op mijn gezicht en nog net niet kwijlend liep ik erheen. Wat een lekker ding. Hij is echt universeel. In de verste uithoeken kom je hem tegen en waar dan ook; hij steelt mijn hart! Mijn kever....*zucht*
De eigenaar zag me ernaar kijken en kwam vervolgens even buurten bij me. Mocht de auto zelfs van hem over kopen. Hij vond het een beetje gek dat ik zo crazy in love op zijn auto was. Volgens hem en alle andere Egyptenaren, was het maar een stoffig bak roest. Een beetje zoals men ook in de film over ‘Herbie' denkt.
Kopen is geen optie. Zou deze auto echt niet zonder enige brokken naar waar dan ook kunnen brengen. De enige verkeersregels waar ze zich aan houden zijn de stoplichten (waar overigens ook groot op aangegeven word hoeveel seconden het nog duurt voor het rood of groen word) en aan de goede kant van de weg rijden.
Zebrapaden liggen er wel, maar dat toch weer enigszins voor de sier. Vraag me af of ze überhaupt wel weten wat daar de bedoeling van is.
Het verkeer hier lijkt een chaos, maar toch ook wel ergens een georganiseerde chaos. De bestuurders weten goed wat ze doen. Moet je voorstellen dat je daar met je fietsje tussenrijd. Een heel avontuur hoor!!!

Vanuit de ballon!!!

Zondag
Vandaag besloot ik om weer naar The Valley of the Kings te gaan. Was er in oktober al geweest, maar toen ben ik niet nar het graf gegaan van Toetanchamon. Eigelijk door gebrek aan informatie en door onwetendheid over zijn achtergrond en verhaal.
Deze keer wilde ik hem dus gaan zien!
In de King Valley liggen wel bijna honderd koningen/farao's begraven. Dat wil zeggen: graven die ze nu gevonden hebben. Ze zijn er nog steeds aan het zoeken!
Van het merendeel van de graven weten ze echter niet wie de persoon geweest is.
Elk graf is een eigen graf; een heel eigen ingang met eigen ruimtes en gangen erin.
Op de muren zijn schilderingen gemaakt en er staat ook één kist waar ze dus de koning/farao ingelegd hebben. De mummie dus. Al die mummies zijn naar Cairo gebracht behalve één: Toetanchamon. Deze kun je dus bezichtigen. Mijn plan van vandaag was dan ook om Toetanchamon te gaan zien en ook om nog wat andere graven te bezichtigen. Dat is het voordeel van alleen op vakantie gaan: je kunt helemaal je eigen plan trekken!
Vol goede moed vertrok ik uit het appartement de straat op. Na ik een taxi aangehouden had, vroeg ik hem of hij me naar de King Valley wilde brengen (1 uur rijden door woestijn) daar wilde wachten tot ik klaar was en me achteraf weer terug wilde brengen.
Dat wilde deze beste man wel, maar wel voor 200 pond. Wat neer komt op zo'n €28 zoiets. Goed te doen.
Ja Dahááág we zijn niet in NL! Hier doe ik het daar écht niet voor. Veel te veel. Heb er sowieso een hekel aan om als een toerist behandeld te worden. Ben er natuurlijk wel een, maar wil er niet echt een zijn, ben liever one of the guys . Maar het feit dat ik blank en vrouw ben, helpt daar niet aan mee.
Anyway, het feit dat ik ook nog eens een Nederlander ben, maakte het dat ik die taxi niet instapte voor deze belachelijk hoge prijs.
Vooruit zei meneer Hassan, mijn chauffeur: 180.
Nope.
Special price, only for you: 170!!!
Gast, piel, sies kebab. 100 pond of ik ga een andere taxi ritselen.
Ze stonden we er nog 5 minuten te bekvechten en uiteindelijk kwamen we uit op zo'n 110 egyptian pound. Nog steeds veel te veel! Maar deze beste Hassan zou dan een goede dag hebben.
Na heerlijk gereden te hebben door de woestijn, kwamen we dan eindelijk aan bij de King Valley, waar beste Hassan beloofde op mij te wachten.
Slowly slowly ging ik rondlopen daar, had de avond ervoor al een fles water in de diepvries gedaan, zodat ik nu verzekerd was van fris water.
Het vakantie hoogseizoen was nog niet echt bezig in Egypte, dus ook hier was het lekker rustig. Wat wel balen was, is dat het graf van Toetanchamon gesloten was. Bezoekers die naar hem kijken brengen veel stof en bacteriën binnen en ook het licht is niet goed. Daardoor moet hij goed beschermd worden, wil hij nog wat jaren meegaan. Daarom was hij gesloten, helaas pindakaas. Hij ging wel later open die dag, maar ik had weinig zin om een paar uur te wachten daar.
Dus ik ging maar andere graven bezoeken. Helemaal in het achterste hoekje vond ik een graf, waarvoor je eerst een héle steile en hoge trap op moest. Voor alle andere graven moest je juist afdalen, dus deze trap alleen al maakte me erg nieuwsgierig naar het graf, ook omdat hij anders was dan andere.
Eenmaal omhoog geklommen had ik een sjiek uitzicht over de King Valley, en was ik bij de ingang aangekomen. De ingang, waar normaal een ventje hoort te zitten die je kaartje controleert. Alleen zat er nu niemand. De deur was echter wel open! Ik was niet voor niks helemaal omhooggeklommen dus ik liet me niet tegenhouden en liep naar binnen toe.
Om eerlijk te zijn, was het echt dood en doodeng om daar naar binnen te lopen. Aan de ene kant was het spannend, aan de andere kant doodeng. Bij elke stap die ik maakte twijfelde ik of ik verder wilde lopen of heel hard terug omhoog wilde rennen. Via een trap daalde ik namelijk af in de graftombe.
Wat als iemand kwam om de toegangsdeur dicht te maken? Niemand had me naar binnen zien gaan! Het was echt heel benauwd daar binnen en zeker warmer dan buiten. Hoe verder ik de trap afliep naar beneden, hoe warmer het werd.
Als iemand zo lollig zou zijn om die deuren dicht te gooien, dan had ik wel een klein probleempje met de temperatuur en mijn water dat bijna op was!
In de tombe hoorde je niks, geen geluid, noppes nada. Er waren wel lampjes, maar die waren niet echt fel. Echt genieten van de muurschilderingen kon ik dus ook niet als afleiding.
Nog steeds twijfelde ik bij elke stap...zou ik verder gaan of toch terug naar boven rennen?! Maar, het moment dat ik de drempel bij de ingang overstapte, had ik na A nu ook B gezegd. Voor mij betekend dat dat er geen weg terug is. Omdraaien was geen optie en daarmee won mijn avontuurlijke en ongelooflijk nieuwsgierige ziel het van mijn schijterigheid.
Mijn ogen en oren stonden op scherp en alsmaar ‘Hello' en ‘Salaam' roepend vervolgde ik mijn weg dieper de tombe in. Het enige geluid dat ik hoorde was de echo van mijn woorden.
Het hart zat in mijn keel en ik heb denk ik te vaak films als ‘The Mummy' gezien. Meteen herinnerde ik me alweer waarom ik enge films en thrillers echt niet leuk vind om te kijken. Hierdoor! Mijn fantasie nam een loopje met mij. In gedachten zag ik helemaal voor me hoe ik de deur achter me in het slot hoorde vallen, en voor me ineens allemaal muren zou zien bewegen. Hoe er ineens gangen tevoorschijn kwamen met fakkels aan de zijkant en er aan het einde van de gang ineens allemaal mensen in kostuums waren.
Je zal begrijpen dat ik me niet echt relaxter voelde door deze gedachte.
Langzaamaan bereikte ik het einde van de graftombe en dus ook de plaats waar de kist staat. Ik wilde de hoek omslaan om daarheen te gaan, maar wat ik daar zag, deed me stokstijf stilstaan. 2 ingezwachtelde benen zag ik om de hoek uitsteken.
Mummy? Hier? Stiekem had ik altijd al de fantasie om hier in Luxor ergens in een tempel of tombe te zijn, ergens tegen een paal of steen te leunen en dan ineens te merken dat deze verschuift, er een heel spectaculair graf ontdekt zou worden en vervolgens naar mij vernoemd zou worden.
Ahum.
Helaas voor mij bleek ik geen mummie ontdekt te hebben, maar was het het ventje dat eigelijk aan de ingang hoorde te zitten. Hij was lekker aan het slapen!
Die voeten waren gewoon verbonden. Niet gemummificeerd ofzo. Daar vervlogen al mijn fantasieën en stond ik ineens weer met beide benen op de grond.
Heb hem wel wakker gemaakt. Vond dat wel zijn straf. Dus ik riep heel hard: Hee yooo Ramses X!!!!! (Ramses is ook een naam die aan een aantal koningen gegeven is, Ramses X bestaat echter niet, maar omdat hij er als een mummie bijlag, noemde ik ‘m zo, snappi!)
Hij gaf nog niet echt een teken van leven dus ik nog wat harder: Salaam!!!! Ramses X, Goooooooooodmorning!!
Toen werd hij wel wakker en moest hij wel lachen om mijn grapje. Vervolgens liep hij weer gezellig mij mee omhoog om het werk te gaan doen waar hij voor aangenomen was.

