Mole, Kerst en de Zandbak

Hallo allemaal!
Daar ben ik weer, terug van weggeweest.
Allereerst, bedankt allemaal voor de goede dingen die me toegewenst zijn via post, mail en gastenboek!!!!!
Ik hoop dat iedereen gezellige ‘daag' gehad heeft! Ik in ieder geval wel!

Nou dat is eigelijk niks nieuws want elke dag is het wel gezellig hier, maar de kerstdagen maakt het toch, dat er een extra sfeertje aan zit he!
Het is alweer anderhalve week geleden dan ik op internet zat, dus heb weer vanalles meegemaakt. Vorige week was het een kort werkweekje, alleen Maandag Dinsdag en Woensdag, want Donderdag vertrokken we naar Nationaal Park Mole!
Met kriebels in de buik stonden we om half 6 op. Het was nog pikke donker! 6 uur liepen we de Pcc uit. We wilden eigelijk nog wat brood kopen maar het was pas 6 uur, dus alles was nog dicht. Dus toen we in Techiman aankwamen, konden we daar brood halen en toen op zoek gaan naar de Trotro die ons naar Tamale kon brengen. Bij een trotro moet je je dit voorstellen: Een Mercedes Benz busje, wat ze volgepropt hebben met banken. Er kunnen ongeveer 25 mensen in zitten. Als je de eerste bent die plaats neemt in de trotro, heb je geen geluk, want de trotro vertrekt niet op een bepaalde tijd, maar pas als hij helemaal vol zit. Wij hadden geluk want we hadden de 2 laatste plaatsen! Dus we konden meteen vertrekken. Het was best gezellig om in zo'n trotro te zitten. Had eigelijk wel verwacht dat ik wagenziek zou worden, maar de raampjes stonden open, dus het waaide lekker door. En de weg naar Tamale was net nieuw zoals ik hoorde, nieuw asfalt dus dat reed ook fijn! Na anderhalf uur stopte de trotro ineens, en stapte iedereen uit. Plaspauze!!!! Zag best grappig uit! En na 3 uur (onze ‘driver' had goed doorgereden) kwamen we aan in Tamale. Toen op zoek naar de bus die 's middags naar Mole zou vertrekken. Helaas pindakaas zat die bus vol!
Maar gelukkig bestaat er nog altijd zoiets als een taxi, dus we ritselden ons een taxi die ons naar Mole kon brengen.
Uit de tientallen taxi's die daar stonden, hadden we dan misschien wel de leukste taxi chauffeur uitgezocht, maar wel een rammelbak. Ja daar letten we dan niet op, of de auto in een goede staat is, als er een leuke chauffeur voor ons staat ;-).
Wat er mis was met de auto...hij rammelde, en om het kwartier stopte de chauffeur de auto, deed de moterkap open en gooide ergens water bij. Ik ben geen autodeskundige dus vraag me niet waarom! Gelukkig had hij genoeg water bij zich en zijn we uiteindelijk aangekomen.
Ook reed hij lekker door, maar er zijn soms ‘wasborden' op de weg, hele ribbelige stukken. De weg van Tamale naar Mole is een hele slechte zandweg. Het was wel de eerste keer dat hij naar Mole reed vertelde hij me. Dus ik moest zelf ook nog goed opletten waar we heen moesten rijden.
Dat het voor hem de eerste keer was, heb ik gemerkt! We reden lekker over die stoffige zandweg, raampjes open en laat maar doorwaaien!
Niet zo slim! Ik keek een keer achter me, naar Rian en schoot meteen in de lach, en zij ook toen ze me zag!
Waarom? We zaten he-le-maal onder het stof! Als je door je neus inademde, kwam er zand mee. Als ik er nu aan denk, ruik ik het nog!
Al met al toch een lachwekkend ritje dus.
Toen we in Mole aankwamen, hoorden we dat de kamers allemaal vol waren!! Dat was even balen. Maar toen vertelde de aardige receptie-meneer ons dat er wel een gedeelde kamer was en dat ze daar nog wel een matras op de grond konden gooien. Nou prima! Dus we sliepen uiteindelijk met een Japans meisje, een Duits, Deens en Nederlands koppel op de kamer, gezellig!

En toen werd het tijd om eens rond te gaan lopen. Net op tijd, want er waren net 2 olifanten zich aan het wassen! Heel gaaf om te zien. We kregen er een beetje honger van, dus gingen we het restaurant bezoeken. Wat een walhalla, ze hadden er friet, hambuers, kebab, lekkere salades, alcoholische drankjes, heerlijke ontbijts....we konden al niet wachten om te beginnen! En er was ook een zwembad. Nou heeft de PCC ook een zwembad, maar er zitten altijd kleine onzindelijke kinderen in. Ik hoef dan denk ik niet te vertellen wat ze er allemaal in achterlaten...
We waren hartstikke moe, dus nadat we genoten hadden van onze ijskoude cola en het lekkere eten, zijn we ons bedje in gedoken.
De volgende dag moesten we alweer vroeg ons nest uit, de ochtensafari te voet was om half 7....Met een groepje van +- 10 mensen gingen we op pad, o.l.v. onze Guide: PK. De wandeling zou 2 uur duren. In die 2 uur, zagen we antilopen, zwijnen (zo'n Poemba beest uit de Lion king!) en bavianen. Maar geen olifanten! Onze gids deed zijn best om ons allerlei andere mooie dingen te laten zien en wilde met ons, nadat we bij de drinkplaats waren geweest, uiteindelijk weer naar boven lopen. Teleurgesteld volgden we hem. Maar wat zag ons oogje, bovenaan de heuvel waar we heen wilden lopen?! 2 olifanten! Ze kwamen langzaam omlaag gelopen. Deze beesten lopen zo langzaam, net alsof ze in slowmotion lopen! Ze liepen vlak langs ons af en liepen naar de drinkplaats waar wij nog geen 10 minuten geleden hadden gestaan!
wij liepen de olifanten stilletjes achterna, en konden zo zien hoe ze lekker gingen badderen. We stonden echt heel dichtbij! Dat kun je op de foto's wel zien. Het was echt heel machtig mooi om die beesten van zo dichtbij te kunnen zien! Al keek eentje wel heel dreigend naar ons. Maar ik leef nog, dus alle beesten hebben me laten staan ;-)
De volgende dag, wilden we lekker uitslapen. Eerst werden we om 00.30 uur gewekt door het Deense koppel die een glaasje te veel op had, vervolgens om half 4 werden we gewekt door hetzelfde Deense koppel, die om 04.00 uur de bus vanuit Mole naar tamale had, en hun heel hebben en houden nog in moest pakken, en als laatste werden we om 07.30 uur gewekt door de schoonmaaksters, die de bedden kwamen verschonen. En toen gaven we het op en zijn we maar gaan ontbijten. En we hadden lekker gezwommen. Al was het wel even schrikken toen ik rondom het zwembad overal brand zag. En toen kwam Rian aan, die vertelde dat bij ons huisje brand was. Niet door de droogte kwam het, maar dat doen de Guides zelf. Er staat namelijk heel veel oud gras. Dat oude droge verdorde gras, eten de dieren niet meer, dus gaan ze op zoek naar ander lekker gras. Als je het oude gras afbrand, komt er op dezelfde plaats, weer nieuw gras! Het is dat ik het met eigen ogen gezien had, anders had ik niet geloofd dat er op een verbande plaats, zo snel weer nieuw, heldergroen gras zou groeien!
's Middags wilden we meegaan met de middagsafari, die om half 4 vertrok. Omdat we een beetje rozig waren van het zwemmen en zonnen, gingen we 's middags even op ed liggen. Maar je raad het al, we hadden ons verslapen! Om 5 uur werden we wakker!!! Wat een geluk dat we al olifanten gezien hadden, anders was het wel balen geweest!
De volgende dag, Zondag dus, vertrokken we op de onmenselijke tijd van 4 uur, uit Mole! Welke gek deze tijd heeft bedacht, geen idee! We zaten bij een hysterische engelse kak meid in de bus, voor de rest wat Ghaneese. Ze was denk ik met het verkeerde been uit bed gestapt, want ze maakte een hoop bombarie over haar backpack waarvoor ze extra moest betalen maar niet wilde doen. En toen zat de rits achter in haar truitje ook nog eens klem dus toen ging ze helemaal flippen! Toen ze eindelijk wat rustiger was, kon ik wat proberen te slapen. Maarja, het was dus weer die vervelende weg en we stopten om de haverklap met de bus, dan stapten er in de middle of nowhere mensen in en uit. En ineens stopte de bus, moest iedereen er uit en werden we in een grotere bus gedropt die ons naar Tamale bracht.
Eindelijk in Tamale aangekomen, wilden we wat gaan rondlopen en shoppen, want dat schijn je daar te kunnen doen. Maarja, we waren vergeten dat het zondag was, en nog heel vroeg, dus alles was nog dicht. We zijn dus maar weer de eerste de beste trotro ingesprongen en we hadden weer geluk, deze was zo vol! Na een aantal uren rijden kwamen we eindelijk in Techiman aan. Daar hadden we nog wat rondgelopen en wilden we gaan internetten, maar het internet lag eruit. Dus pakten we ons maar de taxi en gingen terug naar de PCC. Home sweet home! Rian ging nog even boodschappen doen, maar ik moest nodig een natuurlijke behoefte doen, dus liep ik snel door naar Hand in Hand. En het was een leuke terugkomst, de caregivers waren blij me weer te zien. En toen ik in de siesta ruimte bij de kinderen ging kijken, die half lagen te slapen, zag Ahmed me, dus hij riep:'Maud!' En toen keken de kinderen op, zagen me, en kwamen op me afgerend en kreeg ik allemaal kusjes en aaien over mij bol hahaha echt lief!
was wel weer blij om terug te zijn hoor, al heb ik wel echt genoten in Mole, een vakantiegevoel!