Zo zeg, dat was me het avontuur zeker wel weer!
Na nog 2 wat minder spannende tombes bezocht te hebben, had ik het wel gezien en besloot ik richting Hassan te gaan.
Om vanuit de tombes naar de uitgang te gaan, word je met een soort van treintje erheen gebracht. Zoals ik net al zei was het niet druk daar.Was dan ook even de enige die naar de uitgang wilde. De bestuurder van het treintje riep me bij zich en ik mocht warempel naast hem, vooraan dus, zitten!
Sjee de laatste keer dat dat gebeurde was ik 3 en nog lief.
Dus gezellig klauterde ik naast hem en genoot ik van de terugweg.
Het verbaasde me niet dat hij een gesprekje met me aanknoop en ik moest hetzelfde riedeltje afzeggen dat ik al zovaak eerder deze week tegen mannen moest vertellen: Hoelang ik hier bleef, welk hotel ik zat, hoe ik heette (‘'What? Mouwouwd' Uuh ja zoiets ) of ik een vriend had en hoe deze heette (altijd ja zeggen: Ja dus en Thomas is zijn naam. Ken geen Thomas, maar dit was de 1e naam die in me opkwam).
Waarop hij ineens zei: you go marry me!
Uuh watte??'No! I have very nice husband!''
'Only one day!'
'Jahaa ammehoella!'
'Only one morning'
'.....'
'Ok, only one hour!'
'Grmph. My husband get jalours.' Ja joh je moet toch iets verzinnen!!!

En toen, tóen kwam de vraag waardoor ik bijna uit het treintje donderde van schrik.
'How's the sex?'
Dat heb ik denk ik níet goed verstaan. 'Uuuh Whát???'
'How's the sex?'
Daarbij begon meneertje ook een beetje handtastelijk te worden.
Vriendelijk verzocht ik hem dan ook om zijn mond te houden en door te rijden. Wat neerkwam op Shut up and drive. Alsof ik het was die het liedje voor Rihanna geschreven heb.

Verder had Mahmoud me nog zo gewaarschuwd om niet te koud water te drinken als het zo heet was, want dat is niet goed. Niet dat ik eigenwijs ben ofzo, maar denk het gewoon wel allemaal te weten.
Ben er zelf wel achter gekomen dat dat niet goed is.
Stond weer in mijn supermarkt wat flessen water af te rekenen en voelde me ineens licht worden in mijn hoofd. Alhoewel in nooit flauwgevallen ben, voelde ik dat ik nu wel de neiging tot had. Snel rekende ik mijn flessen af en ging even in de schaduw zitten. Na daar even gezeten te hebben, strompelde ik naar mijn fiets en fietste zo rustig aan maar ietswat zwalkend naar het appartement, wat gelukkig niet ver meer was. De fiets zette ik in de gang neer,waar ook de watchmen zat die het gebouw in de gaten hoort te houden maar meer slaapt dan iets anders doet.
Anyway, ik vroeg mezelf af hoe ik die flessen allemaal omhoog kon slepen en besefte dat ik dit niet kon. Snel plofte ik op de trap neer en vroeg de watchmen of hij even de flessen omhoog wilde brengen voor mij. ‘Yes' zei hij en bleef gewoon zitten waar ie zat. Nouja ik begon mezelf maar wat omhoog te hijsen op de trap samen met de flessen. Tot ik ontdekte dat mijn fiets, die beneden nog stond, niet op slot was. Shit. Ik weer vragen aan het ventje of hij even mijn fiets op slot wilde doen. ‘Yes' was weer zijn antwoord en alweer bleef hij zitten.
Grmphh!!!
Warempel, hij stond op en liep naar mijn fiets. Hij liep er wat omheen, bekeek hem, voelde eraan en mompelde wat, maar van het slot bleef hij af. Ik dus maar weer omlaag strompelen om mijn fiets op slot te doen. Eenmaal boven aangekomen in het appartement heb ik alles uit mijn handen laten vallen en mezelf op bed gegooid. Na een uur werd ik weer helemaal fris en fruitig wakker en besloot ik om de was te doen. Alhoewel ik wel een wasmachine had, besloot ik het op de hand te doen. Net zo snel en wel zo waterbesparend. Zo kwam het dat ik op het balkon zat met wat emmers water om me heen om mijn wasje te doen. Kreeg ineens flashbacks naar Ghana, waar ik dit bijna 5 maanden lang heb moeten doen en waar het na verloop van tijd normaal geworden was.

Na ik mijn wasje gedraaid had en me wat opgefrist had, ging ik naar de familie thuis. Heerlijk gegeten met z'n allen en erna gekletst en spelletjes gedaan. Wat een heerlijke avond! Zit je dan in een echt Egyptisch huis, op het dakterras te genieten van alles. De mensen, het eten maar ook die supermooie sterrenhemel. Bruce Almighty kon ook wel hier langsgeweest zijn!
Deze avond was tot nu toe het mooiste hier in Egypte. Ja, zelfs mooier dan de ballonvlucht. Gewoon het samenzijn met de mensen en de gezelligheid is zo mooi! Het bewijs dat je geen dingen hoeft te bezichtigen etc om een mooie tijd te hebben, maar dat je dit des te meer kan hebben door gewoon gezellig bij elkaar te zitten!
Na deze heerlijke avond bracht Abdul me weer met zijn motor naar het appartement. Een betere afsluiter van deze avond kon ik niet hebben!
Heerlijk om over de weg te zoefen en om gewoon aan alles en niets tegelijk te denken.
De wind waait door je haren, de lichtjes overal langs en op de Nijl, gewoon alles...zucht!
Had trouwens geen rekening gehouden met de mogelijkheid dat ik eventueel met een motor terug zou moeten gaan.
Om me een beetje aan te passen, had ik me een rok aangedaan, die ik sowieso al niet gauw draag. Nou, zie daar eens charmant een motor mee op te klimmen zonder al te veel bloot te laten zien. Ik voelde me echt een soort van Bridget Jones zoals ik aan het stuntelen was daar met het op en af klimmen van die motor. Er word sowieso al naar je gekeken omdat je blank bent, dus je hebt al genoeg bekijks en zie dan ook nog maar eens een beetje netjes die motor op en af te klimmen. Hmm!

@ de graftombes

Dinsdag
Hmm het is alweer dinsdag. Time flies when your having fun!!!
Had gister erg veel zin om een plons te nemen, maar als je in een appartement zit heb je deze luxe niet. Ben dus een mooi uitziend hotel binnengelopen en heb daar op mijn allervriendelijkst gevraagd of de mogelijkheid bestond dat ik gebruik kon maken van hun zwembad.
Moest wel een beetje betalen, maar het was wel mogelijk. Oooh en het was heerlijk! Had vanuit mijn ligstoel uitzicht op de Nijl, wat erg mooi was!
Ben normaal niet echt iemand die zoals hier in het openbaar mensen gaat afzeiken, maar het volgende verhaal moet me van het hart. Wat er vandaag aan het zwembad gebeurde was te ranzig. Aangezien het om Britten gaat, gooi ik het verhaal hier neer, in de veronderstelling dat zij het niet zullen en kunnen lezen.
Het was erg rustig aan het zwembad, in totaal zo'n 9 mensen.
Waaronder 2 Britse dames.
2 modder, moddervette Britse dames.
Mezelf vergelijkend met hun, voelde ik me ineens een soort van weelderige wulpse Dutch überslanke babe daar aan het zwembad.
Zo dik waren ze dus.
Daar is allemaal niks ranzigs aan, maar ze hadden allebei een gigolo gescharteld. 2 knaapies die net niet ouder dan mij waren. Ze moesten niet onder een van de vrouwen terecht komen want dan hadden ze een probleem.
Opzich is dit ook nog niet ranzig. Laten we het zo zeggen: de Britse dames spekken /vullen zo de Egyptische kas. Omgedraaid word het Britse spek gevuld door de Egyptenaren, goeie deal toch.
Echt, gun het ze allemaal van harte om aan hun trekken te komen en dat hun fantasieën vervuld worden etc. Maar laat die fantasieën vervuld worden daar ergens in een hotelkamer en niet zo onder mijn toch al preutse neus!
Zonnebrand werd opgesmeerd op plaatsen waar volgens mij echt geen zon kan komen en....verdere details bespaar ik je en het zal niemand verbazen dat ik mijn ligstoel omdraaide en zo geen uitzicht had op de het zwembad, maar nu op de Nijl, waardoor ik een ietswat relaxter uitzicht had.
Wat een spektakel weer vandaag!!!

Woensdag
Mijn laatste volle dag hier!
Vandaag heb ik ook weer heerlijk gezwommen. Voor ik ging besloot ik eerst nog de prullenbak leeg te maken en alle zooi te deponeren in zakken, alvorens ik deze weg ging brengen naar de openbare containers, die toch op de weg lagen richting het zwembad.
Nog voor ik bij de vuilcontainers aankwam, kwamen 2 zwerverskindjes mijn richting opgerend om de zakken met vuil uit mijn handen te pakken. Aan de buitenkant was het er niet aan af te zien dat er enig vuil in de zakken zat...ze zullen er wel een radar voor hebben!
Ze namen dus de zakken van me over en ik liep verder...had namelijk de neiging om achter me te kijken om zo te zien wat ze met die zakken en mijn vuil zouden doen, maar ik deed het niet. Ik wist het natuurlijk wel. Ze gingen kijken wat, en of er iets bruikbaars tussen zat.
Meteen al had ik spijt dat ik het afval vandaag pas wegbracht en niet ook al en paar dagen eerder.
Maar goed, ik ben niet dom en had van tevoren al het vermoeden dat deze kindjes de zakken door zouden rommelen, dus voor ik op weg ging naar de containers, ging ik nog even de markt op om wat fruit te halen. Het fruit had ik ook in een zak gedaan, dus zo wachtte deze kindjes nog een verassing bij het doorzoeken van mijn zakken!

Van het ene uiterste ga ik even naar het ander uiterste. Besloot vandaag om eens een massage te gaan nemen. Nooit gedaan en hoorde+zag altijd dat het zo goed was. Vooruit dan maar; ik ging na het zwemmen in het hotel een massage nemen.
Zo gezegd en zo gedaan. Ik kon plaatsnemen op zo'n tafel en een ventje ging me eens lekker onder handen nemen.
Hij begon heerlijk en net toen ik het ontspannende eraan begon te voelen vroeg hij: 'You sure? You only 30 minutes? No good! I make special price! 1 hour is better for you!'
'Hrmphhhh aargh makker, hadden we dit net al niet afgesproken! No!'
Even later vroeg hij of ik een zachte of harde massage wilde.
Ik had het idee dat een zachte massage aan zou voelen alsof iemand me zonnebrandcrème aan het opsmeren zou zijn, of wellicht iets sensueels zou hebben, waar ik bij deze vent echt geen behoefte aan had.
Dus koos ik voor de harde massage. En dat, dát was het begin van alles!
Het begon heerlijk! Precies zoals ik altijd dacht dat een massage zou zijn. Maar toen werd het harder en harder en harder. Weet niet welke trucs hij allemaal uit zijn trukendoos haalde, maar soms leek het alsof hij met 10 handen tegelijk bezig was. Hij ging zo hard over mijn spieren heen, dat ik niet begreep wat hier ontspannend aan was. Lag zowat helemaal ineengekrompen bij hem op de tafel! Ook ging hij zo roffelen en kloppen overal en ook helemaal heel hard zo over mijn ruggengraat heen. Aaahw voel je ‘m?
Dus zo lag ik helemaal stijf en niet-ontspannen op die tafel. Toen ineens begon hij mijn voeten te doen. Nou als je ergens niet aan moet komen zijn het mijn voeten. Ik moest op mijn lippen bijten om het niet uit te schateren van de lach. Het kietelde hartstikke! Ik lag zowat te schokken van de ingehouden lach daar op die tafel en van binnen gierde ik het uit. Het scheelde echt niet veel of ik was daar keihard in de lach geschoten.
Ben verder niet zo thuis in de masserende termen, maar op een begeven moment ging hij zo trommelen op mijn huid. Mijn god! Hij moet gedacht hebben dat ie een pot drilpudding aan het masseren was. Ik zag het natuurlijk niet, maar voelde alles trillen. Hij zal de naschokken nu nog voelen.
Eenmaal klaar met masseren probeerde hij me nog een masker aan te smeren en wees daarop naar één minuscuul klein puistje op mijn hoofd. Maar ik kon het niet verdragen om hier nog langer te zijn, dus na betaald te hebben, liep ik snel naar buiten.
Daar kwam alles naar buiten wat ik tijdens de massage ingehouden had. Gierend van de lach liep ik over de straat heen. Als maar hoofdschuddend en lachend vervolgde ik mijn weg naar huis. Kon niet echt zeggen van: Goh ik voel me zoveel beter! Aan het zwembad voelde ik me relaxter moet ik zeggen. Ben daar denk ik toch niet het type voor. Och, weer een illusie armer en een ervaring rijker.

's Avonds ben ik bij de familie Shalaan gaan eten, waar ik samen met Mahmoud heen gefietst ben, wat heerlijk was! Was weer net zo'n mooie avond als zondag. Ben echt heel blij dat op zo het echte Egypte leer kennen.
Alleen is daar wel een nadeel aan verbonden. Met een ander gevoel neem je afscheid van het land als je weg gaat. Als je hier gewoon op vakantie komt, pak je je koffers en baal je dat je vakantie zo snel voorbij is gegaan. Nu in dit geval laat ik hier mensen achter. Mensen die duidelijk aantonen dat ze om mij geven, maar waar ik ook om ben gaan geven.
Ben al geen held in afscheid nemen, echt totally not, maar dit is gewoon echt niet leuk. Bah! Heb nu al een dikke steen op mijn maag zitten. L
Heb overigens ook het gevoel hier langer te zijn dan één week. 1 Week geleden reed ik zowat al aan naar Düsseldorf en nu pak ik mijn koffer alweer om terug te gaan naar het koude, natte en grillige Nederland. Bah!