Genoeg over Mole, het is namelijk KERST op de PCC geweest!
Kerstavond word hier niet zo gevierd, dus hebben we gezellig met de vrijwilligers bijelkaar gezeten. Er werd een heuse kalkoen geslacht. Aan de boom gehangen, ingewanden eruit gehaald en volgepropt met een groente vulling, en toen in de oven gegooid. Hij was zoooo lekker!
ik had kerstcd's bij me, dus die hebben we gedraaid, een andere vrijwilliger had in het pakketje van haar ouders allemaal kerstversiering gekregen, dus die werd opgehange, mijn kerstboompje werd op de tafel gezet....maar nog steeds had ik geen kerstsfeer! Ik heb nog nooit met kerstmis buiten gezeten om te eten, laat staan met 35 graden! De volgende dag, eerste kerstdag was feest, dus rondjes dansen en lekker eten!
Gisteren, dinsdag dus, werd het kerststuk opgevoerd. Het verhaal van Maria en Joseph, uitgevoerd door de kinderen. Eerst zou Kwabana Jesus zijn, maar Jesus word in de lucht gegooid heel lang. Kwabana is een beetje dik en dus zwaar! Dus werd er voor een lichter iemand gekozen, iemand die aandacht geweldig vind; Moses! En hij heeft het goed gedaan!
Ook is de kerstman op bezoek gekomen en had voor iedereen wat meegenomen. Ook voor de vrijwilligers!
De meiden-vrijwilligers kregen een Pata-Pata jurk. Zo een als die blauwe van me. En we kregen een grote bruine envelop met een persoonlijke tekst erop van Bob en Ineke en een foto erin. Ik had een foto gekregen van....Moses!

Ook is de zandbak in gebruik genomen, vorige week. De kinderen vinden het helemaal geweldig. Er zit Obruni zand in, wit zand. Sommige kinderen rollen er helemaal in en worden dan Obruni, ze zitten van top tot teen onder het zand! En ze vinden het ook heerlijk om het op te eten!

Zo dit was weer mijn update...om 4 uur begint er weer een feest hier, dus ik ga nu naar de PCC. En er zit een Duitse Orlando Bloom, look-a-like naast me, te wachten tot ik klaar ben. Veel plezier met foto's bekijken!!!! En ook allemaal alvast een goede ‘roetsj'!
Trouwens, als hier iemand tegen je zegt: 'A Vinsja pa!' Betekent dat: Fijne kerst! Als antwoord geef je dan: 'A vinjs Comma Twiejadee.' Ik schrijf het gewoon op zoals je het zegt he. Heb geen idee hoe je het schrijft...

Mah Krow,
Afia Maud

P.s. Vandaag, over 1 maand vliegen we alweer terug de kou in...brrr. Brrr omdat het koud is en Brrr omdat ik van Ghana afscheid moet nemen.

Sint in Ghana

En daar ben ik weer! Wat een leuke week hebben we achter de rug!
Dinsdag was onverwachts Sinterklaas langsgekomen. Ik heb hem dan niet gezien, maar de kado's wel!
Een paar vrijwilligers hadden allemaal kleine dingetjes gekocht, en ingepakt in kranten en toen gingen we het sinterklaasspel doen.
Dat wil zeggen,

Men neme een stuk of 10 vrijwilligers, dobbelstenen en een doos met kado's.
Men gaat rond de tafel zitten en begint met dobbelen.
Als je 1 gooit en 6, mag je een kado pakken, bij 6 mag je je kado ook openmaken.
Als je 2 gooit, moet iedereen zijn kado aan de persoon geven die links van hem zit.
Als je 3 gooit, moet iedereen zijn kado aan de persoon geven die rechts van hem zit.
Als je 4 gooit, mag je een kado bij iemand anders stelen.
Als je 5 gooit, mag je een pepernoot eten.
En zo dobbel je om de beurt door, tot alle kado's uitgepakt zijn.
De kado's waren allemaal dingen die we nodig hadden in het vrijwilligershuis. Zoals kruiden en opscheplepels, snoepjes, zeep, handcreme, tandpasta, etc! Wel grappig.
Woensdag, gingen we bij een Cubaanse arts, pizza eten. En het was goddelijk, heerlijk heerlijk.
Met alle vrijwilligers gingen we naar zijn huis hier. Het was de eerste keer dat ik binnen in een echt huis was in 3 maanden tijd. En hij had er banken instaan. Als je 3 maanden lang alleen op een plastic tuinstoel of houten krukje zit, is een zachte bank super lekker. Iedereen die erin zat, zat dan ook bijna te snurken hahaha.

Nadat we trouwens zondag terug kwamen van internet, zijn we in Techiman een tankstation binnengelopen, want het scheen dat ze er lekker ijs hadden.
Maar ze hadden er veel meer!
Overal koekjes, deodorant, 2 liter bakken ijs, alcoholische dranken...echt een walhalla. Vanmiddag gaan we ook met een aantal vrijwilligers naar Techiman om er gewoon rond te lopen.

Nu komt kerstmis er echt bijna aan, nog bijna 2 weken en dan is het zover. Echt gek hoor, want een witte en koude kerst zal het voor mij zeker niet worden!
Wel draai ik af en toe een kerstcd en dan krijg ik wel de feeling. Heerlijk. Van een van de vrijwilligers, komen de ouders met kerstmis hierheen, dus ze vroeg wat we wilden eten met kerst, dan kunnen die dat meenemen. Lekker lekker.

Het Ghaneese engels, je kunt er boeken over volschrijven!
Zo zeggen ze altijd 'aksing' ipv 'asking'. En het verschil tussen 'he'en 'she' begrijpen ze ook niet.

En verder....het droge seizoen is begonnen dus het word steeds heter, al heeft het sahara zand ook de kou meegenomen. De 'ven'doen we niet meer aan 's nachts, anders is het te koud! Vooral 's morgens en 's avonds is het koud. Ohw pardon, niet koud, fris! 25 graden vinden we koud, maar als je het vergelijkt met Nederland, is het hier fris. We verbeteren ons zelf er altijd in hier.

Op mijn fotosite staan nieuwe foto's, van de jurken die ik heb laten maken (volgende week een foto van als ik de jurken aan heb) en van de disco hut die we geschilderd hebben. De dieren die je ziet zijn made by me! (Zegt ze met trots)

Zei ik trouwens vorige week dat mijn ouders zeiden dat ik volgende maand al terug kom, ik had het er deze week over met mijn Ghaneese collega's, en ik zei dat dat al zo snel leek. En toen zei een Ghaneese collega: Volgende maand? Je gaat volgend jaar naar huis! En daar had hij helemaal gelijk in. Het is nu 2006, en volgend jaar, als het 2007 is, dan kom ik ergens naar huis.

Ik ben er weer vandoor, ik ga nog even het dorp in en dan naar Techiman.

Mah krow,
Afia Maud

Fufu Party

Akwaaba! Ik heb weer veel te vertellen!