Donderdag
In een opwelling besloot ik om vannacht op de sofa te slapen die op het balkon staat. Het was heerlijk, alleen de muggen maakten het wat minder aangenaam.
Vanmorgen heb ik het appartement gepoetst en ook weer mijn afval weggebracht waar ook nog al mijn cornflakes inzaten die ik veel te veel had ingekocht.
Eerst zag ik geen kindjes, maar na wat zoeken zag ik er eentje die aan het slapen was in een portiek. Hij zag er uit alsof hij al jaren aan het zwerven was, alhoewel hij niet ouder was dan, ik schat, 12. Versleten, vieze en gescheurde kleren had ie aan. Natuurlijke dreadlocks en gele tanden. Anyway, ik liep naar hem toe en toen werd hij wakker. Hij had het direct geschoten dat ik iets voor hem had, dus kwam hij al op me afgelopen.
Ik liep weer terug en hoorde ineens achter me: ‘Ksst!'
Het kindje riep me...wat bleek nou; had zo'n badspons weggegooid en hij dacht dat het per ongeluk gebeurd was, de schat! Heb hem een dikke knuffel gegeven en me omgedraaid. Kon het toen allemaal moeilijk uit mijn hoofd zetten. Voor mij is het heel makkelijk om me om te draaien en weg te lopen. In nog geen 24 uur zit ik in een wereld waar ik alles heb wat ik wil. Hoelang blijven deze kinderen nog zo? Waarom eigelijk? Zal er ooit zorg komen voor hun? Wat is hun lot? Haalt iemand hun ooit uit deze sleur?
Allemaal vragen zonder antwoorden en das frustrerend.
En daar kreeg ik toen een slecht humeur van. Gebeurd eigelijk niet vaak bij mij (je moet me 's morgens met rust laten het eerste half uur dat ik wakker ben) maar als het gebeurd dan kun je me eigelijk beter alleen laten en dan ben ik niet te genieten.
Niet alleen door die kids was ik zo van mijn humeur af, ook door het vooruitzicht: eerst afscheid nemen van de familie en dan naar Nederland. Het koude grillige Nederland. Bah! Besefte des te meer en beter dat ik qua opleiding een goede keuze heb gemaakt en mijn final destination zeker niet Nederland zal zijn!

De tijd vloog voorbij en zo was het ineens tijd om richting de familie te gaan om daar afscheid te nemen. Bah bah! Heb dat maar heel snel gedaan en ben gauw doorgegaan naar het vliegveld. Na lang wachten, wat vertragingen en een tussenstop kwam ik 's avonds aan in Düsseldorf en een tijdje later in NL. Wat een wereld van verschil als je het vergelijkt met Luxor, wat een verschillen. Niks van datgene wat ik diezelfde morgen nog allemaal zag, hoorde en rook, kon ik nu in NL ontdekken, niks!
Daarom, blijven wij maar dromen!

Nawoord

Lieve allemaal, ik ben weer thuis in het kille, koude en natte Nederland.
De cultuurshock van het terugkomen in Nederland die iedereen me vertelde dat ik die zou krijgen, is uitgebleven. Ben toch wel nuchter wat dat betreft en ben donders goed niet vergeten wat we hier allemaal hebben.
De enige verademing is een warme douche (dus geen geplons weer met kommetjes en ijskoud water) en een toilet waar je het wc-papier gewoon in mag doorspoelen en waar geen beestje op te bekennen is. Ook is het fijn om water weer uit te kraan te kunnen drinken, maar is het tevens raar dat er warm water uit de kraan komt.
Zo te lezen heb ik dus vooral het watergebruik gemist! Of dat juist een goed of minder goed teken is, wie zal het zeggen!

Al mijn verhalen heb ik al tientallen keren nagelezen en vind het erg amusant! Heel veel gebeurtenissen was ik alweer vergeten en moest in het begin nog aan zoveel dingen wennen!
Maar Ghana bleef me verrassen dus ik moest continu aan dingen wennen, maar als ik de verhalen lees van mijn eerste weken in Ghana, merk ik dat ik nog duidelijk met 1 been in Nederland stond. Na verloop van tijd raak je dan toch meer gewend en ingeburgerd in de Ghanese gebruiken en gewoontes.

Heb het al eerder gezegd, maar ik wil nogmaals iedereen bedanken die me gevolgd heeft! Het is ontzettend fijn om berichten te krijgen van mensen als je zo ver weg zit.
En nu, nu ben ik thuis. Home sweet home. Ik ben thuis, maar heb wel nog een ander thuis. Ghana! Daar waar ik ook dacht: Home sweet home.
Some day, I will return! Weet niet wanneer, met wie, bladiebla, maar dát ik terug ga, staat als een paal boven water. Besef nu pas steeds meer hoe bijzonder dit eigelijk geweest is. Ik, als kakelverse 19-jarige 5 maanden naar Afrika toe. Werken in een weeshuis voor kinderen met een verstandelijke en/of geestelijke beperking, terwijl ik daar 0 ervaring mee had.
En nu, life continuous! Druk bezig met de laatste loodjes op school, alweer aan het werk bij de AH en de autorijlessen staan ook bijna voor de deur. Life goes on, alleen dan wel met een stukje Ghana in me!

Wel mensen, dit was het tot zover. Ghana 2006-2007 is ten einde. Hopelijk tot snel!
Als afsluiter hieronder nog een gedicht dat ik gemaakt heb over Ghana. Om maar een impressie te geven naast mijn vele verhalen.

Een land, groter dan het rijkste land,
maar met minder inkomen en inwoners.
Een land, geveld door ziekte en droogte,
loopt verder achter dan het rijke land.
Een land,dat zeker niet harder loopt dan het rijke land,
niet harder loopt, maar leeft van dag tot dag.
Een land, vol met onschuldige kindjes,
kindjes die geen ouders meer hebben, geen familie.
Een land, dat niet rijk genoeg is,
voor alles wat de rijke landen wel hebben,
Een land, waarbij de westerse mensen,
rijker eruit komen, dan dat ze het land zijn binnen gegaan.
Een land, dat in tegenstelling tot de rijke,
de schoonheid niet uit in luxe dingen.
Een land, waarbij je de schoonheid niet moet zoeken,
maar ontdekken.
Ontdekken, in de cultuur, de mensen en de omgeving.
Een land, één land maar,
van de vele.
Dat ene landje....Ghana

Home Sweet Home!

Ineens begonnen de dagen toch nog om te vliegen en zat ik ineens weer thuis!