Zaterdag middag zijn we (Bernt, Rachel, Rian en ik) naar Techiman gegaan om er rond te wandelen.
Het was echt heel erg gezellig, alleen was het jammer dat de markt dicht was. Maar er waren genoeg andere kraampjes over dus we hebben ons wel geamuseerd! En we zijn natuurlijk naar het beroemde tankstation gegaan om er lekkere dingen te halen!
Zondag zijn we naar de PCC kerk gegaan, in onze nieuwe kleren. Oooh de kinderen vonden het geweldig, allemaal voelen aan het stof en kijken en roepen en juichen, super!

Piet en Annemiek, 2 vrijwilligers bij Hand in Hand, kwamen maandag terug van Mole National Park. Ze hebben ons er zo enthousiast over gemaakt dat het bij Rian en mij begon te kriebelen. We wilden er wel heen gaan, maar waren er nog niet over uit wanneer. Dsu ik zei tegen Rian....'Hee waarom gaan we volgende week donderdag niet, tot en met zondag, dan zijn we net voor kerst terug.' 'Ok!' zei Rian. En zo snel was het geregeld. Komende donderdag gaan we naar Mole.
Mole is dus een nationaal park. En er lopen heel veel beesten rond, zo schijnt het dat je wakker gemaakt word door apen die 's morgens voor je hotelkamerraam liggen te schreeuwen. Maar het leukste van alles....ze hebben er olifanten!
En aangezien het droge seizoen is begonnen, het al 6 weken niet meer geregend heeft en er in Mole een grote drinkplaats is...komen alle dieren daarheen. Ik heb gehoord dat als het echt heel lang niet meer geregend heeft, er ook andere dieren naartoe komen zoals tijgers en hyena's enzo! Maar die zullen we niet zien. Maarja....jee ik ga volgende week gewoon olifanten zien! Is wel sjiek hoor. Ik kijk er ook al echt naar uit om ze te zien, maar ook om even een weekend weg te zijn. Het is de eerste keer dat we een weekend weg gaan.
We zijn ook al allemaal dingen aan het bedenken die we gaan eten met kerstmis. In het vrijwilligershuis hebben we een nieuw fornuis, eerst hadden we een campinggaststelletje met 2 pitten, maar nu hebben we een 'echt' fornuis met 4 pitjes en een oven. Dus we gaan cakes maken en chocolade truffels, schuimpjes, een kalkoen slachten en volproppen...pizza, chocoladefondue, fruitsalade, brood met kruidenboter (kruidenboter maken we zelf, je haalt gewoon Blue band, uien en knoflook en mengt dat met elkaar. Jammie, je gaat er alleen 10x zo erg van stinken uit je mond

) en wie dat dan vervolgens allemaal op moet gaan eten.....geen idee hahaha.

Waarschijnlijk gaan we met oud&nieuw naar Lake Bosumtwi, ligt onder Kumasi. We zijn dan nog met 6 vrijwilligers over dus wilden we gezellig ernaartoe gaan. Ik heb er zin in!

We hoeven trouwens nog maar 4 weken te werken! Time flies!

Afgelopen woensdag hadden we een FUFU-PARTY! Met alle jongens en meiden van de workshop. Deze party was omdat de kerstvakantie begint. Dat wil zeggen dat vrijwel alle jongens en meiden tot 9 januari naar hun ouders gaan. Bij de meeste kwam de moeder ze ophalen. Maar bij sommige is nog niemand geweest...heel sneu!
Maar goed, terug naar de party. Met z'n allen gingen we fufu maken! Eerst Yam schillen (soort aardappel) Ik deed meehelpen met schillen maar het ging niet snel genoeg dus werd het me uit de handen getrokken! En dan word de Yam gekookt en erna gestampt tot het een soort dikke pap is....En dan lekker Über pittige saus erbij, waarvan je mond van binnen en buiten in de fik staat, maar wel heeeeerlijk, fufu is echt heel lekker.
En nadat we Fufu gegeten hadden, kreeg ieder kind een zak met nieuwe kleren en zeep etc, kadootje van de Kerstman, goeie man is het toch! En erna kreeg iedereen een koolzuurhoudend drankje, Cola, fanta of sprite. Nou dat werd me een boerfestijn zeg! Was wel grappig. ik zat met 5 jongens van de workshop aan tafel en ikwaaide zowat omvan al dat geboer. Wat wel stom was...ze moeten 9 januari terug zijn. Maar Ellen zei dat de ouders zich er niet altijd aan houden, sommige komen dagen, zelfs weken later terug. Als ze 1 dag later terug komen, ok! 2, 3 of 4 dagen ook. Maar 5 dagen te laat, dan is het te laat! Wat ik ermee bedoel? 14 Januari gaan Rian en ik de PCC verlaten en gaan we nog 2 weken reizen. Als sommige kinderen later dan de 13e terug komen, zie ik ze niet meer. En dan is het op zijn zachtst gezegd, vervelend om afscheid te nemen. Dus toen ik bij de meiden van de workshop op de kamer was om ze een fijne vakantie te wensen, viel er wel een traantje omlaag bij me. Zo weet ik namelijk niet wie ik wel en niet terug zie, want dat er meiden of jongens later terugkomen, is wel vrijwel zeker. De meiden hadden echt zoiets vanHuh???? Wat is nou met jou?! Maar toen kreeg ik allemaal kusjes en knuffels....was wel lief! Ja ik zal alles en iedereen echt wel gaan missen, met sommige heb je echt een band opgebouwd en met sommige kinderen heb je je eigen grapjes die je ermee doet. Zo is er Ema, het 'broertje' van Moses. Niet het biologische broertje, maar ze zijn broertjes als ze dezelfde caregiver hebben en dus in hetzelfde huis wonen.
Als Ema naar school gaat, zwaai ik 'm altijd uit en als hij uit school komt sta ik hem altijd op te wachten. Dan komt hij aangerend en vliegt hij me in mijn armen en krijg ik een lading kusjes. Als ik ga eten of als hij gaat slapen en we nemen afscheid, dan blaas ik hem een kusje toe en draai ik een rondje. Vervolgens blaast Ema mij een kusje toe en draait hij een rondje. Dat doen we dan heel vaak achter elkaar, tot dat de ene echt moet gaan. Of Moses die ik op mijn armen heb, en als we dan gaan lopen, roepen we samen, op de maat van mijn lopen: 'Yen ko, yen ko, Yen ko' (let's go, let's go, let's go) en dan ineenkeer sta ik stil. En dan roept Moses: 'Yen ko!' En dan lopen we weer. Samen hebben we dan de grootste lol.
En zo kan ik nog even doorgaan. Maar het zijn niet alleen die dingen, ook de normale dingen, zoals het wandelen met Nana Yaw, die eerst nooit wou wandelen of zwemmen, en nu uitzichzelf gewoon het zwembad in gaat...Hij wilde eerst nooit werken en werd soms agressief en duwde je en kneep je, en moet je hem nu eens zien zitten...Als hij naar de wc gaat, hoef je hem niet meer achterna te lopen omdat hij anders naar huis gaat. Hij komt vanzelf terug. Hij kan je zo lief aankijken en lachen, alsof hij helemaal verliefd op je is.Hij zoekt meer contact met de andere kinderen en gaat op de grond liggen in de workshop met een brede glimlach...Super! En dat als je tegen hem zegt: 'Sa!' Wat 'dans' betekent, dan maakt hij een paar huppelsprongetjes met zijn brede glimlach!

Trouwens, Rian en ik hebben iets met Ventilators. Ze doen het nooit bij ons.
Het begon al toen we aankwamen in ons huisje. De Ven (zoals ze hier heten) deed het niet. Dus er kwam een nieuwe. Maar deze maakte om de een of andere reden een heel irritant hard tikkend geluid. Zomaar ineens, als je lekker een dutje aan het doen was op bed, begon ie dat geluid te maken. Steeds harder en vaker. Misschien heeft dat er mee te maken dat ik er wel af en toe een schoen tegenaan gegooid had. Ja, dat krijg je er van als je mij niet gewoon laat slapen.
Nou hebben we dus weer een nieuwe, maar deze gaat ineenkeer heel hard waaien en ook al dat irritant geluid maken. Rian, de techneut, heeft het ding al eens uit elkaar gehaald, maar het is er niet echt beter van geworden.

Goed en nu eindelijk het verhaal van de zandbak!
Er was eens.....een timmerman die niet wilde luisteren.
Een timmerman die wel wilde luisteren, had ons een fijne zandbak-bak gemaakt en meegeholpen te vervoeren naar PCC.
De timmerman die niet wilde luisteren, zou ons een gat graven, daar cement in doen en dan de bak erop vastmaken met cement.
Wat doet de timmerman die niet wilde luisteren?
Hij graaft geen gat. gooit alleen cement in de zandbak, egaliseert dat en denkt dat hij klaar is.
Wat doen Rian en Maud dan? We zeggen tegen de timmerman die niet wilde luisteren dat dit niet de bedoeling is en hij de cement eruit moet halen, en een GAT moet graven. De timmerman die niet wilde luisteren, luisterde nu toch wel, en had een fijn gat gegraven en cement erin gedaan. En gister heeft hij eindelijk de bak erop vastgemaakt. Dit had al eerder klaar kunnen zijn, maar als je een timmerman hebt die niet wilt luisteren en dus niet luistert naar wat je verteld, dus niet weet dat de bak erop VAST hoort te zitten, doet het dan ook niet. Maar eindelijk heeft hij het gedaan, en kan het zand, wat al een tijdje ligt te wachten, zijn plicht gaan vervullen.

Dan wil ik nu als afsluiting vertellen....

Allemaal fijne kerstdagen volgende week!

Ik zit dan dus in Mole dus wanneer er een update komt...geen idee!
Veel plezier met alles, het eten, de kerstboom, de sneeuw die waarschijnlijk toch niet valt,de kado's, de kerstfilms...etc. etc!!!!

Heel veel liefs en,
Mah krow,
Afia Maud

Sinterklaas

AfiaMot was gister aan het denken,
wat zij de Pcc nou eens zou schenken.
Paint,pepernoten of drop?
Ohw ohw wat een grote mop!
Paint hebben we hun al gegeven,
en daar gaan we leuke uurtjes mee beleven!
Afia krabbelde zich eens onder de kin,
en kreeg meteen goede zin.
De zandbak was al bijna klaar,
van het werken eraan, had ik een grote blaar.
Na wat nadenken en een gesprekje met Ellen, was het *PING*.
en bedachten we een goed ding.
Sint ging aan de kerstman iets schenken,
wat wel onlogisch was om te bedenken.
Maar het worden kleren voor de kerst,
die snel door de naaimachine moeten worden geperst.
Want over 3 weken is het al zover,
dan zien we allemaal de beroemde ster(ren).
Ik ga er nu een eind aan breien,
dan kan ik naar huis gaan rijden.
Veel groeten,
Obruni Piet Afia Maud.


En daar ben ik weer. Het is gewoon al December! Kun je het je voorstellen? Dat het bijna Sinterklaas en kerst is? Nou ik niet hoor! Heb nog nooit Sinterklaas gevierd, of kerstmis met 35 graden dus het is een beetje onrealistisch voor me. Ze zijn wel al de kerstliedjes aan het oefenen en de Ghaneese mensen hebben allemaal een kerstringtone op hun telefoon. Zo word je er wel aan herinnerd! Want je ziet het nergens aan...geen kerstbomen, geen versierde etalages, want etalages hebben ze hier niet,geen oliebollen, he-le-maal niks wat je aan kerst herinnert!
Voor ik het vergeet....voor al die lieve mensen die me een kerstkaart willen sturen, kunnen het naar dit adres sturen:
Pcc Hand in Hand
Maud Steinbusch
P.o. Box 120
Nkoranza BA
Ghana!

En verder....hebben we super, mega lekkere rose gevonden hier! Ohw ohw hij was zo lekker,maar helaas was ermaar 1fles,dus met 6 mensen is die zo op.

En, ik moet ook even Opa en Oma heel erg bedanken, heb namelijk een pakket van hun gekregen. Met leuke, lekkere en nuttige dingen erin! Super erg bedankt!
Zo heb ik lekkere chocolade letters gekregen, snoepjes, een bus pringles, de Ruyter kleintjes voor op brood, ballen en banden voor in het zwembad, en spullen voor in de zandbak. En als klapper....sneakersschoenen. Mijn teva's zijn kapot en had dus alleen wandelschoenen en slippers. Dus nu ook mijn sneakers, waar ik heel blij mee ben. Thanks Thanks Thanks!

En verder....we hebben met de vrijwilligers de Disco hut geverfd, het was eerst wit,maar het was vies wit. Dus de buitenkant hebben we weer wit geschilderd en de binnenkant geel,met allemaal dieren erin.
En er is nog sponsorgeld over....daarmee huren we een naaier in, en die gaat nieuwe kerstpyama's maken voor de kinderen!

Dinsdag ga ik naar de markt om stof te halen en dan laat ik mekleren maken...weet nog niet wat maar dat zie ik dan wel, hopelijk is het dan volgende week klaar.

Vrijdag heb ik voor het eerst in 3 maanden weer gefietst. Ik moest even snel op en neer naar town, dus had ik de fiets geleend. De heenweg heb ik gelopen, vond het een beetje eng op zo'n ruwe zandweg maar op de terug weg, hoefde ik niks te doen! *zoef* daar kwam Afia Maud voorbij! En alle mensen in het dorp kijken naar me,alsof ze nog nooit een fietsende obruni hadden gezien hahaha.
Ook heb ik weer vlechten erin! Zaterdag laten doen,8 uur was ik daar, 12 uur klaar, met pijn in mijn kont van het zitten!
Ze zijn wat korter als de vorige keer en een lichtere haarkleur erin,maar voor de rest hetzelfde.
Ik ben nu ook op msn, met mijn ouders aan het 'kletsen',en zeggen ze ineens: 'Volgende maand ben je al thuis'. Aaaaargh volgende maand al?!?!?!?!?!
Klinkt zo dichtbij en zo ver weg! Van de ene kant wil ik graag naar huis om iedereen weer te zien,maar ohw ohw ohw, hoe moet ik hier ooit afscheid kunnen nemen van iedereen en alles! Van die snoepige drollige kinderen waar ik met sommige echt een band mee heb opgebouwd. Envan de leuke Ghaneese collega's...het is in het begin moeilijk om contact met ze te krijgen, maar als je eenmaal 'geaccepteerd' bent, zijn ze zooo leuk! Heb de grootste lol met hun.
Nog 6 weken kan ik genieten van alles en iedereen. Nederland met alles en iedereen dat komt wel weer terug. Ghana misschien wel nooit meer. Dat weet je allemaal niet. Ik verveel me trouwens ook echt nooit hier. Zo zonder tv en computer in de buurt. Altijd wel iets te doen. Of een wasje 'draaien', de kamer opruimen (hoor mijn ouders al lachen, maar doe het echt wel hier hoor....alleen hoevaak....hahaha) een boek lezen, met Rian kaarten,op de rotsen zitten en met de kinderen spelen. Met zoveel mensen in de buurt, is er altijd wel iets te doen!
En er is hier helemaal geen 'binnen' leven. Alleen slapen doe je binnen. Poepen, plassen en wassen doe je buiten. Eten, spelen met de kinderen, de kerk....alles is buiten!

Maar goed, ik ben er weer vandoor.
Niet te veel pepernoten eten met sinterklaas!
Mah krow,
Afia Maud

In 2 dagen kan veel gebeuren...

2 weken geleden is er een care-giver weggegaan bij Hand in Hand.
Ik geloof dat ik nog niet uitgelegd heb, wat een caregiver is.
Een caregiver is een man of vrouw, die bij Hand in Hand in een huisje komt wonen. Hij of zij, krijgt dan 1 of meerdere kinderen onder zijn/haar hoede waar voor gezorgt moet worden, 24/7.
Ze wonen er echt dus, vrij krijgen ze soms, en voor de rest houden ze contact met thuis via telefoon, of de familie komt langs.
In ieder geval, er was dus een caregiver weggegaan, de reden is niet relevant om hierop te zetten, daar hebben jullie niks mee te maken, om het zo maar even te zeggen.
Nou kwam er een nieuwe vrouw hier werken en ook in de workshop werken.
Maandag 13-11 is ze hier komen werken.
Ze liet haar gezin, kinderen en kleinkinderen achter, om wat geld te gaan verdienen op de pcc. (Hand in hand). 24-11 was ze er niet meer. Ze was overleden! Ze had buikpijn en ging daarom dinsdag naar het ziekenhuis, waar ze opgenomen werdt. Donderdag avond kwam ik 2 andere caregivers tegen die er op bezoek waren gegaan en ik vroeg ze of ze vrijdag ook naar haar toe gingen, en naar een kind van Hand in Hand, die ook ziek is. Hun antwoord was ja, dus ik zou vrijdagavond met hun meegaan. Echter, vrijdagochtend kwam het bericht me ten ore dat ze was overleden....triest, maar waar. Ze is overleden aan iets wat in Nederland ongetwijfeld makkelijk te genezen is. En dat ze de laatste 2 weken die ze leefde, niet thuis heeft door kunnen brengen is ook cru. Gister is ze ook meteen begraven, gaat dus snel hier.