De laatste dagen gingen toch nog snel! We hebben nog lekker kunnen relaxen, maar niet goed kunnen slapen! In Akumavillage, hadden we namelijk een tent. En geen matras. Dus de 1e nacht niet geslapen. De 2e nacht hadden we een 1 persoons matras, wat beter geslapen. De 3e nacht hadden we een bed! Redelijk geslapen. Dus al met al was ik zaterdag redelijk brak en dacht ik wel te kunnen slapen. Vrijdagavond hadden we het ook al laat gemaakt omdat we met wat rastamannen gezeten hadden en ze een of andere traditionele afscheidsceremonie deden. Daarvoor moesten Rian en ik wel eerst een fles alcohol kopen. Al met al vond ik het allemaal leuk en aardig die ceremonie, maar ik geloofde er niet zo in, ik denk dat ze gewoon alcohol wilden hebben hahaha.
Zaterdag hadden we met een meisje van het hotel afgesproken om 8 uur. Ze zou met ons naar de kapper gaan. Maar hee, we zaten nog altijd in Ghana, dus om 10 uur kwam mevrouw eens aanwandelen. Dus snel snel naar de kapper, haar gekocht en toen in laten vlechten. 4 uur waren we klaar. We hadden dus geen tijd meer om naar het weeshuis te gaan om alles weg te brengen helaas. Maar de rastamannen hadden connecties met het weeshuis. Dus zijn we naar het hotel gegaan en hebben we alles ingepakt en zijn we naar het vliegveld gegaan. Nash, een van de rastamannen ging ook mee. Het spannend moment van inchecken en wegen kwam weer....ik had 23.4 kg! Netjes, mocht namelijk 23 kg meenemen. Om 6 uur gingen we dus inchecken en om half 9 ging de gate pas open. We zijn dus maar onze laatste Ghaneese maaltijd gaan eten en toen we die op hadden konden we langzaam naar de Gate lopen en wachten tot het half 11 was en we aan boord konden...
Zonder vertraging vertrokken we om half 12.
Ik heb een goede vlucht gehad, niet kunnen slapen maar wel fijne films kunnen kijken en naar buiten kunnen kijken. We vlogen over land dus heb Spanje en Frankrijk dankzij een heldere nacht goed kunnen zien.
In Londen waren we uiteindelijk 45 te vroeg aan gekomen dus konden we er rustig rondlopen.
En toen werd het weer tijd om aan boord te gaan! Deze vlucht ging heel snel en toen landen we 45 minuten later met een kriebelende buik in Brussel!!!
Snel onze koffers opgehaald en toen naar de aankomsthal. Het stond kei vol, dus moest ik goed kijken waar mijn ontvangstcomitee stond. Al snel vond ik ze en toen waren we weer samen :D
Nadat we afscheid hadden genomen van Rian en aanhang gingen we naar huis. Wat raar om in een auto te zitten die over de weg zoeft zeg!
Lekker cd van Marco aangezet die ik vanuit Ghana al besteld had en zo ging de terugreis wel snel.
Thuis hong een spandoek uit die Mohammed en familie in Egypte heeft gemaakt voor me!
Toen lekker zelfgemaakte aardbeienvlaai gegeten en erna ben ik even naar opa en oma gegaan, appie (kon 't niet laten) en naar prins uitroepen! Leuk om alweer zoveel bekende te zien.
Het is koud maar ben blij om weer thuis te zijn. Omdat je er naartoe leeft om na 4 1/2 maand weer naar huis te gaan. Sja en nu begint het Nederlands leven weer; school, werk etc.! Maar eerst iedereen weer zien de komende week.
Dit is dus mijn laatste verhaal van mijn kant!
Ik wil iedereen bedanken die ik ken die me gevolgd en geholpen heeft vanuit Nederland! Via mail, berichten op de site en sms, het is heel erg fijn om berichten te krijgen van thuis als je zover weg zit, is heel fijn!
Dus 100x Medasi pa!!!!!
Mah krow,
Afia Maud!

Laatste daagjes

Zo gaan 4 1/2 maand heel snel voorbij, en zo gaan de laatste dagen helemaaaaal niet voorbij!
Deze laatste dagen kruipen echt heel langzaam voorbij, alhoewel we toch vanalles doen.
Maar ik zal even bij het begin beginnen, verder gaan waar ik de vorige keer gestopt ben.

2 weken geleden hadden we onze laatste week op de PCC. Heel raar hoor, de laatste keer Special Program, de laatste keer Workshop en dan de laatste dag, de laatste keer Daycare. Natuurlijk nog flink wat foto's gemaakt van alle kindjes en uiteraard ook van Moses en de slippers die ik voor hem gekocht heb! Hij is helemaal gek op zijn slippers, niemand anders mag eraan komen! En kleine Ema, ik had besloten om mijn superzachte olifanten knuffeltje aan hem te geven. Dus ik ging naar het huisje van Jerry, zijn caregiver, hij zorgt ook voor Moses. Ema lag al op bed maar was nog niet in slaap. Dus ik riep hem bij me en gaf hem de knuffel. Maar hij moest er niks van hebben! Hij gooide de knuffel op de grond en keek er heel kwaad naar. Toen ben ik maar weggegaan want ik dacht, nouja hij zal nu wel moe zijn en kijkt er morgen wel weer anders tegenaan! Zo gedacht, zo gedaan. Dus de volgende morgen ging ik de kinderen eten geven en was de knuffel een beetje vergeten.....tot ik Ema zag, met de knuffel die hij niet meer los wilde laten! Jerry vertelde me dat toen ik weg ging, Ema de knuffel pakte en tegen zich aan hield en hem toen niet meer los heeft gelaten! Lief he!

En toen was het zaterdag en hadden we afscheidsfeest. We werden bedankt door Ineke en Bob en ook de workshop heeftmooie woordjes tegen ons gesproken. Zo zeiden ze tegen mij, dat als ik de workshop binnenkwam er meteen gezongen werd en grapjes gemaakt werden . Rian en ik hadden vrijdag 10 watermeloenen gehaald zodat iedereen, de kinderen, vrijwilligers en caregivers een stuk watermeloen kreeg, als traktatie. Sja en ineens was het al zondag en moesten we van de hele pcc afscheid nemen. En dat was helemaal niet leuk kan ik je vertellen. Iedereen langs gaan, de kinderen een laatste knuffel en kus geven, nog even goed alles in je opnemen en daar stond Kwame al klaar om ons met de PCC bus naar de trotro's te brengen. De andere vrijwilligers, Annemiek, Piet en Lisa gingen ook mee in de bus om ons uit te zwaaien en om nog een ijsje met onste eten. En dan rijd je weg van de pcc....bye byeee, misschien tot ziens....En heel erg bedankt voor de ongelooflijke te gekke toffe super tijd die ik met jullie allemaal heb gehad. Allemaal!

En toen waren we geen vrijwilligers meer, maar ex-vrijwilligers en toeristen. Bah ik vind het helemaal niet leuk om toerist te zijn in Ghana.
Als je vrijwilliger bent, dan doe je tenminste iets nuttigs in het land, en als toerist is het enige nuttige wat je doet de kas van het land spekken. Ook goed voor het land, maar de Ghaneese mensen kijken dan meteen anders tegen je aan.
Maar goed, ik zal eens gaan vertellen wat voor toeristische dingen we allemaal gedaan hebben!
Vanuit Nkoranza gingen we per trotro naar Kumasi. Toen we daar een hotel gevonden hadden, was het eerste wat we gingen doen: Naar de Irish pub! Deze hadden ze namelijk ook in Ghana. Het was echt een hele sjieke pub zeg en we konden er lekker eten, we hebben een pizza hawaii gegeten, met kaas! Dat had ik al 4 maanden niet meer gehad!
En toen was er ineens een Shell Tankstation met een shop erin waar ze allerlei soorten ijs hadden, jam jam jam! Toen we in het hotel waren, moest ik naar het toilet. Er stond een Ghaneese mevrouw bij de wc, en die vroeg aan mij: Do you need to shit? Because I only have to wash my hands, so if I am finish, you can shit, ok? Uuuh ja is goed hoor. Als je naar de wc gaat in Ghana, moet je poepen, plassen doen ze namelijk gewoon in de struiken.
Maandag gingen we naar het cultureel centrum in kumasi, ik had er al goede verhalen van gehoord, dat je er leuke dingen kon kopen, dus vol goede moed gingen we erheen.
Toen we het terrein opkwamen, stonden er allemaal gevangenen langs de kant van de weg in de grond te hakken! Er stonden natuurlijk wel bewakers bij. Was wel raar, zoiets zie je toch alleen in films.
We waren maar snel doorgelopen naar de shop, want ik voelde me niet echt op mijn gemak. Er stonden dan wel bewakers bij, maar ja, de bewakers zaten 15 meter verder op de stoep en de gevangenen waren echt 'los'. De shop was wel leuk, heel veel beeldjes, doeken en sieraden. Maar het was een hele kleine shop, dus we waren al snel uitgekeken.
Toen gingen we door naar het museum, we werden rondgeleidt door een mevrouw die de trein moest halen want in 10 minuten tijd, wist zij de hele geschiedenis van Ghana en de historie van alle koningen aan ons te vertellen! Dus daar waren we al snel uitgekeken.
Toen gingen we naar de markt. De grote beroemde markt van Ghana. Halleeluja en hij was groooot! En druk en 't stonk! We waren denk ik eerst aan de verkeerde kant, aan de vis-en-vlees-kant geloof ik want dat was het enige wat ze daar verkochten. Dus toen maar de eerste de beste afslag naar links ingelopen en toen liepen we ineens midden op het spoor! En links en rechts van het spoor waren ook kraampjes. Overal kraampjes, overall! Het spoor was trouwens niet in gebruik hoor!
Maar die markt, jeetje die was echt mega groot. En heel druk, te druk! Dus we hebben er ook niet lang rondgelopen.
Kumasi vond ik zelf niet echt een leuke stad, het is, volgens mijn mening, een hele drukke, chaotische stinkstad. Meer hoef ik er niet over te zeggen. Vind niet dat de stad een gezellige sfeer heeft ofzo.
Dus ik was wel blij toen we Dinsdag naar Takoradi gingen. Met de trotro. En ik had een heel apart figuur naast me zitten, die maar niet stopte met praten tegen mij en die het absoluut niet begreep als ik even rustig muziek wilde luisteren.
Hij sprak me de hele tijd zo aan, *tik tik* met zijn vingers op mijn arm en daar kwam dan een vraag achteraan.
Zo stelde hij de standard vragen die onderhand elke Ghanees stelt, waar ik vandaan kom, hoelang ik hier ben en nog blijf, wat ik van Ghana vind, wat mijn naam is, waarom ik zijn naam niet vraag, etc. En toen waren we nog niet eens vanuit Kumasi vertrokken, we waren nog aan het wachten tot de trotro vol zat. Toen we vertrokken ging hij met gebogen hoofd en zijn ogen gesloten zitten. Eindelijk, dacht ik, die gaat slapen!
Maar even later weer *tik tik*, Afia Maud, we vertrekken nu, waarom heb je niet gebeden voor een veilige reis naar Takoradi?
Ja wat moet je daarop antwoorden.....even snel nagedacht over een goed antwoord en toen heb ik hem maar verteld dat ik dat vanmorgen al heb gedaan. En toen kwamen de vragen he, welke kerk ik zat, of in mijn woonplaats ook een 7 days advents church was, hoeveel kerken er zin etc. En onderweg deed hij me steeds vertellen waar we waren, wie de koning van de streek was etc. Al met al een leerzaam ritje, maar het was van korte duur, want die Ghaneese namen van de koningen kan ik niet zo goed onthouden.
En toen kwamen we eindelijk aan in Takoradi, via een omweg want we waren via Cape Coast gereden. Daar een hotelletje gezocht en gevonden. Naast Takoradi ligt Sekondi, waar fort Orange ligt. Was een klein fort, wel mooi maar te goed gerestaureerd en er wonen mensen in, dan is het zoned dat je niet meer ziet hoe het origineel eruit zag. We waren er al snel uitgekeken dus toen gingen we rondlopen in Takoradi en vonden we 3 supermarkten!!!!!
Na Takoradi gingen we naar Elmina, een echt vissersdorpje met 2 sjieke grote forten. Ook deze waren gerestaureert maar niet alles, dus het was echt heel machtig om er in rond te lopen. Kon me al helemaal voorstellen hoe het in die tijd geweest moest zijn met de ruiters die de heuvels opgereden komen....machtig mooi!
In Elmina gingen we ‘s avonds in een gezellig barretje aan het strand eten en toen we daarvan terug liepen naar ons hotel zei een vrouw ineens tegen mij: 'take my baby, take my baby'. Ze wilde echt haar baby aan me geven, heel raar.
Na Elmina gingen we naar Cape Coast.
Ook daar weer forten bekeken. O.a. naar Fort Amsterdam gegaan. Het enige fort dat ik gezien heb dat in originele staat is. Heel mooi fort. Meest indrukwekkende eraan vond ik: 'the door of no return'. Een deur die de slaven uit moesten lopen, ze meosten dan een padje volgen die naar de zee liep, waar vervolgens een boot klaarlag die hun naar een andere verschrikkelijke bestemming bracht.
Verder was Cape Coast wel een leuke stad, maar de taxi chauffeurs, daar kreeg ik wat van. Ze menen dat de obruni's rijk zijn, geld genoeg hebben etc. Ben dan wel paar keer boos geworden op een taxi chauffeur. Ze luisteren ook helemaal niet. Als je een taxi aanhoudt en je zegt waar je heen moet dan zegt de chauffeur, ok, kom zitten. Dan rijdt ie weg en vraagt ie waar je heen moet. Aaaargh!
Maar goed. Dicht bij Cape coast lag kakum National park, moest je dus via touwbruggen het park doorlopen op een hele hoge hoogte. En die touwbruggen wiebelden heel erg, was echt eng hoor. Maarja, heb het overleefd!
Na cape coast zijn we naar Wineba gegaan, nog een fort bekeken en de zee en nu zijn we dus in Accra....Laatste bestemming voor we naar huis gaan. En het duurt laaaaaaang! We zitten wel in een leuk hotel, een sort reggae-hotel met allemaal Bob Marley achtige gasten. Wel gezellig!
Morgen gaan we naar een weeshuis om alle spullen die we niet meer nodig hebben erheen te brengen. Een aantal kinderen van PCC komen er ook vanaf, ook Moses.
En dan Zaterdag lekker relaxen en richting vliegtuig!
Dus volgende week kan ik iedereen weer zien, leuk leuk!
ik ga er een eind aan breien, mijn tijd is om!
Tot in Nederland allemaal!!!!!

Mah Krow,
Afia Maud

Kintampo Watervallen

Afgelopen week schreef ik dat we vrijdag naar de watervallen zouden gaan. Dit was verplaatst naar Donderdag omdat Ineke vrijdag moest werken. Dus het was nog kort dag om alles te regelen! Maar Rian en ik hebben het allemaal voor elkaar gekregen en donderdag, na het ontbijt, was het zover!
Rond 9 uur kwamen er 3 trotro's het terrein op gereden en de kinderen werden helemaal wild en wilden allemaal in de auto's zitten!
Toen alles en iedereen verzameld was (ook het eten en drinken, Rian en ik waren om 6 uur opgestaan om groentes te snijden voor in de fried rice.) konden we vertrekken! Na anderhalf uur waren we dan eindelijk aangekomen bij de watervallen en toen moest alles en iedereen naar beneden gesleept worden. Het was echt heel mooi! Rian en ik waren al eens naar de Kintampo watervallen gegaan, maar in Kintampo zijn op 2 plaatsen watervallen. Toen wij er waren, had het de dag van te voren geregend, dus het was op de eerste plaats al lastig om er te komen omdat de weg modderig was en op de tweede plaats waren de watervallen oranje, door al de modder die mee naar beneden kwam. Maar het heeft al vanaf begin November niet meer geregend, dus de weg was goed en de watervallen mooi water gekleurd! In ieder geval, dit waren ook andere watervallen dan waar wij geweest waren. Bij deze was meer en makkelijker plaats om met iedereen te zitten.
Toen iedereen goed en wel beneden was, waren er wat heldhaftige mensen die gingen zwemmen! Het water was echt ijs en ijs koud. En door de Hammatan is het ook nog koud. Al is koud denk ik een fout woord, fris is misschien beter. Maar als je de Ghaneese mensen ziet lopen nu op de PCC, dikke jassen aan en ze kleden de kinderen ook dik aan. Zie je ook een beetje op de foto's.
En de nieuwe kerstpyama's die Rian en ik betaald hadden, hadden ze ook aan bij de watervallen. Lekker felgekleurde kleren!
Nadat iedereen lekker gezwommen had, gingen we lekker eten, daarna nog even gezellig gezeten en toen was het alweer tijd om terug te gaan. Het was een hele gezellige dag en ook leuk dat alle kinderen er eens een dagje uit waren! Echt onvergetelijk dit...iedereen heeft genoten! De terug weg, was een andere weg, we hadden niet de snelle-weg gepakt maar de hobbel-weg. Nou, vergeet Tell Sell met zijn trilplaten, De wasborden op de Ghaneese weg werken veel effectiever

.