Er zijn gelukkig ook leuke dingen gebeurd. Gister was ik Lazarus eten aan het geven, allemaal leuk en aardig en het ging gewoon net als anders. Tot er ineens een kip op de schoot van Lazarus sprong om eten eraf te pikken. Ik schrok me kapot. Er kwam eerst een gil eruit bij me, en vervolgens schoot ik in de slappe lach.
Ook zijn de fietsers aan gekomen, die uit Nederland komen gefietst. Sjee ik vind het zo poepstoer wat ze gedaan hebben, echt vet! En morgen gaan ze er weer vandoor, maar niet voor er een feest is geweest hier!
Ze hadden ook 2 wagens bij zich, foto's staan op fotosite. Sjieke bezemwagens, zie ze er al helemaal mee door de sahara rijden!

Rian en ik hebben een tic. We tellen het aantal Limburgers en Brabanders dat hier komen.
Op dit moment sta ik voor, met 16 Limburgers!

Ook ben ik achter mijn hele Ghaneese naam gekomen.
Afia wist ik al, maar als ik Ghaneese mensen me nu vragen: Wo dindi sehn? (wat is je naam?) Dan zeg ik: 'Afia Attah Penne Mot. But you can call me Mot.' (Maud spreken ze hier uit als Mot)
Afia is: Geboren op vrijdag. Attah Penne betekend: De eerstgeborene van een tweeling!
Het is maar dat jullie het weten!

Dit was het weer voor vandaag, er staan zo'n 25 nieuwe foto's op mijn foto site, enjoy it.
Van de mensen van de harmonie: Ik verwacht een verslag in mijn mailbox van het ceaciliafeest, want ik moet wel de hele dag aan jullie denken vandaag en aan de meezingavond, wie wat zou gaan kunnen doen! En natuurlijk ook foto's en reacties op een leuke verrassing vanavond.
Aangezien niemand van de harmonie dit nog leest voor vanavond....I'll be there....but in my own way.....that's all i'm saying....
Hahaha ik leg het voor de andere volgende week wel uit!
Mah krow,
Afia Maud

And there was internet!

Na 2 1/2 week internet loos te zijn geweest, ben ik heeeeeel blij dat ik er (nu pas) ben achter gekomen dat een half uurtje van Nkoranza, wel internet is!
En daar zit ik nu. En nu verwacht iedereen dat ik een verhaal ga vertellen over de afgelopen 2 1/2 week. Jeetje er is zoveel gebeurd etc. dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen.
Ten eerste, in mijn laatste stukje wat ik geschreven heb, had ik geschreven dat ik de president ontmoet had. Correctie. We zijn genept, het bleek de minister van handel te zijn. Waarom de minister van handel een mortuarium opent....geen idee!
Ten tweede, ondertussen heb ik een hele verzameling aan mailtjes in mijn mailbox, maar ik kom in het weekend weer op internet dus dan ga ik mailen, beloofd!

Dan nu mijn verhalen van de afgelopen weken.
Als allereerste, minder goed nieuws om mee te beginnen. Het gaat niet goed met Yaw Balloon. Yaw Balloon, is een ongelooflijke schat. Met zijn 13 jaar weet hij de harten van veel mensen te stelen. Hij komt vaak een knuffel of kus halen. Als hij eenmaal lekker tegen je aan hangt...wil en kun je je niet meer verroeren.
Diezelfde Yaw Balloon, is ziek. Echt ziek. Hij heeft Tuberculose! Iets wat in Nederland, ongetwijfeld goed te verhelpen is, maar hier hoog op het rijtje van doodsoorzaken staat. Hij heeft ook nog eens open TBC. Ik hoor jullie nu denken, 'oh fijn, hij kwam de hele tijd kusjes en knuffels halen en hij heeft een ziekte die zo besmettelijk is als de pest'. Daar denk ik niet aan. Ik geef hem net zoveel knuffels en kusjes als hij wilt, hij word sowieso al afgezonderd van de andere kids en ik wil hem niet alleen laten. Dom misschien, dat zal ook wel, maar mijn eerste prioriteit is dat Yaw evengoed gelukkig blijft. Als ik tbc krijg, so be it, maar bij mij valt het goed te behandelen. Ik zit zo in een vliegtuig naar huis, of zit zo in het beste ziekenhuis van Ghana.
Paar dagen geleden, zijn ze met hem naar het ziekenhuis moeten racen, omdat hij bijna stikte. Gelukkig is het ziekenhuis maar 2 minuutjes met de auto rijden, maar in zo'n geval...telt elke seconde!
In ieder geval....Yaw is er ernstig aan toe. Een aantal keren is hij bijna overleden, doordat hij stikte in het slijm. Kun je je dat voorstellen? Overleden, dat is hetzelfde als dood. Zo dichtbij! Je ziet vanuit NL wel die reclamespotjes van Unicef enzo, weet je wel, maar dan denk je er niet zo over na dat dat écht gebeurd. Dit is heel raar...Yaw heeft iets, wat in NL zo goed te verhelpen valt, en hier gaan er zoveel mensen dood aan!
En die regering van Ghana doet er niks aan. Ze geven wel miljoenen uit aan het 50-jarig onafhankelijkheids feest in Februari. Maar aan de eigen mensen denken, ho maar!
Maar wie ben ik om er daar iets aan te gaan doen. Verbeter de wereld en begin bij jezelf zeg ik dan maar. In dit geval begin ik bij Yaw en probeer ik ervoor te zorgen dat zijn oogjes evengoed zo mooi blijven stralen en dat die brede glimlach niet van zijn gezicht verdwijnt. Nog 8 maanden zal hij medicijnen moeten slikken, en mij is nadrukkelijk verzocht om me te laten testen op TBC zodra ik weer terug ben. Maar dat is echt niet mijn grootste zorg, dat is echt het laatste waar ik nu aan denk!

Verder zijn er ook leuke dingen gebeurd.

2 weken geleden gingen we uit eten, naar Holland Base! Je zou denken, lekker lekker, hollands eten. Nou niet he, je krijgt er alleen Ghanees. Fufu, bankoe en fried rice. Maar het is er wel super gezellig. We wilden eerst naar een nieuw restaurant gaan, daar waren we heen gelopen. Zeker 45 minuten gelopen. Maar toen bleek dus dat er geen kok in the house was. Dus geen kok = geen eten!
Wij weer helemaal terug lopen en een taxi gepakt naar Holland Base. Nadat we daar gegeten hadden begon het heeeeeeel hard te regenen! Een lekkere tropische regenstorm weer. Toen de regen over was hebben we ons een taxi naar huis gepakt. Maar....omdat we zwaar beladen waren (6 man in een suzuki alto!) stonden we op een begeven moment he-le-maal vast! In de modder, 100 meter van Hand in Hand af. Ik dus, heldhaftig als ik ben, naar de pcc gelopen door de modder en sterke mannen gehaald die even konden duwen. Want ja, als je slippers aan hebt gaat dat niet zo makkelijk.
Nou ja, dus zoals dat meestal gaat met auto's die vastzitten, ze gaan ook wel weer uit de modder dus, eind goed al goed en wij konden lekker gaan slapen!

Als je hier op de markt iets gaat kopen, bijvoorbeeld zoals Rian en ik zondag tomaten gingen halen, duwen ze er altijd iets extra's bij. Zo wilden wij 2 tomaten hebben maar kregen we er 6(!!!) gratis! Ik denk dat ik deze gewoonte niet over moet nemen, want dat zullen ze bij AHniet leuk vinden als ik de klant 2 broodjes laat betalen en er 6 bij duw!

Een ding begin ik wel irritant te vinden, die stomme muggen. Ik dacht dat ik na een paar weken niet meer lekker was voor ze...maar ze blijven bijten. Zelfs op mijn kont, dat staat zo lekker charmant als je jeuk hebt zeg! ;-)
Gisteravond heb ik een voetbalwedstrijd gezien!
PSV tegen Liverpool echt grappig om 'mijn' mensen op de tribune te zien en te horen zingen, heel grappig.
Ook heb ik een Ghaneese film gezien, maar niet afgekeken, deze zijn zo slecht, sorry dat ik het zeg! Maar een en al getetter in de film en hysterisch gedoe....Een en al gegil en gekaak...brrrr!!!!

Het werd ook langzaam tijd dat mijn Ghaneese collega's en de kinderen eens op een foto zagen wie mijn 'mamme' en 'pappe' zijn. Dus ik had ze een foto laten zien. Met de meest uiteenlopende reacties!
Zo gaf een jongetje er een kusje op....hoe lief!!! En een ander jongetje stopte meteen met huilen toen hij de foto zag hahaha.
Sja maar ze vonden het wel leuke 'obruni's' hoor!!!!

Ik ben trouwens ook verkouden. Al weet ik niet of ik het wel verkouden kan noemen. Als ik in Nederland was, had je het verkouden kunnen noemen want dan had ik kou gevat. Maar hier in Ghana is het onmogelijk om kou te vatten, dus hoe noem je het dan? Ik ben verwarmen? Raar woord, denk er maar over na, ik weet het niet!

Op de weg hiernaar toe, in de taxi, zat ik in de eerste taxi hier in Ghana, waarvan de kilometer teller het deed! Het is wat met die taxi's hier in Ghana, kun je boeken vol over schrijven! De radio doet het altijd in de taxi's. Maar de rest...alle wijzers hangen op half 7. Ze hebben de toeter standaard in de hand. Ze halen in als ze de berg opgaan of een onoverzichtelijke bocht inrijden. Nou...de eerste keren dat ik met de taxi ging, hield ik mijn hart vast. Maar je moet het maar zo zien: de taxi chauffeur wil ook niet dood. O je moet een suïcidale taxi-chauffeur hebben. Maarja aangezien de mensen in Ghana over het algemeen minder last hebben van persoonlijkheidsstoornissen, maak ik me er tot dusver nog geen zorgen over.

Zoals je misschien wel merkt, ben ik vanalles door elkaar aan het vertellen. Maar ik schrijf alles meteen op als ik me bedenk wat er allemaal gebeurd is, anders vergeet ik het!

Mijn eerste Ghaneese souvinier heb ik ook gekocht. Heuse flip-flops, oftewel, slippers! Supersonische slippers zijn het, foto volgt in het weekend. Ik heb ze gekocht voor 15.000 cedi's. Wat omgerekend zo'n 1.40 is! En het waren de enige in mijn maat. Dat zie je er ook wel aan. ;-)

Hier is het regenseizoen trouwens ook ten einde. Het savannah zand uit de sahara is gearriveerd afgelopen week, per luchtpost. Dus nu is het mistig mistig mistig en warm! Ja het koude weer mis ik niet hoor. Maar wel merk ik dat het tegen kerstmis aanloopt. De kerstliederen worden al flink gereperteerd! Echt leuk. Dat de savannah zand komt heeft een naam: Hammatan. 's avonds koelt het trouwens flink af. De Ghanese vinden het dan zó fris, dat ze er echt uitzien, alsof ze ziek zijn! Dikke truien aan, echt lachen om te zien.
Als ik ze vertel dat het bij ons zo koud is dat je over het water kan lopen, lachen ze me uit, ze geloven me niet en dan sta ik voor paal. Ze lachen me altijd uit als ik het vertel!

Komend weekend komen er een groep fietsers aan bij Hand in Hand. Ik vind het zo stoer, want deze fietsers zijn namelijk helemaal van Friesland naar Ghana komen fietsen, echt supertof! Die zullen wat meegemaakt hebben, ben al benieuwd naar hun verhalen.

Stel je de volgende situatie voor: Het is 11 november. 11 minuten over 11. Enkele kippen hoor je kakelen en ezels balken maar voor de rest geen geluid. Ineens klinkt er een jubelkreet uit hutje nummer 4. Wat er gebeurd is? Carnaval is begonnen! Behalve mezelf, is er niemand anders die jubelt. Of deden de kippen daarom kakelen en de ezels daarom balken?
Ik moet denken aan de Mert in Swalmen, die volstaat met joekskepellen, de Hopsjlokkers en de Prins, die de vlag aan het hijsen zijn. Ik denk aan de Venloose Koel, waar ze ongetwijfeld aan het feesten zijn. Maar wat the place to be is, is het Vrijthof in Maastricht. In gedachten hoor ik de muziek en zie ik de mensen maarja, ik zit in Ghana! Waar ze nog nooit van carnaval gehoord hebben! Pas 's middags realiseerde ik me...dat er een tijdverschil is met Nederland, en die jubelkreet van me, een uur te laat kwam!

Voor ik het vergeet, wil ik de Harmonie van Swalmen zaterdag heel veel plezier wensen bij het jaarlijkse Ceaciliafeest....in gedachten (mayby more...) zal ik er toch een beetje bij zijn...
Ohw als ik het toch over feesten heb, heb zo links en rechts van mensen gehoord dat het concert van Marco geweldig was. Ik heb jullie woorden gelooft, want de dvd van zijn concert heb ik een paar weken geleden al online besteld!

Sja en hoe het verder gaat, zijn gangetje!
Afgelopen dinsdag, was ik al op de helft, dat is snel gegaan zeg! Rian en ik hebben om die reden een feestje gehad. Gezellig onder onszelf. Lekker bij Charity gegeten en we hadden witte wijn gevonden en koud gezet.
Dus 's avonds lekker muziekje aan, buiten zitten onder de sterrenhemel, en drinken maar.
Maar goh, na een paar maanden geen alcohol gehad te hebben, sloeg dit ontzettend aan!
Kan wel zeggen dat we ze 's avonds niet allemaal meer op een rijtje hadden staan. Ik ging zelfs om 1 uur ofzo, onze kamer opruimen. Hallo?!?! Maud en een kamer opruimen! Nouja, de volgende dag moesten we weer om 8 uur van de partij zijn en je zult begrijpen dat we niet helemaal voor 100% aanwezig waren en toch stiekem een beetje een grote kater hadden...

Volgende week is het al december. Bijna sinterklaas en kerst en nieuwjaar....time flies really, dus ik moet er nog maar zo dubbel en dwars als mogelijk van genieten! En dat doe ik ook, vooral van de lieve snoepige poepige kinderen, de leuke Ghaneese collega's, het werken, het klimaat, het twi praten met de mensen, wat ze geweldig vinden, het leven, maar vooral ook de eenvoud waarin ze leven, de kleine dingen, het minimale, waar ze toch altijd het maximale uit weten te halen, zo mooi!
Nederland klaagt wel dat het economisch zo slecht gaat, maar we zijn een stel verwende zeikers! En dat is geen woord te veel. Heb nog niet eens zin om uit te leggen waarom, maar ik hoop dat jullie het zo ook snappen.

En sja ik denk dat ik er nu een eind aan ga breien. In het weekend ben ik er weer, misschien dan dus foto's!!!
Mah krow,
Afia Maud

Meet the minister

Deze week was het weer zover, dat ik echt helemaal niks meemaakte om hierop te zetten. Ik dacht echt van: 'Ohw ohw ohw, moet dingen bijelkaar sprokkelen om de lezers toch iets te lezen te geven'. Want ik wil toch elk weekend een teken van leven geven aan deze kant van de wereld.
Maar ook deze week, gebeurde er net op het einde van de week iets leuks, vanmorgen om precies te zijn. Er is hier een mortoarium gebouwd, en dat werd vandaag geopend. Niet ingewijd hoor, alleen geopend. En wie kwam het openen? Je geloofd me niet als ik het vertel, maar de enige echteminister van Ghana! Blijkbaar is het zo'n gebeurtenis dat deze aanwezig moet zijn.
Om 10 uur zou hij komen, maar hee, het is nog altijd Ghana he, dus rond half 12 kwam deminister pas. Onder grote parasollen werd hij begeleidt naar het grasveldje, waar van te voren nog vanalles gedaan werd. Mooi hoor, met grote trommels liepen ze achter hem aan! Maarja ik heb niet meer gezien hoe het mortoarium geopendt werd want het werd me te heet onder mijn voeten. Letterlijk en figuurlijk, want de zon begon al flink te schijnen en het internet riep me!
En toen kwam ik onderweg ineens een brandweerwagen tegen. Mijn vader zit bij de brandweer in Swalmen, dus heb ik 3 foto's ervan gemaakt!
Net op tijd had ik de foto's gemaakt, want toen ik de laatste foto knipte, kwam er een politieman aan, die tegen de brandweerauto ging plassen!
Dat is heel normaal hier. Krijg je er in Nederland 75 euro boete voor, hier doen zelfs de politiemensen het nog!