Rian en ik hebben weer last van beestjes in onze kamer.
Weet je nog, de spinnen en toen de mieren?
De laatste week horen we geritsel en geknaag.....muizen!!!Aaargh. Rian had ze als eerste gehoord 's nachts, dus ze vertelde het me 's morgens, en toen ik 's avonds naar bed ging, keken ineens een paar kraaloogjes me aan. Er zat er een op het nachtkastje!
Nu hoor ik ze ook 's nachts lopen en knagen. Dus ik ben gister maar eens op gaan ruimen. Heb mijn koffer al ingepakt, dat wil zeggen alle spullen die ik niet meer nodig heb, zitten erin. En op de tafel, aan het eind van mijn bed, lagen heeeeeeeel veel muizenkeutels. Het bewijs dat ik ze toch niet zie vliegen!

En verder...Remember de fietsers uit Nederland die naar Ghana waren gefietst?
Ze zijn klaar met fietsen, maar hadden nog heel veel eten over. Dus heeft pcc megaveel gekregen. En het vrijwilligershuis ook.
Mega grote blikken groente, pap, smac, vanallerlei kruiden, heel veel knorr verpakkingen, nasi kruiden, pinda's....Heel lekker en leuk allemaal!

Een paar maanden geleden, toen ik alleen naar Sunyani ging op mijn pakketje op te halen, had ik me de Shared Taxi genomen. Geen trotro, omdat ik snel op en neer moest en het uren kan duren voor die vol zit.
Ik zat toen in de shared taxi, met uiteraard de taxi chauffeur en nog een Ghanees persoon. Nu moet je me niet vragen of het een jongen of een meisje was, ik kon het echt niet zien. De naam van deze persoon X, ben ik vergeten. Maar we hadden het heel gezellig gehad, en deze Ghanees X, hielp me zelf om mijn pakketje te sjouwen. Als dank heb ik X een Fanice gegeven. Voordat persoon X de taxi verliet, wilde X mijn ghanees nummer hebben. 'I wanna be youre friend'. Nou ok dan, vooruit dan maar!
Verder nooit meer iets gehoord van deze mysterieuze X. Beleefd als ik ben, heb ik X nog een sms gestuurd met nieuwjaar om X de beste wensen toe te wensen voor het nieuwe jaar.
Nu was ik een paar dagen geleden aan het werk, tot Grace me riep en vertelde dat er bezoek bij mijn hut wachte.
Nu was dus persoon X gekomen met hem/haar hele delegatie vrienden!
Ik had echt zoiets van, wat heb ik nu aan de fiets hangen! Blijkbaar had ik X verteld dat ik in een weeshuis werkte in Nkoranza dus kwam ze me opzoeken.
Nouja opzoeken...net als zo bijna elke Ghanees om me heen, vroeg X me om een kerst/nieuwjaars present. Serieus waar, zonder blikken en blozen vragen Ghanese mensen, of je ze nu kent of niet, je om een cadeau. Met een beetje creativiteit kom je ver, dus heb al wat bloemenslingers gemaakt, etc. Maar eigelijk willen ze gewoon geld, maar hee, daar kan ik niet aan beginnen! X wilde eigelijk dus ook geld halen. Ze/Hij zei het niet met zoveel woorden, maar ze/hij wilde het wel. Op de vraag aan hem/haar of ik ook een gift van haar kreeg, had ze/hij niet echt een antwoord. Toen hij/zij hoorde dat ik volgende week Nkoranza verlaat, vond ze dat jammer om te horen dat ze me niet meer kon zien. Zien....hmm, *ping* ik heb vast nog wel ergens een foto liggen van me. Na ff zoeken vond ik een foto. Een niet al te florissante foto van mezelf, maar ben dan wel erg kritisch op mezelf.
Dus met een hele speech vertelde ik hem/haar dat ik iets had. Zodat ze me niet zou vergeten. Dus ik gaf de foto! Jaha ze keek wel erg beteuterd en vroeg 'of dat alles was'. Waarop ik zei: zo vergeet je me niet! Daar kon ze/hij wel om lachen. En heb ze stiekem toch wat geld toegestopt, gewoon omdat ik het niet kon laten. En toen gaf ik ze nog wat geld, om een ijsje te halen. Zo fout van mezelf! Niet de eerste keer dat ik zoiets doe.
Tijdens de Hammatan is het heel 'fris' (fris voor Ghanese begrippen) 's morgens en 's nachts. Veronica, een caregiver die wel een maatje geworden is van me, had het heel koud, maar geen geld om een winterjas te kopen. Stiekem ben ik met haar de markt opgegaan om een nieuwe jas (nieuw = hier; tweedehands, geïmporteerd uit Eerstewereldlanden) te kopen, waarna ik haar ook nog wat stof had gehaald.
Ochja...soms kan ik wel lief zijn!

Gisteravond, waren Rian, Lisa en ik uitgenodigd om wijn te komen drinken bij Bob en Ineke! Het was echt heel gezellig, we hebben het hele levensverhaal van de pcc gehoord, bijzonder maar te lang om hierop te zetten. En we kregen heuse toastjes! Met de lachende koe erop. La vasj Qui rie? Geen idee hoe je het schrijft.
Ja het was echt heel gezellig. Ineke zei dat we volgende week zaterdag ons afscheids feest hebben. Tevens is het een welkom feest voor 2 nieuwe vrijwilligers die komen en ook is het meteen een afscheidsfeest voor 2 caregivers die de pcc gaan verlaten om weer naar school te gaan: James en Ema!
Sja en nu is het voor ons dus ook nog maar 1 week werken! Wat is de tijd snel gegaan he! Precies vandaag, over 3 weken stap ik in het vliegtuig....naar het koude Nederland, wat gek! Van de ene kant lijkt het alsof ik heel lang ben weggeweest, van de andere kant lijkt het zo kort!
Ik denk niet dat ik komende week nog op internet kom vanuit Nkoranza, wil de laatste week lekker op de pcc doorbrengen.
Dus de volgende keer als hier een update komt...zal ik ergens tussen Kumasi en Accra zweven.
Rian en ik hebben nog niet echt een planning gemaakt, hoe en waar we willen reizen. Het enige dat we weten is dat we zondag de 14e vertrekken van de pcc en naar Kumasi gaan. Vanuit daar kijken we wel hoelang we er blijven en waar we dan heen gaan!
Dus, adios met de paraplos, ik hoop dat iedereen lekker uitgerust is van de kerstvakantie en nu weer fris kan beginnen met werken en studeren in het nieuwe jaar!

Mah krow!
Afia Maud

Happy New Year!!!