Voor alle mensen die naar Marco Borsato's concert zijn geweest, ik ben zooooooooo jaloers! Ik geloof dat iedereen geweest is! En het was mooi heb ik gehoord.....hoop dat er een vette dvd van uitkomt, dan ga ik daarvoor wel op de stoep liggen als ie uitkomt!

Afgelopen zondag, had een vrijwilliger ons meegenomen, naar een gezin die dichtbij Hand in Hand woont. Een Ghanees gezin. Want we gingen er Fufu eten. Fufu is gemaakt van Yam, Yam is een aardappel. Deze aardappel doen ze heel lang stampen en water erbij en dan word het slijmerig. Dan een pittig (lees: Super Super über pittig sausje) en dan lekker met de handen eten! Ik was zo trots op mezelf, dat ik niks geknoeid had na afloop!
Na het eten kregen we groundnut-cake!Weet je nog? Groundnut ->Pindakaas!
Wat dat dan is: Suiker doe je carameliseren, dan de pindakaas erbij, roeren en water erbij. Dan word het hard en heb je de koekjes. Zo heb ik het begrepen. Ik zal het zelf niet uitproberen want dat zal geen succes worden. In ieder geval, Rian en ikvonden de koekjes zó lekker, dat we op de markt zijn gaan zoeken naar de koekjes. En die hadden we gevonden. Voor 10 van die koekjes betaal je 5000 cedi's, dat is 50 cent!

Afgelopen donderdag ben ik ziek geweest, ik werd wakker en voelde me wel goed. Al had ik wel last van diarritus, voor de verandering. Ik dus evengoed gaan werken in de workshop, maar heb het tot 10 uur volgehouden. Ik zat helemaal te shaken, had een hele opgeblazen buik en het was aan het rommelen in mijn buik, en ik had een ontzettende druk op mijn borst. Dus ben ik maar gaan slapen. 's Middags voelde ik me gelukkig al wat beter en 's avonds kon ik gewoon mee-eten.
We hadden kaasfondue! Heerlijk. En aardappelsalade. Jeetje dat was echt lekker hoor.
En nu, vandaag de dag, ben ik wel weer beter, ik weet niet of ik nog aan de diarritus ben want heb vandaag nog geen bezoek gebracht aan de toilet. Misschien een teken dat ik het niet meer heb! Holladiejee!

Er is ook een verandering aangebracht in het rooster. Als je in de workshop werkt, moet je om 7 uur 's morgens beginnen met werken. We moeten namelijk een collega helpen met het wassen van de kinderen die in de workshop werken. Toen ik het hoorde, dacht ik:'Wat????? 7 uur beginnen? Ah nee he!' Maar toen ik het 1 dag gedaan had, vond ik het best wel gezellig bij al die meiden. Het zijn een stel kippen bijelkaar zeg!

Weet je dat ik de t.v. helemaal niet mis?! Al zou ik soms wel op zondag een film willen kijken, dat deden we thuis heel vaak ook. Maar voor de rest...nee, ik mis het niet. Meestal gaan Rian en ik kaarten. Wij doen altijd jokeren. Zou ik wel de hele dag kunnen doen, hahaha. En dat ik niet zoveel achter de computer zit, merk ik ook. Ik zit er nu anderhalfuur achter en mijn ogen prikken er al van!

Na het eten, 's avonds, gaan de kinderen altijd t.v. kijken, donderdag was ik even gaan kijken, omdat ik de kinderen die dag niet had gezien en ik wil ze toch wel elke dag zien. Ik vond er een mondharmonica dus daar was ik wat op gaan blazen. Niet dat ik het goed kan hoor, maarja de kinderen vonden het wel leuk. Kreeg ineens een flashback naar de harmonie....moet elke vrijdagavond eraan denken:'Ooh nu is het weer harmonie'. Hahaha.

Hee, ik ga er weer een eind aan breien, kijken of ik deminister kan ontmoeten voor een praatje te maken. Misschien kan ik hem inpalmen, heb gehoord dat het een rijke man is. Alhoewel...het is wel een oude man...misschien heeft ie nog zonen! Nee grapje hoor. Het niveau daalt weer....

Zoals jullie misschien ook merken, zet ik meestal in het weekend een nieuwe update erop. In zeldzame gevallen, ook foto's door de week, maar meestal alles in het weekend. Is maar dat jullie het weten!
Maar goed, ik ben er vandoor,
Mah krow!
Maud

Hamsteren!!!

Elke week, aan het begin van de week denk ik: 'oh oh, ik maak helemaal niks meer mee, wat moet ik nou op de site zetten'. Maar gelukkig gebeurd er toch elke week wel weer iets om hierop te zetten! Ik weet zelfs niet waar ik moet beginnen! Bereid je voor, op een lange, lange update.

Ten eerste: Hamsteren!!! Er is geen mogelijkheid dat de hamsterweken bij de AH (waar ik werk), mij onopgemerkt voorbij kunnen gaan. Ik heb deze week eindelijk mijn pakketje gekregen. Bedankt pap en mam, echt super leuk en lekker wat er allemaal in zat!!! Ik heb dus lekker kunnen hamsteren. Er zaten spullen in voor de zandbak, snoepjes, sultana's, een boek (wat ik al uit heb!), de vrijwilligers hier verbazen zich erover hoe snel ik lees, sja daar kan ik niks aan doen! Maar in ieder geval, er zaten ook nog pringles in en een bus pepernoten!!! Uiteraard laat ik die liggen tot Sinterklaas ook in Ghana arriveert. (ahum aangezien die hier niet komt.....laat ik 'm evengoed tot 5 december liggen). Waar was ik gebleven...oja er zaten ook nog wat haarbanden in, en onderop verstopt.....zat een verrassing vanhet thuisfront!!!! Een Hamsterknuffel: De Hamsterreporter! En een Hamsterposter waar collega's wat op geschreven hebben! Helemaal super de puper, de poster hangt al boven mijn bed! Helemaal geweldig. Voor Appie Chantal even: Ik heb het liedje van Jan Smit met zijn blik erwtensoep helaas niet op mijn mp3 staan, maar als ik er een keer wakker mee word, zal ik aan de blik erwtensoep denken en aan Appie!!! ;-)

Wat ik ook nog elke week wil vertellen, maar vergeet: De ogen van de kinderen. Deze zijn zo donker, dat, waar je ook bent of staat, je jezelf er gewoon in kan zien!

Goed, nu de rest van de week.
Maandag was dus de dag waarop ik dacht, er gebeurd helemaal niks meer, wat moet ik vertellen. Dinsdag idem. Dinsdag avond niet meer. What happened? Nou, Rian en ik kwamen terug van het eten bij het vrijwilligershuisje en kwamen aan bij ons huisje. Ik wilde de deur open maken, maar schrok me kapot, de hele deur zat onder de mieren! Ik keek naar onder, het stoepje voor onze deur zat onder de mieren. Ik keek opzij, de hele muur van ons huisje zat onder de mieren. Ik keek naar de grond, de hele grond zat onder de mieren. Ik heb nog nooit, in mijn 19 jarig bestaan, zoveel mieren bijelkaar gezien, het waren er echt mega, mega veel! Rian was 'm al gepeert naar het vrijwilligershuisje want ze heeft het niet zo op beestjes. Dus ik ging naar Charity, de gastvrouw. Zij kwam met Mercy (het meisje dat me Twi geleerd heeft) en Kwame (de gespierde jongen van de donkeycar ) En ze namen karton mee en kerosine. De kerosine goten ze over het karton en rond het huisje en toen staken ze het in brand. Niet het huisje hoor hahaha die staat nog overeind. Maar de mieren kunnen niet zo goed tegen brand (goh) en zo worden ze doodgemaakt.
Dus dat was het verhaal van de mieren. Eind goed al goed, op een enkele verdwaalde mier binnenin hebben we gelukkig geen kolonie binnen gehad en konden we lekker gaan slapen. Ik heb heerlijk geslapen hoor, slaap altijd goed. Rian had minder goed geslapen, ze voelde nog overal de mieren kriebelen.
Sjeezus, werd vorige week mijn bed nog overgenomen door spinnen, nu zijn het mieren die ons huisje over wilde nemen. Wat zal het volgende zijn????

Woensdag, bij het zwemuurtje, was het heel erg leuk, ik was met wat caregivers aan het geinen en besloot om er eentje lekker nat te gaan maken. Ik pakte een gieter en goot het water zo over hem heen. Dit omdat hij mij altijd aan het plagen is. Hij was niet voorbereid op het water en schrok zich kapot. De kinderen in het zwembad en de andere caregivers waren zich scheef aan het lachen. Tijdens het zwemuurtje, gebeurde er ook een minder leuk ding. Moses was omgekiep in het water, en omdat hij al moeite heeft met lopen, kon hij niet goed omhoog komen, hij lag dus helemaal gestrekt onder water en was helemaal aan het trappelen om omhoog te komen. Hij zat we in het ondiepste gedeelte. Net toen ik het zag, zag een andere caregiver het ook al en pakte hem eruit. Hij was er helemaal stil van. En dat terwijl hij de hele week al zo stil is. Denk dat hij ziek aan het worden is, hij is normaal super energiek 's morgens, maar de laatste dagen, wil hij alleen maar slapen....mijn drolletje....ik hoop dat het niks ernstigs is want maak me er wel zorgen om. Had het er met Ineke over, maar ze zei dat ze nog niks gaan onderzoeken of medicijnen gaan geven, pas als hij echt ziek is. Hmm. Trouwens, wat wel leuk is, is dat hij mijn naam onthouden heeft. Als ik tegen hem zeg: 'You are Moses, and who is this' (dan wijs ik naar mij) en dan zegt ie: 'Maud'. Maar dan wel op z'n Ghanees uitgesproken, dus dat komt dan meer eruit als: 'Mot'.
Er is trouwens ook een jongen die in de weavinghal werkt waar ik af en toe mee loop te geinen, zo heb ik hem ook het 'handje' geleerd wat wij ook altijd doen, pap!

Ik zal ook nog even vertellen over mijn avontuur toen ik eindelijk het briefje kreeg dat ik mijn pakketje kon afhalen.
Donderdag kreeg ik eindelijk het briefje, dat mijn pakketje er was. Het was al middag dus ik snel aan Ineke gevraagd, tot hoelaat het postkantoor in Sunyani open was, want het is 2 uur reizen. Ze keek op het briefje en ontdekte dat mijn pakketje in Nkoranza gewoon binnen was gekomen! En ze wilde wel even snel met me naar het postkantoor rijden. Ik blij natuurlijk, scheelde heel wat reistijd. Maar, welkom in Ghana, ze hadden dan wel Nkoranza erop gezet, maar toen we aankwamen in het postkantoor, zeiden ze dat het een foutje was en het pakket in Sunyani lag. Dus toen heb ik vrij gevraagd aan Ellen 's middags, omdat ik eigelijk nog in de workshop moest werken, en gelukkig mocht ik gaan. Dus voor het eerst, ging ik er een middag alleen tussenuit. Spannend hoor! Ik me dus een shared taxi gepakt, waar ook andere mensen inkunnen. Toen deze vol zat konden we vertrekken. De andere mensen in de taxi, moesten al ergens voor Techiman eruit (ligt tussen Nkoranza en Sunyani, het enige stadje dat je in 2 uur reizen tegenkomt). Dus toen zat ik alleen. Gezellig, maar zat evengoed op hete kolen om mijn pakketje te halen. Gelukkig reed de taxi chauffeur door, maar ineens ging ie van de 'snelweg' af, en reed hij een zandpaadje in. Ik wist niet wat ik moest denken, waar hij me heen ging brengen. Een week geleden was ik ook naar Sunyani gegaan, maar toen had ik geen zandpaadje gezien!
We stopten bij een soort van auto garage, maar dan in de open lucht. Ik werd onder een afdakje geplant, waar al een aantal mensen zaten. Wel gezellig hoor, leuk gekletst met die mensen en kinderen daar, maar IK WILDE MIJN PAKKETJE HALEN!
Ondertussen werd de moterkap van de auto omhoog gedaan, lieten ze olie eruit lopen en haalde ze een of ander groot apperaat uit de auto. Het was niet de motor, zo groot was het niet, maar het zag eruit als een apperaat wat niet moet ontbreken in een auto.
Ze stonden daar met een stuk of 6 mannen aan te pongelen en ondertussen zat ik nog steeds bij de andere mensen. Ze vondenhet helemaal geweldig dat ik wat Twi kon spreken. En toen vroegen ze hoe oud ik was. Ze schrokken ervan toen ze mijn leeftijd hoorden en stonden met open mond te kijken. Ze dachten dat ik 25 was!!!! Er waren ook 3 kleine droeppies, die nog nooit een obruni hadden gezien. Arme kinderen, dat dan net de eerste obruni die ze zien, mij moet zijn Toen werd het tijd om te gaan. Ze hadden de auto weer in elkaar gezet, en ik hoopte dat ze het goed gedaan hadden.
Dus toen konden we weer op weg gaan....met het enige verschil, dat de chauffeur, heel vaak ineens de contactsleutel omdraaide! Dus het contact verbrak en toen waar aan zette. De eerste keer reden we net een hoge heuvel af en dacht ik: 'Helluppie, nu hebben we geen remmen!' Maarja ik heb het overleefd, en weet nog steeds niet waarom ie dat deed. Je krijgt hier echt het Walibi-effect als je naar Sunyani en terug rijdt. Je gaat heel stijl omlaag en weer omhoog en dan weer heel stijl omlaag en weer omhoog. Je maag die blijft op en neer springen.

Toen kwam ik aan in Sunyani. Ik liep het postkantoor binnen en vertelde dat ik mijn pakketje kwam halen, en toen pakte de postman, mijn pakketje. Het stond voor mijn neus. Leuk he! Nou nee. Ik mocht er niet aankomen! Ik moest namelijk wachten tot de man die over de pakketjes ging, terug was, want hij moest het pakketje controleren en ik moest nog een beetje geld betalen (11.000 cedi's, zo'n 1 euro dus.) Sjee dus ik moest wachten. Ik voelde me net het jongetje uit de Peijenburg reclame's die op een hond, tafel en stoel gaat staan, en nog niet bij de koek kan. Dus ik maar weer gaan zitten en bereidde me voor op lang wachten, want, ik zat nog steeds in Ghana, slowly slowly!
Wonder boven wonder, kwam de pakketjesman, al na zo'n 5 minuten eraan gewandeld. Nadat hij mijn pakketje open had gemaakt, ik zelf had nog niet gekeken, kon ik eindelijk gaan. En toen, in de taxi kon ik eindelijk het pakketje open maken en kijken wat er allemaal in zat!!! De radio stond aan, en toevallig kwam de Black Eyes Peas op, met Where is the Love....
Daar rijd je dan, in Ghana, met een westers liedje op de radio, westers pakketje, westers meisje...In Ghana, soms dringt het nog niet helemaal tot me door dat ik er echt ben, heb er zo lang naar uitgekeken en dat je er dan eindelijk bent, is heel raar.
Onderweg kom je wel leuke verkeersborden tegen: Een rechthoekig bord, met een koe erop en dan: 'Slow down, cows crossing'. Hahaha wel grappig.

Gister, vrijdag had ik een hele erge baal-dag. Het liep allemaal niet zoals ik het wou, daar kwam bij dat Moses zo stilletjes was en ik me er zorgen over maakte. 's Avonds, was er een feest, omdat er een caregiver weggaat komende week. Het is de caregiver van de jongen, ik noem hem NNY, die ik begeleid in het Special Program. Zij werkt hier al 7 jaar en heeft al die tijd de zorg gehad overNNY en nog 2 andere kinderen. Het was een heel mooi afscheid, er werd gedanst, gegeten, nog meer gedanst en gezongen. Nouja en toen brak het moment aan waar mensen wat konden zeggen tegen haar. Ze werd op een stoel gezet en als je wat wilde zeggen kon je erheen lopen. Verschillende andere caregivers gingen er al naartoe om wat te zeggen, en stuk of 5 mannelijke caregivers gingen een liedje voor haar zingen a la Ill Divo, heel mooi. En toen moest NNY even naar voren komen om haar te bedanken. Nou moet je weten dat NNY best wel zwaar autistisch is, hij zegt heel weinig en maakt heel erg moeilijk contact, ook lichamelijk. Maar gisteren, stak hij zijn hand uit naar zijn caregiver. Dit was werkelijk waar, zo mooi om te zien en zo ontroerend. Misschien heb je nu zoiets van, waarom ontroerend, maar het was gewoon een moment waar je bij had moeten zijn. Ik zie het nog steeds als een foto in mijn hoofd zitten, het is zo'n moment, wat je niet snel vergeet. Heel, heel mooi.

Zo ik geloof dat ik er weer doorheen ben, wat mijn verhalen vertellen bertreft!
Tot de volgende keer...
Mah krow.
Maud