En toen zaten we in 2007...het jaar dat ik naar huis kom! Iedereen de beste wensen!
Ik hoop dat iedereen veel plezier heeft gehad zondag en maandag.
Zijn er dit jaar ook weer goede voornemens gemaakt?
Ik was even serieus aan het overwegen om een alcohol vrij jaar te hebben in 2007. Toen herrinerde Rian me eraan dat in februari carnaval is. Hmm. Toen begon ik al te twijfelen. Maarja toen het 00.05 uur was werd er me een glas champagne in de handen geduwd wat ik natuurlijk niet kon weigeren....misschien dan maar in 2008....?
Ik zal even bij het begin beginnen.
In Nederland is kerstmis zondag, maandag en dinsdag geweest. Op de PCC is het de hele week feest geweest!
Woensdag hadden we feest van Mikesap. Dat is een restaurant waar Ineke en Bob elke dinsdag gaan eten. Ze nemen elke week andere kinderen ermee naartoe. Om iets terug te doen, organiseerde Mikesap een feest voor PCC, met muziek, een stereoinstallatie (zie foto's) en eten!
Het was echt een super gezellig feest!
En vrijdag stond op het programma: Pool Games. Dus wij (de vrijwilligers) dachten, spelletjes in, en met water doen. Dus toen wij om 2 uur richting het zwembad liepen, wisten we niet wat we zagen!
We zagen allemaal water door de lucht vliegen. De caregivers hadden een watergevecht. Wij dus ook meteen erin springen en we werden ook meteen onder water gesopt. Ik ging ook even mijn waterballonnen halen, die Rian en ik gevuld hadden. Dus toen ik de waterballonnen het water ingooide, naar de caregivers toe, kreeg ik ze ook weer van alle kanten teruggegooid!
Nou dat was onze kerst week, heel gezellig dus en vol met lekker eten.

Zaterdag zijn we met alle vrijwilligers (Rian, Piet, Annemiek, Marije, Lisa, Bernt en ik) naar Lake Bosumtwi gegaan, dat ligt net onder Kumasi.
6 uur gereist voor we er eindelijk waren. En toen nog naar een Hotel lopen in de brandende zon. Marije wist wel een hotel want ze was er al eens geweest. Dus na 1/2 uur lopen waren we er eindelijk. We hadden niet gereserveert, en -je raadt het al- ze had alleen nog een 3-persoonskamer. En we waren met 7....Het was trouwens een hele rare eigenaresse van het hotel. Een duitse mevrouw die eruit zag alsof ze 24/7 onder invloed stond. Maar goed. Zij was aan het wachten op een groep van 6 mensen die ook dezelfde dag zou komen, maar ze zou kijken of ze de groep kon bereiken.
Dus ze pakte de telefoon, maarja er was geen bereik dus kon ze niet bellen. Toen pakte ze de sataliet telefoon, maar het was light's off, dus kon ze daar ook geen gebruik van maken. Even later was het Light's on, dus kon ze bellen, maar de contactpersoon van de groep van 6, had de gsm uit.
Even later vroeg ze: 'er heet toevallig niemand van jullie Marije he?'
Uuuuh Jawel! Dus de kamers waren voor ons...we waren zo blij, we zagen ons het hele stuk weer teruglopen in de felle zon!
Hoe dat nou zo allemaal kan?
Inge, een vrijwiliger die een aantal weken geleden hier is geweest, is naar Lake Bosumtwi gegaan en heeft voor ons gereserveerd. Maar wij hadden geen telefoonnummer van haar, dus we hadden niet meer kunnen horen of alles goed gegaan was. En we wisten niet voor 100% zeker of ze erheen zou gaan. Maarja, blijkbaar dus wel!!! En we hadden een superrelaxt huisje. Rian en ik hadden samen een kraak-2persoonsbed. Met een gevlochten dak en een waaier, voelde me net Floortje Dessing, kijk altijd vol jaloezie naar haar programma...maar nu kon zij jaloers op mij zijn ;-) !
En toen gingen we naar het meer kijken. Heel mooi. Alleen kon je slecht zien waar het meer ophield en de overkant begon. De Hammatan is nog bezig en het word steeds erger. Je kon de overkant dus niet zien. Maar we hebben ondanks dat, heerlijk kunnen zwemmen en relaxen in de hangmatten. Al kun je daar niet met 2 personen inzitten, dat hebben Piet en Annemiek geweten, toen ze er samen inzaten, begaf de arme hangmat het! Ineens hoorde we: Kkkkkkrrrrrrrrrrk. En daar lagen ze op de grond.
We hebben trouwens ook lekker gegeten daar. Ook oudejaarsdag. Vooraf salade, toen pasta met kip met mozerellakaas en als toetje een fruitsalade in een kokosnoot! Ohw en nog een coctail van vers kokossap met bacardi...jammie!
Na het eten zijn we gezellig op het strand gaan liggen. Niet alleen omdat het gezellig was, maar ook omdat we zelf wijn en chips hadden meegenomen en je die niet mag nuttigen in het hotel.
En toen was het elf uur, dat betekent, nieuwjaar in Nederland!!! Daar hebben we even op geprooste en 1 uur later was het zover, nieuwjaar in Ghana. Het enige wat je hoorde was het gejuich van ons en het klotsende water. Voor de rest, stilte! Geen vuurwerk!
Maar ineens schoot er een pijl de lucht in, het hotel had een paar vuurwerkpijlen! Dat was wel heel bijzonder.
Toen de pijlen op waren, werd het kampvuur aangestoken en hebben we gezellig om het kampvuur gezeten.
En toen werd het tijd om naar bed te gaan, want de volgende dag wilden we weer zu hausse reizen!
De volgende dag was om half 10 'al' ontbijt. De ene nog brakker als de andere zag je binnen komen lopen.
Uiteindelijk vertrokken we rond 11 uur en om half 6 waren we weer thuis. Ja het is echt een thuis, PCC. Elke keer als ik town ben geweest en weer terug kom, ben ik blij om er weer te zijn. En als je merkt dat de kinderen het ook leuk vinden om je te zien, word je helemààl happy! Sja nog maar 8 dagen werken en dan gaan we er vandoor. Ik heb heel erg veel zin om dan nog 2 weken te reizen en om nog wat te zien van Ghana. Als we die 2 weken zouden werken en dan op de zaterdag vanuit hier naar Accra reizen en dan meteen terugvliegen, zou ik niet leuk vinden. Nu kun je nog wat zien van Ghana en er rustig afscheid van nemen. Want het afscheid nemen komt heel dichtbij, zeker het afscheid van PCC. Heb ik helemaal geen zin in! Zoals ik net al zei, dit is toch 4 maanden mijn thuis geweest. Echt mijn thuis. Ik noemde het thuis, het voelde als thuis, het was een thuis. En de week van de 'laatste keren' komt er ook al aan. Laatste keer dit, laatste keer dat....brrr.
Ik ga volgende week nog heeeeel veel foto's maken, en ik heb nog een schriftje waar ik alle caregivers wat in laat schrijven. En volgende week ga ik extra veel tijd nog doorbrengen met de kinderen. Zaterdag zal ik denk ik nog wel een beetje op de site zetten, maar dat is dan de laatste keer vanuit Nkoranza, de zaterdag erna wil ik met de kinderen doorbrengen.

Goed en dan nu wat anders....We hebben nog steeds sponsorgeld over. We hebben er dus al de disco hut van geschilderd, de kerstpyama's van laten maken en de zandbak. Nu hebben we dus nog geld over, en vrijdag gaan we met iedereen van de pcc, naar de Kintampo watervallen! Heb er heel erg veel zin in, super gezellig. Zal heel veel foto's maken en deze zaterdag erop zetten.

Ben er weer vandoor, even nog boodschappen doen.

Mah krow,
Afia Maud